Isang putong ng mga dahon ang pumapalibot sa mananayaw sa puso ng baraha, nakaunat ang kanyang mga bisig habang minamarkahan niya ang wakas ng isang paglalakbay at ang simula ng iba. Apat na buhay na nilalang ang nakatingin mula sa mga sulok—leon, toro, agila, at tao—mga tahimik na saksi sa ikot na nagsasara, ang laso ay mahigpit na tinali sa kilos ng katuparan. Nagtataglay ang baraha ng pangako ng kabuuan, isang mundong tinipon at tinali nang may seremonya, tulad ng ani sa kasagsagan nito.
Isipin ninyo ang mga halamanan sa burol na nasisinagan ng araw, kung saan may dalang amoy ng dagta ang hangin at kumikislap ang hangin sa mga tulis na dahon. Ang mga punong ito, sinauna at baluktot, ay yumayabong sa batong lupa at sa ilalim ng malulupit na tag-araw, ang mga ugat ay humuhukay nang malalim para sa tubig. Ang kanilang bunga, maliit at matibay, ay tinitipon ng mga salinlahi—pinipitas ng kamay, kung minsan ay ibinabagsak ng mahahabang tungkod hanggang mahulog ito nang mahinang tunog sa linong nakalatag sa ibaba. Sa tahimik at matiyagang gawaing ito, may damdamin ng pagtatapos, bawat puno ay umiikot sa mga panahon ng pamumulaklak, pamumunga, at pahinga, bawat ikot ay nagsasara sa ani.
Inaayos, hinuhugasan, at pinipiga ang bunga sa mga silid na may pader na bato. Ang mga kamay na nagtrabaho sa mga halamanan ay nagpapakain na ngayon sa pangpiga, iniikot ang tornilyo hanggang tumulo ang makapal at mabangong langis mula sa laman. Pinupuno ng langis na ito ang mga garapong luwad, nakalinya sa mga estanteng kahoy, at natutulog sa mabababaw na pinggan sa mga mesa ng kusina. Ginagamit ito upang pahiran ang noo ng pagod, upang balutin ang ibabaw ng mga tinapay bago lutuin, at upang gatungan ang mga ilaw na nagtataboy sa mahabang gabi. Sa sinaunang mundo, minarkahan ng langis na ito ang pagtatapos ng mga labanan at ang pagkorona sa mga hari; ibinuhos ito sa mga dambanang bato at ginamit upang tatakan ang mga kasunduan. Ang mga sanga ng puno, hinabi sa mga putong, ay nagkorona sa mga makata at nanalo, isang buhay na tanda ng tagumpay at kapayapaan.
May mga bayan na ang mga pangalan ay sumisibol mula sa mga halamanang ito, kung saan ang hugis ng puno ay lumilitaw sa mga barya at sa mga pinto ng bahay. Sa liwasan, ang pinigang bunga ay ibinebenta ng mga babaeng mantsado ang mga kamay mula sa gawain, na nagpapasa ng mga reseta at kuwento mula sa isang panahon patungo sa susunod. Ang mga sisidlan para sa langis at inasnan na bunga ay nakatayo sa mga bodega, naghihintay sa taglamig. Sa mga lupain na ito, ang panahon ay sinusukat sa mga ikot: una ang tuyong init, pagkatapos ang biglang mga bagyo na naghuhugas ng alikabok sa mga dahon, at sa wakas ang banayad na init na humihikayat sa mga unang usbong mula sa kanilang mga sanga. Kapag sagana ang bunga, ito ay tanda na ang gawain ng taon ay nakabalik sa bilog.
Maaaring magtali ang isang tao ng putong mula sa maninipis na mga sanga at isabit ito sa ibabaw ng kanilang pinto, minamarkahan ang tagumpay o tinatanggap ang kapayapaan. Maaari nilang patakan ang langis ng puno sa kanilang hapunan, tinitikman ang paggawa ng maraming kamay at panahon. Kung mayroon silang makinis na bato mula sa halamanan, maaari nila itong ilagay sa tabi ng kanilang kama, isang tahimik na paalala ng pagtitiis at pagpapanibago. Sa pagsikat ng araw, maaari silang magtali ng laso—isang simpleng sintas—sa kanilang pulso o sa isang garapon, tinatatak ang mga hangarin gaya ng ginagawa ng mananayaw sa gitna ng mundo.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay oliba.
Lucky Color: Olive — #808000Abot-kamay ang pagtatapos; itinatali ng bilog ang sarili nito.