Sa gitna ng baraha, sumasayaw ang isang pigura sa loob ng hugis-itlog na korona, isang buhay na hangganan na hinabi mula sa dahon ng laurel. Sa paligid niya, apat na nilalang ang nanonood: isang leon, isang toro, isang agila, isang mukha ng tao, bawat isa ay sumisilip mula sa mga sulok. Minamarkahan ng putong ang isang wakas at isang pagdating, isang arko ng mga dahon na kapwa tarangkahan at korona. Kumukurba sa kanyang mga kamay ang mga laso ng mananayaw, humahabol na parang mga watawat sa isang pistang nagdiriwang sa pagsasara ng mahabang ikot.
Habang umiikot ang mundo, umaalingawngaw ang pista sa malalayong lambak at sa mga kusinang nasisinagan ng araw, sa mga bukid na higit na naaalala dahil sa bango kaysa sa ani. Sa isang gayong lugar, minamarkahan ang hangin ng presensya ng isang natatanging bulaklak, namumulaklak sa pintuan sa pagitan ng tagsibol at puspusang tag-araw. Ang mga talulot nito, mahinhin ngunit hindi natitinag, ay nagtitipon malapit sa lupa, kung minsan ay nakatago sa damo. Tinitipon sila sa maliliit na bigkis upang ilagay sa mga tasang salamin sa tabi ng mga bintana, pinupuno ang mga tahimik na silid ng bangong matamis at mahiyain, tulad ng alaala ng pangakong tinupad.
Nagsasabi ang mga alamat tungkol sa mga bulaklak na ito na dinala mula sa malalayong bundok, dala sa mga laylayan ng balabal ng mga tumawid sa mga ilog at batong daan. Dumikit sila sa tela, ang mga buto ay nakabalot sa mga tiklop, at nag-ugat saanman nagpahinga ang manlalakbay. Sa mga sinaunang pamilihan, ang mga bigkis ng mga bulaklak na ito ay nagpalit ng mga kamay hindi bilang salapi, kundi bilang mga tanda ng ligtas na pagbabalik ng isang paglalakbay. Sa madidilim na sulok ng mga monasteryo, ang kanilang katas ay nakarating sa mga tina at pamahid, pinaniniwalaang nagsasara ng mga sugat at tumatahimik sa mga pusong gumala nang napakalayo sa tahanan.
Kung minsan ay dumadaan ang mga bagyo sa mga burol kung saan mababa ang mga bulaklak na ito, ngunit pagkatapos ng ulan, ang hangin ay nagiging banayad at malambot. Kumikinang ang mga talulot, umaangat ang bango nila habang luminaw ang langit. Sa ilang nayon, naglalagay pa rin ang mga matandang babae ng mga mangkok ng mga bulaklak na ito sa labas ng kanilang mga pinto upang salubungin ang liwayway, sa paniniwalang ang nawala ay makakabalik kapag hinipo ng araw ang mga talulot. Ang mga buhay na nilalang ng baraha—ang leon, ang toro, ang agila, ang tao—ay umaalingawngaw sa panahong gumagalaw sa mga burol, malakas at matiyaga, ligaw at marunong, lahat ay bahagi ng ikot na nagdadala ng mga bulaklak bawat taon.
Sa kusina, hinahalo ng isang tao ang isang dakot ng mga talulot na ito sa malinaw na arnibal, iniikot ang kutsara hanggang matunaw ang tamis. Ibinibigay sa isang bata ang unang tikim, at nananatili ang lasa, mabulaklak at mailap, sa dila. Inihahanda ang mesa ng telang may iisang mga bulaklak na tinahi sa gilid, bawat isa ay munting maingat na buhol. Sa pintuan, ang lasong tinali sa isang masetas ay nagmamarka ng tapos na kuwento at bagong paanyaya, umaalingawngaw sa paikot na landas ng mananayaw mismo.
Ngayon, maaari kayong pumitas ng maliit na bungkos ng mga bulaklak na ito at ilagay kung saan bumabagsak ang liwanag ng umaga. Maaari ninyong haluin ang kanilang mga talulot sa isang tasa ng tubig, dahan-dahang higupin upang maalala ang lasa ng pag-uwi. Subukan ninyong magtali ng maninipis na laso sa inyong pulso o sa pintuan, bilang tanda na bawat ikot na nagsara ay nagiging simula ng bago. Bago matulog, idiin ninyo ang isang tuyong bulaklak sa pagitan ng mga pahina ng aklat na mahal ninyo, sa kaalamang maghihintay ito sa inyo sa susunod na pagliko.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay biyoleta.
Lucky Color: Violet — #EE82EENagsasara ang korona, tinali ang laso, at nahahanap ng paglalakbay ang pahinga nito.
Dalhin ninyo ang bango nito.