Sis ırmak kıyısı boyunca toplanır, sazları ve taşları uykudan derin bir sessizliğe sarar. Çamurlu yolda pençe izleri bulanır, artık ayırt edilemez; bir hayvan ötekinden farksızdır, adları geceye karışmıştır. Üstteki gök yıldızsız bir kubbedir, hiçbir şey geri vermeyen bir tonoz, en soluk pırıltıyı bile. Suyun ötesinde eski köprü bir anıya döner; kerestelerini yoğun hava ve görünmeyen akıntıların sessizliği yutmuştur. Bu saatte sıradan fener tıksırır ve söner; cılız alevi, görülemeyenin ağırlığı oyar.
Eski dünyada en uzun kışlar boyunca uyuyan tohumların öyküleri vardı. Ocağın külünün altına gömülmüş kömürleşmiş zeytin çekirdekleri, belki hiç gelmeyecek bir baharı beklerdi. Yüksek yerlerde volkanik toprak, is bulutlarının altında yok olan kentlerin kalıntılarını tutar: devrilmiş sütunlar, silinmiş sokaklar, sabırlı ellerin ortaya çıkaracağı yalnızca parçalar. Kuyunun ağzında demirden dövülmüş bir kapak derinlikleri dikkatsiz gözlerden gizler; ip düşerken kaybolur, kova soğuk döner, taş tadı taşıyan su getirir.
Başka bir aysız gecenin örtüsü altında balıkçılar, yüzeyin tek ve bölünmemiş bir örtü olduğu suya ağ atar; ne dalgacık ne yansıma izi. Kıyılarda karabataklar kanatlarını kurutur, eski ormanların yataklarından çekilmiş katranla parlayan iskelelerde heykel gibi durur. Evde sedir sandığın dibinde katlanmış bir ipek parçası yatar; yüzeyi üzerine bastıran her şeyin biçimini alır. Ayakkabıcılar tezgâhlarında mum artığıyla çalışır, deriye cilayı, arduvazdaki yağmurun anısıyla parlayana dek sürer.
Fırtınalar yaklaşırken bulutlar tarlaların üzerinde toplanır, ufku kapatır. Uzak çanların sesi boğuktur; hava o kadar yoğundur ki yalnızca en yakındakiler kesin kalır. Dağ manastırlarındaki keşişler dizelerini dut kabuğundan yapılmış kâğıda mürekkepler; lamba titreyince yazı damarın içine kaybolur. Mutfakta bir aşçı karabiberi granit havanla öğütür; parçalar keskin, topraklı ve ısrarcı bir koku salar. Ocakta bir tencere fasulye ağır ağır pişer, kabukları sağlam, kıt zamanlarda besinin vaadini içinde tutar.
Bütün yönlerin aynı göründüğü kavşakta yolcular duraksar, böğürtlenlerin arasına düşmüş bir kuzgun tüyünün çizgisini izler. Tüy, kendilerinden önce geçen birinin ya da belki rüzgârın kendisinin bıraktığı bir işarettir. Uzak kuzeyde tundranın toprağı mamut kemiklerinin ve bodur çamların köklerinin anısını tutar; hepsi yılın yarısı gün ışığının erişemeyeceği yerde batmıştır. Köyün kenarında demirci demirini yağa daldırır; metal soğurken buhar hızlı, sessiz bulutlar halinde yükselir.
Bu gece biri pencerenin yanında oturup bir kâğıt parçasına bir sır yazabilir, sonra zarfa katlayıp kaldırabilir. Bir başkası kahve öğütebilir, kokusu şafaktan önceki saatlerin geçişini işaretlesin. Biri eski bir bez parçasıyla ayakkabısını ovabilir, unutulmuş çizikler silinene dek çalışabilir. Ya da yalnızca ışıksız bir yolda yürüyebilir, gecenin sesleri her adımı yönlendirsin.
Bugünün şans rengi siyah.
Lucky Color: Black — #000000Gecenin kenarı bir bitiş değil, bir başlangıçtır.
Gizli olan, dönüşün tohumunu tutar.