Yola bir gece daha çöker; meşalenin alevinin teselli vermediği, pençe seslerinin, evcil ile yabanılın tek bir notada birleştiği türden bir gece. Karttaki tanıdık kemerli geçitler alçak sise yutulmuştur; kış paltosundaki eski keçe kadar yumuşak, bellek ile unutuşun arasında asılı. Bir yolcu bataklığın kenarında durur; toprak ayağın altında verir, kavak ve söğüdün çizgileri onun bildiği hiçbir ada uymayan biçimlere erir. Ne kesinlik saati ne de düş saatidir, ikisinin arasıdır; sanki ayın kendisi yüzünü çevirmiş, sisin dünyayı yeniden yazmasına bırakmıştır.
Burada ötede olan, ışık ya da gölgeyle değil, bir çobanın kulübesinin üzerindeki arduvaz kiremitlerin ağırlığıyla ölçülür; henüz dinmemiş yağmurla kaygandır. Çatı içeridekilerin sırlarını tutar ama yukarıdaki yıldızlara hiçbir şey vermez. Yakındaki tarlalar, bir zamanlar karıklar ve sınır taşlarıyla işaretliyken şimdi yalnızca sabanların anısını ve toprağın ince olduğu yerde alçaktan büyüyüp serpilen etli bitkilerin sessiz hışırtısını tutar. Yolcunun elleri eski bir bahçe belinin sapını bulur; mevsimler boyu dışarıda bırakılmış türden, yüzeyi yıllarca gece çiyinin ince örtüler halinde çökmesiyle pürüzlenmiş. Belin ağzı, zaman ve kullanımla körelmiş, toprağın uzak ucundaki unutulmuş kuyuları döşeyen taşla aynıdır: yüzey öğle vakti bile serindir, aşağıdaki su toprak ve çoktan gömülmüş yağmur tadı taşır.
Tarih bu saate, köyleri ve kentleri biçimleyen zanaatlarla sızar: arduvazı tepelerden yaran, vadilere yankı salan taşocağı işçileri; her parçayı alışkın bir ritimle yerleştiren, kolları tozlu çatı ustaları; yollar akıp gittikten sonra hâlâ duran eşikleri oyan taşçılar. Kuzeyde balıkçılar alacakaranlıkta döner, ağlarını limanın taş işçiliğine çakılmış eski kancalara asar, bulutların duruşunda gelecek havanın ağırlığını bilir. Geniş, yağmurlu kentlerde sabahlar, tren makinelerinin yavaş soluğuyla ve peronda bekleyenlerin ağır paltolarıyla başlar. Bunların her biri, çatı, alet, taş, yıpranmış bez, aynı soydandır; mevsimlere, sise ve çizgiler bulanıp manzara sırlarını vermeyi reddettiğinde gelen belirsizliğe dayanır.
Bu gece sis ilerideki yolu, bir büyükanne ya da büyükbabanın ocağın sessizliğinde anlattığı efsane kadar elle tutulmaz olana dek yutar. Avludaki yaşlı köpek burnunu kaldırır, çitin ötesinde kımıldayan biçimin hısım mı yabancı mı olduğunu ayırt edemez. Hava uzak gök gürültüsü tadındadır, şafaktan önceki en küçük saatlerde gelen türden. Geriye kalana uzanmak kalır: bir maşrapanın altında ısınan arduvaz bir altlığın pürüzsüzlüğü; sabah yulafı için kullanılan taş kâsenin güven veren ağırlığı; kapının yanında bırakılmış, kendini haber vermeyen havaya hazır bir şemsiyenin sığınağı. Kesinlik kayınca ve adlar siste eriyince kalan şeyler bunlardır.
Bugün ellerinizi bir taş duvara koyup dün geceki yağmurun bıraktığı serinliği hissedebilirsiniz. Bir arduvaz tahtaya ya da iyice yıpranmış bir not defterine bir mesaj yazın, ilerisi belirsizken bile sözlerin anlamı tutacağına güvenin. Çatıdaki yağmurun sesini dinleyin ve bel gibi, taş gibi, gece uzun olsa da sizi dayananın tuttuğunu bilin.
Bugünün şans rengi koyu arduvaz grisi.
Lucky Color: DarkSlateGray — #2F4F4FSiste yol yeniden adlandırılmayı bekler.
Bu gece dayanıklılık feneriniz olsun.