گندم در سکون خش‌خش می‌کند و نشیمن ملکه را در قاب می‌گیرد؛ ملکه‌ای که باغی لبریز از ثروت‌های هم‌اکنون رسیده و لمس‌پذیر گرداگردش را گرفته است. گل‌های سرخ پای او می‌شکفند و گلبرگ‌هایشان بر فرش بافتهٔ جانداران نرم است. میوه بر شاخه‌های نزدیکش انبوه شده، گلابی و پاپایای سنگین از شیرینی، در حالی که آبشاری نرم بر سنگ صاف می‌لغزد و موسیقی‌ای آرام را در هوا می‌بافد. او به سوی آنچه شاید کم باشد دست دراز نمی‌کند؛ در این دانستن آرمیده است که فراوانی اینجاست، بافته در هر لحظه و هر جزء از پیشکش زمین.
سفر پاپایا را در نظر آورید. روزگاری وحشی در امتداد کرانهٔ رودهای جزیره‌هایی دور می‌رویید و راهش را به کشتی‌های بازرگانی یافت و کنار ادویه و شکر بسته‌بندی شد. بازرگانان آن را میان بندرها جابه‌جا می‌کردند و طعمش رازی بود تا وقتی در سرزمینی تازه برای نخستین بار بریده می‌شد. در آشپزخانه‌های گرم، نسل‌ها آموختند این میوه را دگرگون کنند؛ گوشتش را با قاشق بیرون بیاورند و با کمی سرشیر هم بزنند، یا در تارت‌ها و دسرهای خنک بپیچند. این کاسه، که بر میزی آفتاب‌گیر نهاده شده، تجملی آرام در خود دارد؛ از آن گونه که در سادگی و مراقبت یافت می‌شود. تنها خوراک نیست، بلکه خاطره‌ای است از بعدازظهرهای تابستان و خندهٔ آسودهٔ کسانی که آن نزدیکی گرد آمده‌اند.
باغ ملکه یک جای واحد نیست، بلکه جغرافیایی از آسودگی است. راه‌هایی که با کاه گندم پوشیده شده‌اند گام‌ها را نرم در بر می‌گیرند و به گوشه‌هایی می‌رسند که سایه و نور بر سنگ فرسوده بازی می‌کنند. گاهی، پس از خرمن، پارچه‌هایی برای غذای نیمروز بر علف پهن می‌شود و سبدها از آنچه گرد آمده لبریزند. هوا نرم است، با ملایمتی که پس از شتاب کاشت و پیش از سکوت غروب می‌نشیند. حتی هوا خود را برای آسایش شکل می‌دهد: نسیم‌های نرم از پنجره‌های باز می‌گذرند و بوی نانی را که بر تخته‌ای چوبی خنک می‌شود، یا نوید بارانی را جایی دور در بالای دره، به درون فرا می‌خوانند.
درون خانه، فراوانی شکل‌های کاربردی می‌گیرد. کاسه‌ای گرامی شاید برای هم زدن بیرون گذاشته شود که لبه‌اش از سال‌ها کاربرد صاف فرسوده است. ملافه‌ها، با دست شسته و در آفتاب خشک‌شده، در ستون‌هایی مرتب تا می‌شوند و برای غذای بعدی آماده‌اند. بازرگانان روزگاری این پارچه‌ها را از قاره‌ها می‌گذراندند و نقش‌هایشان از یک فرهنگ وام گرفته و به فرهنگی دیگر هدیه می‌شد، تا آنجا که خود پارچه نماد مهمان‌نوازی شد. جهان ملکه جهانی است که هر عادتی در آن، بریدن میوه، چیدن سفره، لحظه‌ای بیشتر نشستن برای تماشای نور دگرگون‌شونده، از سپاس برای آنچه هم‌اکنون پیشکش شده خبر می‌دهد.
امروز شاید میوه را با عسل هم بزنید و خنک سرو کنید و کسی را به شریک شدن در شیرینی نیمروز فرا بخوانید. پارچه‌ای کتانی پهن کنید، حتی بر میزی معمولی، تا لحظه را ویژه کنید. در راهی، واقعی یا خیالی، از میان باغ خودتان قدم بزنید، یا تنها درنگ کنید و به آبی گوش بسپارید که در لوله‌ها یا ناودان‌ها روان است و رودهای کهنی را به یاد آورید که نخستین بار این هدیه‌ها را با خود آوردند. هر کار، هر قدر کوچک، دعوتی به فراوانی است؛ راهی برای بازشناختن سرشاری‌ای که هم‌اکنون اینجاست.
رنگ خوش‌شانسی امروز کرم پاپایا است.
Lucky Color: PapayaWhip — #FFEFD5هر روز خرمن آرام خودش را دارد.
بگذارید نرمی نشیمن فراوانی شما شود.