حلقهٔ برگ بو بر پهنهٔ آسمان طاق زده است، هنوز ناتمام، دو سرش در هوا سرگردان، نامطمئن از اینکه آیا هرگز به هم گره خواهند خورد. رقصنده‌ای بر سرزمین مرزی درنگ می‌کند، درست پیش از آنکه از دروازهٔ گشوده بگذرد. چهار گوشه نفسشان را حبس کرده‌اند و دودلی‌اش را تماشا می‌کنند، و وعدهٔ جهان درست آن سوی واپسین گرهِ ناگشوده است. در این لحظه، بسته شدنِ فصلی، سفری یا امیدی سرسختانه ناتمام مانده است. این زمینِ پیش از خرمن است، ساعتِ پیش از آنکه سپیده سرریز شود، آن هنگام که پیکر جهان خود را گرد می‌آورد اما رشتهٔ آخر از چنگتان می‌لغزد.
جایی، کاپشن سربازی بر میخی در راهرو آویخته است، پارچه‌اش رنگ‌باخته و محکم، و بوی کشتزارهای سال گذشته را با خود دارد. رژه‌ها و غبار، کوله و عرق را دیده است، همیشه آماده اما هرگز به تمامی در آرامش. از همان پارچه، زانوهای شلوار باغبانی وصله خورده‌اند، رگه‌دار از خاطرهٔ علف‌هایی که زیر سنگینی کار پهن شده‌اند. در سرزمینی کوهستانی، چوپانان سپیده‌دم این شلوارها را به پا می‌کنند، در حالی که باد علف‌ها را می‌جنباند و گوسفندان بانگ برمی‌آورند و منتظرند راهبری شوند. این جامه‌ها ساییده شدن خارها و فشار هوا را تاب می‌آورند و در برابر پایان‌هایی که هنوز نمی‌آیند استوار می‌مانند.
بر لبهٔ امپراتوری‌ای کهن، باد بوی مریم‌گلی وحشی و خاطرهٔ لشکرکشی‌هایی را که دیرزمانی پیش به پایان رسیده‌اند با خود می‌آورد. بازرگانان دسته‌های غله می‌آورند، هر ساقه بریده و بسته، پوسته‌هایشان سخت و پایدار، وعده‌ای که تقریباً وفا شده است. در شمال، همان ساقه‌ها را آرد می‌کنند تا نان تخت بپزند، در پارچه می‌پیچند و برای مسافرانی روی هم می‌چینند که شاید پیش از فرا رسیدن شب هرگز به بازار نرسند. کوچ‌نشینان کوله‌هایشان را، که محکم از نی و علف‌های سخت بافته شده‌اند، بر پشت خرهایی می‌اندازند که از سفرهای ناتمام فرزانه شده‌اند. اینجا سفر به خود بازمی‌گردد، درست پیش از دیوارهای شهری که پیروزی در آن با برگ بو جشن گرفته می‌شد، اما دروازه‌هایش نیمه‌باز مانده‌اند.
مه صبحگاهی از استپ برمی‌خیزد و نمی‌خواهد محو شود. آرام بر کشتزارهای پستی می‌نشیند که غله‌ها در آن می‌رسند و سرسختانه به ساقه‌هایشان چسبیده‌اند. در این دشت‌ها، زمین از قصه‌های کارهای ناتمام انباشته است ــ محصولی که یک روز تا برداشت فاصله دارد، پیمان‌هایی که یک امضا تا صلح فاصله دارند، جاده‌هایی که نقشه‌شان کشیده شده اما هنوز از سنگ پاک نشده‌اند. هوا، ملایم و پایدار، نمی‌پذیرد که به باران راستین بدل شود و در روزهای دودلی نفسش را حبس می‌کند. در آشپزخانه‌ها، مادران رومیزی‌هایی را صاف می‌کنند که از الیافی سخت و سفیدنشده بافته شده‌اند، دستانشان بر نقش‌هایی می‌لغزد که برای گرد آوردن خانواده‌هایی ساخته شده‌اند که هنوز به خانه بازنگشته‌اند.
اگر می‌خواهید دعوت به پایان را گسترش دهید، پیش از بیرون رفتن کاپشنی کرباسی بپوشید، یا میان مریم‌گلی وحشی و علف‌های بلند قدم بزنید و بگذارید زبری‌شان آنچه را ناتمام مانده به یادتان آورد. در باغچه زانو بزنید و به ریشه‌هایی برسید که به واپسین لمسی نیاز دارند، یا غله را برای نان آسیاب کنید، حتی اگر آن را تنها بخورید. نامه‌ای بنویسید و وعدهٔ رسیدنتان را بدهید، حتی اگر مطمئن نیستید سفر کی به پایان می‌رسد.
رنگ خوش‌شانسی امروز خاکی تیره است.
Lucky Color: DarkKhaki — #BDB76Bبگذارید ناتمام در آنچه هنوز پایدار است آرامش بیابد.
به دروازهٔ نیمه‌باز اعتماد کنید؛ جهان درست آن سو منتظر است.