Tepi kolam kering, air tidak lagi sampai ke rumput, dan kesunyian jelas di bawah sinar bintang yang jauh. Dua kendi duduk di tempat ia diletakkan, tanah liatnya hangat daripada hari, mengumpulkan debu. Malam terbuka, tetapi sesuatu telah undur; arus harapan terganggu, perbuatan menarik dan menuang selesai buat masa ini. Tanah telanjang, bertekstur dengan ingatan air. Kendi kosong tidak dilupakan, hanya dijeda, dan ruang di sekelilingnya terasa purba dan menanti.
Di sebalik bulatan simbol, kesan dunia lain muncul, tempat lumpur perlahan dan pasir ditekan ke dalam kain. Daripada tanah tempat debu naik dalam haba, tempat orang dahulu memerhatikan ufuk untuk kilauan air, kepar yang kukuh ditenun untuk mereka yang bergerak merentasi dataran terbuka. Ia dipotong dan dijahit untuk pengembara dan askar, dimaksudkan untuk sebati dengan ladang yang pudar, dengan bumi pada hujung musim kering, dengan tebing yang retak dan dasar sungai yang hilang. Dahulu ia hanya warna kelangsungan, lahir daripada kepraktisan: askar dalam kempen yang jauh menggosok pakaian seragam mereka dalam debu tanah, sehingga kain memakai rona yang sama seperti tanah itu sendiri.
Ada sejenis jaminan dalam mengetahui tempat awak berdiri, walaupun perigi rendah. Angin menggerakkan rumput, dan langit menekan ke bawah, terang dan tidak mengalah. Di taman, biji berehat di bawah permukaan, menanti tanda hujan, waktunya belum tiba. Di beranda, kasut kanvas duduk di tepi pintu, permukaannya dikasarkan oleh matahari dan penggunaan, ingatan berjalan jauh dipegang dalam jahitannya. Sarung pudar di kerusi taman memegang kesan petang musim panas lepas. Dalam almari, baju haus, yang dahulu rangup dan rasmi, kini lembut dan dikenali, menanti hari apabila kesejukan kembali dan kerja menjadi lembut.
Inilah rona hari di antara, khemah tentera pada waktu fajar, atau halaman tempat pakaian kering dalam bayu. Ia melekat pada debu halus di pinggir padang pasir, pada laluan yang berjalan di sepanjang terusan kering, pada tangkai yang ditimbun pada tuaian apabila ladang habis dan berkilau. Ia warna kot pengembara yang digulung di sudut gerabak kereta api, bungkusan berbalut kertas yang dihantar daripada jauh, rumput tinggi yang membengkok dalam angin panas.
Hari ini, awak boleh mengikis tanah daripada akar herba yang tahan dan menekannya antara jari awak, merasai bagaimana pasir bercakap tentang kelangsungan. Awak boleh membiarkan udara bergerak melalui tingkap terbuka dan memerhatikan semasa ia mengangkat sudut surat lama, kertas dilembutkan oleh masa. Awak boleh menyikat debu daripada sepasang kasut kukuh dan mengingati tanah yang telah awak lalui. Awak boleh menuang air daripada kendi dan meletakkannya, membiarkannya berehat, menghormati jeda sebelum harapan bergerak semula.
Warna tuah hari ini ialah Khaki.
Lucky Color: Khaki — #F0E68CMusim kering memegang janjinya sendiri.
Walaupun menanti, bintang kekal.