Sa lambak sa ilalim ng mga sanga ng sause, dalawang pigura ang nakatayo, halos magkadikit ang mga kamay, at ang pagitan nila ay marahang katahimikan. Sa itaas, lumulutang ang mga ulap, mabigat ang ilalim dahil sa ulan na hindi pa bumabagsak. Sa sandaling ito, ang Magkasintahan ay hindi tinali ng pagsasama, kundi nakabitin sa pag-aatubili. Ang kanilang mga salita ay mga bato sa bibig, makinis at matigas, hindi lumalaktaw nang malayo sa ibabaw. Mayaman ang hardin sa paligid nila ng mga puno ng moras, hinog ang bunga sa dapit-hapon, nagmantsa sa mga daliri ng mga nangangahas pumitas. Ngunit walang yumuyuko upang tikman, kuntento na panoorin ang pagbagsak ng bunga nang hindi ginagambala.
Sa mga sinaunang kusina, nakatayo ang almorsilyo kasama ang pandikdik, kapwa inukit mula sa basalto, mabigat at hindi nanganganinag. Dito, nagdikdik ang mga pamilya ng pampalasa sa katahimikan bago magbukang-liwayway, umaalingawngaw ang tunog sa mga silid na nagtitipon ng mga lihim sa mga sulok. Sa mga sandaling ito, humihinga ang bahay sa mabagal at pantay na ritmo, sinisipsip ang init ng kalan na mababa ang apoy sa pinakamahahabang oras. Ang uling, nakasalansan sa mga kaing sa tabi ng pinto, nangangako ng init ngunit nananatiling hindi nahahawakan sa apuyan, naghihintay sa pasya na sindihan ito. Gayon din naghihintay ang Magkasintahan, nakatayo sa tabi ng sarili nilang apoy na hindi pa sinisindihan.
Sa malalayong daan, ang mga mangangalakal ay naglakbay noon sa mga karabana sa ilalim ng bagong buwan. Sa itaas nila, dumidiin ang langit, at tila walang hanggan ang mundo. Dala ng kanilang mga kamelyo ang mga kahong may laka na puno ng mga patpat ng tinta, pinahahalagahan dahil sa lalim at pananatili. Naghihintay ang mga eskriba sa liwanag ng lampara para sa mga kayamanang ito, nananabik na ilagay sa pergamino ang mga pangako at hinanakit, mga salitang dapat magdugtong ng layo ngunit pinipigilan ng nanginginig na mga kamay. Handa ang mga lalagyan ng tinta, ngunit madalas lumulutang ang pinsel, hindi kailanman nagaganap ang unang hagod. Liham na hindi nasulat, kasunduang hindi nalagdaan, panatang binigkas lamang sa isip—ito ang mga anyo ng pag-aalinlangan habang humahaba ang gabi.
Sa labas ng lungsod, tumataas ang mga bangin ng bulkan sa ibabaw ng alon, guhit-guhit ang mga mukha ng mga ugat na parang salamin. Sa mga aninong ito, ang mga ugat ng halaman ng likorisa ay tumutulak nang malalim sa mga nakakubling lupa, kumukuha ng lakas mula sa hindi nakikita ng karamihan. Dito, sabi ng mga lumang kuwento, ang mga magkasintahang pinaghiwalay ng pangyayari ay inukit ang kanilang mga pangalan sa mga basag ng obsidiyana, mga lihim na tinatakan sa loob ng lupa. Ang bato mismo ay mas matalas kaysa alaala, kayang pumutol o mag-ingat, ayon sa kamay na humahawak. Para sa ilan, ang mga pirasong ito ay mga tanda na nakatago sa kahong sedro, hindi kailanman ihahayag; para sa iba, mga agimat na isinusuot sa lalamunan, ang gilid ay paalala ng mga pagpiling hindi nagawa.
Sa kaalaman sa panahon, ang katahimikan bago ang bagyo ay tinatawag na oras ng uwak, kung kailan kahit ang hangin ay pinipigil ang hininga. Nakasara ang mga panakip ng bintana, nakakandado ang mga pinto, at sa makikitid na eskinita, yumuyupo ang mga ligaw na pusa sa mga paso ng tsimenea, ang kanilang mga anino ay humahalo sa gabi. Nagtitipon ang mundo, nakahanda sa pintuan ng kilos, ngunit hindi gumagalaw. Sa gayong paghinto, ang mga magkasintahan at mga hindi kakilala ay parehong nakikinig sa susunod, hindi tiyak kung babagsak ang ulan o dadaan nang hindi binibigkas.
Ngayong gabi, maaari ninyong hilahin ang almorsilyong basalto mula sa istante, didikdikin nang maingat ang mga buto ng anis, hayaang pakinisin ng ritmo ng pandikdik ang mga magulong isip. Sa kalahating liwanag, maaaring simulan ang isang liham, lalagyan ng tinta nang may tahimik na hangarin bagaman hindi pa ipinapadala. O, sa paglalakad sa hardin sa dapit-hapon, maaaring pulutin ang mga nahulog na moras sa isang tela, ang mga kamay ay mamantsahan sandali ng tahimik na ani. Kapag tumaas ang hangin, maaaring buksan ang bintana nang sapat lamang upang saluhin ang amoy ng malayong ulan, nangangako ng pagbabago maging handa man kayo o hindi.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay itim.
Lucky Color: Black — #000000Kahit sa katahimikan, may nagtitipon ng lakas sa mundo.
Hayaang maging tahimik na anyo ng paghihintay ang pag-aatubili, mayaman sa pangako.