Sa pagitan ng dalawang pigura nakatayo ang bato ng katahimikan, kasingtanda ng kama ng ilog, nakinis sa mga taon ng tubig na dumaan at saka umatras, iniiwan ang mga patong na nakikita ng dalawa ngunit hindi napapangalanan. Nakatayo sila, hindi naghahawak, sa ilalim ng langit na nakalimot sa araw, nababalot ng katahimikan ng umaga na hindi pa nagpapasya kung uulan o liliwanag. Ang landas na minsan nilang sinundan nang magkasama ay ang daan sa likod ng hanay ng mga bahay kung saan nananatili ang hamog kahit pagkatapos ng bukang-liwayway, kung saan makapal ang hangin sa amoy ng basang simento at mga usapang hindi natapos. Nagsisimula ang mga salita sa dibdib at kumukupas sa mga labi, nilulunok ng katahimikang tumatakip sa lahat—ang mga ulap na nakasabit nang mababa, ang mga hilera ng kalapateng hindi yumuyuko, ang mga bubong na nagtitipon ng alaala ng ambon kagabi.
Sa lumang lungsod, nakabaluktot ang mga tulay sa mga kanal na hindi pa inaangkin ng repleksiyon ng tag-araw, ang mga ibabaw ay minarkahan ng mga bota ng mga manlalakbay na tumigil ngunit hindi nanatili. Dito, nagtatagpo noon ang mga magkasintahan sa oras na nagkakalansing ang mga panakip ng panaderya, at ang amoy ng tinapay na senteno ay lumulutang kasama ng ginaw. Ngayon, dalawa ang nakatayo sa rehas, ang mga kamay ay nakabaon sa mga bulsa ng kanilang mga amerikana na lana, tinitingnan ang tubig na hindi nagdadala pabalik ng kanilang mga mukha ni ng kanilang mga tinig. Hawak lamang ng kanal ang malamlam na kislap ng yero, ang bakal ng mga nakalimutang bisikleta na nakakadena sa mga rehas, ang malamlam na ningning ng mga bato ng ilog na nagsasala ng agos. Umaabot palabas ang mundo, hindi malinaw, na para bang naghihintay sa kilos na hindi dumarating.
Sa alamat nina Selene at Endimiyon, bumabagsak ang gabi na parang kumot, banayad at makapal, inilalapit ang abot-tanaw. Ngunit kapag ang pananabik ay hindi sinalubong ng pagpili, nananatiling hindi nababasag ang gabi, mababang hamog sa gilid ng mga parang, pinapalambot ang mga guhit ng bawat puno at bakod hanggang walang lubos na malinaw. Ang mga magkasintahan ay nagiging mga anino na gumagalaw sa hamog ng umaga ng mga paramo, kung saan nagsisiksikan ang mga tupa laban sa hangin at lahat ay mahina—lana, mga pader na bato, at ang malayong tunog ng pito ng pastol. May ginhawa sa pamilyar na bigat ng delantal ng sapatero, sa malamig na ibabaw ng palihan, sa katahimikan ng ulan sa mga bubong na pisara. Ang mundo ng mga gawain at hanapbuhay—pag-iikot, pagtatahi, paghuhubog—ay nag-aalok ng katiyakan ng nakagawian sa gitna ng hindi tiyak na puso.
Sa mesa sa loob, sa tabi ng apuyan, nakaupo ang lumang tasang peltre, baluktot ang hawakan sa mga taon ng paggamit, may hawak na mga dahong ibinabad ng tsaa na tumubo kung saan hindi kailanman umaangat ang mga ulap. Ang tinapay mula sa umaga, punit ngunit hindi kinain, ay nakahimlay sa tabi ng kutsilyo na ang talim ay nagniningning lamang kung saan ito nanipis. Nababalot ng abo ang apoy, at yumuyuko ang pusa sa ibabaw ng tiniklop na kumot na lana, ang katahimikan ng hininga nito ay nahahalo sa marahang tik ng orasan—matatag, patuloy, ngunit hindi nagmamadali. Lahat ay naghihintay. Lahat ay ang paghinto bago ang salita, ang espasyo sa pagitan ng kilos at sagot.
Ngayon, lakarin ninyo ang daan pagkatapos ng ulan at makinig sa katahimikang sumusunod sa bawat hakbang sa basang bato. Balutin ninyo ang sarili sa alampay na lana o magpahinga kasama ng aklat sa ilalim ng mabagal na pag-ikot ng langit sa labas ng bintana. Hawakan ninyo ang tasang pinainit ng matapang na tsaa o kape, damhin ang ibabaw na umaangkop sa inyong mga kamay. Magdala kayo ng maliit na bato mula sa pampang ng ilog sa bulsa ng amerikana, maliit na paalala ng katahimikan at presensiya.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay abo.
Lucky Color: Gray — #808080Ang paghinto ng ilog, ang katahimikan ng bagong umaga, ang tahimik na tiyaga ng bato.