Sa mga punong magkahiwalay ng baraha, dalawang pigura ang nakatayo, ang gilid ng hardin ay nasa pagitan nila. Walang kamay na gumagalaw patungo sa isa; walang prutas na iniaalok o tinatanggap. Tumatahimik ang tinig ng arkanghel sa mga dahon, hindi naririnig, na para bang lumalapot ang hangin mismo sa katahimikan. Ito ang paghinto bago ang pasya, sangandaang hindi pa nalalakbay, ang katahimikan sa kusina bago umapaw ang pagtatalo. Sa gayong mga sandali, tila nanonood ang mga dingding mismo, dinadala ang init at katahimikan ng hapon ng tag-araw pagkatapos ng ulan, kapag pinipigil ng mundo ang hininga at umuusok ang mga teha ng bubong na luwad.
Nakatayo sila sa lungsod kung saan tumataas ang mga lumang tsimenea. Bawat tsimenea ay gawa sa mga laryong inihurno sa hurno, isinalansan nang may tiyaga, bawat isa ay ginawa upang tumagal sa mga dekada at sa apoy ng tahanan. Naupod ng mga kamay na naglatag ng mga ito ang kanilang mga guwantes, laryo matapos laryo, hinuhubog ang mga apuyan upang tumagal sa mga away at taglamig. Nakita ng mga laryong ito ang mga taon kung kailan napuno ang mga kalye ng amoy ng iniihaw na sili at tupa, kung kailan nagsisiksikan ang mga pamilya sa mga kusina, ang mga tinig ay umaangat at bumababa, hindi lubos na naghahawak. Gayunman, hawak ng makakapal na dingding ang init, kahit nang mawala ang daan ng mga salita.
Sa itaas nila, sa mga nayon sa bundok na kalahati ng mundo ang layo, kumikinang pa rin ang mga hurno sa init. Nagluluto ang mga simboryong luwad ng tinapay na kailangang biyak bago ibahagi, ang balat ay nabubuksan upang ipakita ang nasa loob. Lumalamig ang tinapay, kinakalong sa bimpo sa pasimano na gawa sa kaparehong inihurnong mga laryo, ang kaparehong lumang gawa. May alaala sa mga batong ito: mga kuwento ng mga bayan na itinayong muli pagkatapos ng mga apoy, ng mga pader na tumagal nang bumayo ang mga bagyo. Ngunit kahit ang pinakamatibay na mga materyales ay hindi makakapag-ayos ng katahimikang kasingkapal ng argamasa, hindi makatatakip sa agwat kapag dalawang tao ang pumaling papasok, magkatabi ang balikat, nang hindi umaabot sa kabila.
Sa tanghali sa kalye, naglalabas pa rin ng init ang mga batong sahig mula sa araw ng umaga. Umaalingawngaw ang mga tinig ng bata sa pagitan ng mga bahay, naghahabulan sa mga hanay ng lumang hurno kung saan hinubog noon ng mga manggagawa ang lupa bilang tirahan. Sa malapit, sa eskinita, nakasandal ang kariton ng magtitinda sa pader, at pinupunasan ng nagbebenta ang pawis sa noo, naghihintay sa malamlam na dagsa ng hapon. Sa ganitong panahon, tila lubos na inihurno ang mundo. Mabilis tumaas ang init ng ulo, at maaaring matuyo ang mga salita bago mabigkas, alikabok sa dila.
Sa katahimikan kapag nananatiling hindi nagagawa ang mga pagpili, laging may paraan upang magsimula muli. Maaari ninyong masahin ang masa para sa tinapay, hinuhubog ang isang bagay sa mga kamay, hinahayaan ang tensiyon ng araw na lumambot sa ritmo. Maaari kayong umupo sa harapang baitang, mainit ang mga laryo sa ilalim, at magbahagi ng kain o kahit kuwento lamang sa kapitbahay, dinudugtong ang layo kahit sandali lamang. Maaari ninyong linisin ang lumang apuyan, inaalis ang abo ng nakaraang taglamig bilang paghahanda sa bagong init, o lumakad sa pamilyar na hanay ng mga tsimenea at alalahanin ang mga tagapagtayo na magkatabing gumawa, kahit walang salitang binigkas.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay pula ng laryo.
Lucky Color: FireBrick — #B22222Sa mga tahimik na kusina at mga kalye na inihurno ng araw, may nagtatagal. Naghihintay ang lakas para sa pagsasama, tahimik at matatag.