Dalawang pigura ang magkasamang nakatayo sa ilalim ng katahimikan ng gabi, ang lumang pader na bato ng hardin ay nasa pagitan nila at ng mundo. Nakasabit ang kanilang mga kamay nang malapit sa isa't isa ngunit hindi kailanman naghahawak, at mabigat ang hangin sa mga bagay na hindi binibigkas. Nakasabit ang prutas sa itaas nila, ang balat ng mansanas ay hindi nahahawakan, nakakaakit ngunit hindi kailanman pinipili. Tahimik na umaabot ang langit sa itaas, simboryong walang bituin, hawak sa lawak nito ang sakit ng mga salitang hindi nasabi. Sapat ang lapit nila upang maramdaman ang hininga ng isa't isa, ngunit malawak ang pagitan, tulad ng bangin sa pagitan ng mga isla na nababalot ng hamog.
Sa mga lumang kuwento, itinutulak ng mga mangingisda ang kanilang mga bangka nang matagal na pagkatapos lumubog ang araw, hinahanap ang malaking huli sa ilalim ng tahimik na langit. Malalim at lihim ang dagat sa oras na ito, itinatago ang yaman at ang panganib, at tahimik na nagsasagwan ang mga lalaki, nakasara ang mga parol, ginagabayan lamang ng guhit kung saan nagtatagpo ang tubig at ang gabi. Ang tumawid sa gayong ibabaw ay magtiwala sa katahimikan, hindi humakbang sa unahan ngunit madala pa rin sa isang lugar. May uri ng paghihintay sa paglalakbay na iyon, tiyagang walang hinihingi at kakaunti ang ibinibigay.
Malayo sa baybayin, tumutunog ang mga kampana ng monasteryo para sa panggabing dasal. Tinatanggap ng malambot na lana ng mga balabal ng monghe ang lamig ng dapit-hapon, at mabigat sa kamay ang gamit na aklat-dasal. Ito ang oras kung kailan kahit ang mga kandila ay mababa ang apoy, at ang awit ay sinulid na hinila sa lumalapot na katahimikan. Binibigkas ng bawat kapatid ang kanyang bahagi, ngunit nawawala ang mga salita sa mga lumang bato, kumukupas bago umabot sa ibang tainga. Ang aklatan sa labas ng klaustro ay may mga talaan at lihim, at ang makitid na pasilyo ay bahagyang kumikislap sa alaala ng tinta, mga lihim na tinatakan nang mga siglo sa loob ng kanilang mga balat.
Sa ibang dako, isang langay-langayan ang lumiliko sa gabi, nawawala sa pagitan ng mga bubong at ng gumagalaw na gilid ng gabi. Sa lungsod sa ibaba, tinitiklop ng mga mangangalakal ng tela ang mga haba ng tinina na seda sa kanilang mga mesa, pinapakinis sa ilalim ng mga lampara na mas maraming anino kaysa liwanag ang inihahagis. Sa mga batong baitang na napagod na, naghihintay ang palayok ng pinindot na dahon ng ubas na ipasok para sa hapunan, hindi nahahawakan, lumalalim ang lasa habang lumalamig ang gabi. Hawak ng langit sa itaas ang bigat ng malayong kulog, bagyong mabagal na gumagalaw sa abot-tanaw, hindi tiyak ang pagdating, hindi natutupad ang pangako.
Sa katahimikan ng maliit na silid, nakahimlay ang liham sa mesa, maingat ang bawat linya, ang panulat ay itinabi bago ang huling pangungusap. Bukas ang bintana sa hangin ng gabi, at gumagalaw ang kurtina sa kaparehong katahimikan na pumupuno sa mga espasyo sa pagitan ng mga binigkas na salita. Sa istante, nakahiga nang hindi nabubuksan ang gamit na nobela ng pagsisiyasat, ang kuwento ay huminto sa eksenang ang sagot ay lumulutang sa labas ng abot. Sa patungan, lumalamig ang tasang seramika, hindi na umaangat ang singaw, naghihintay sa umiinom na bumalik.
Maaari kayong lumakad sa ilalim ng huling ningning ng dapit-hapon, hayaang manatili ang katahimikan nang hindi nangangailangan ng mga sagot. Kung may liham kayong hindi naipadala, isuksok ninyo ito sa ilalim ng bigat ng lumang aklat, iwan para sa ibang gabi. Maaari ninyong ibabad ang tasa ng tsaa at inumin ito nang dahan-dahan malapit sa bintana, hayaang dalhin ng hangin ang isip ng mga usapang hindi natapos. O tiklop lamang ng malambot na kumot sa paanan ng higaan habang nakikinig kayo sa unang hipo ng ulan sa bubong.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay bughaw ng hatinggabi.
Lucky Color: MidnightBlue — #191970Tumayo kayo nang tahimik sa katahimikan. Dumarating nang marahan ang sagot, kung darating man.