Kartta figürler tabutlarından gönülsüzce kalkar, emin değildir. Borunun çağrısı onlara sıkı kapanmış panjurların ardından ulaşmış gibidir. Bir ayak kenardan sarkar, öteki ağır ağır oyalanır. Hava bekler ve kımıldamaz. Toplanan ama karara hiç devrilmeyen bir çağrı hissi vardır. Tepedeki gök, şafağın berrak borusu değildir. Daha derin ve daha uzun uzanan bir şeydir. Çözülmemiş saatleri kıvrımlarında tutar.
Böyle bir anda dünya, eski Akdeniz kıyısında denizcilerin huzursuz yüzeye bakıp gelmeyecek bir rüzgârı beklediği saate benzer. Tepedeki karanlık, akşam duasıyla sabah duası arasında taş avluyu yalnız geçmeye hazırlanan bir keşişin omuzlarına atılmış pelerindir. Eski kentlerde son mum, bilginlerin defterlerin üzerine eğildiği salonda titreyip söner. Toplamları sabaha bırakmaya karar verirler. Hokkalarındaki mürekkep bir havuzdur, en derin ormandaki göl kadar durgun, yalnız tavan kirişlerini yansıtır. Dışarıda sokaklar kadife bir sisle örtülüdür, kalın ve alçak. Kaldırım taşlarının arasındaki yosuna işleyen, son eve dönen yolcunun ayak seslerini boğan türden.
Böyle hava dünyanın kıyısında toplanır. Gece yarısından hemen önceki zaman. Gök bulutsuzdur ama yıldızlar soluktur, ışıkları eski hikâyelerin ağırlığıyla kısılmıştır. Bir yerde deniz görünmeyen kayalıklara bastırır. Balıkçılar bilir: bu saatte ağlar teknede bırakılsa daha iyidir, çünkü su açığa vurduğundan fazlasını gizler. Kuzey köylerinde anlatılan eski bir hikâye vardır. Göğün aylarca bu pelerini giydiği, kasabalıların günlerin geçişini güneş ışınlarının savruluşuyla değil, saçaklardan damlayan suyun yavaş damlasıyla işaretlediği bir zaman.
Kırda gece bahçesi görünmeyen şeylerle diridir. Kimi tırmanıcı çiçeklerin taçyaprakları kapanır, ürperir, kokularını daha elverişli bir saate kadar katlar. Uzak manastırlarda çan çalmıştır, ama başrahibin defteri el sürülmeden durur. Kararlar rafa kalkar, işler yarım kalır. Yolcu hanlarının mutfaklarında eski emaye saplı tencereler ocağın gerisinde durur. İçindekiler sabaha kadar demlenmeye bırakılır, tatlar sessizlikte derinleşir.
Yine de bu erteleme saatinde bile sessizliğe yaslanmanın yumuşak yolları vardır. Bir kişi bir demlik çay demleyip yanında dinlenmeye bırakabilir, düşünceler kıvrılıp açılırken fincanın içinden sıcaklığı hissedebilir. Yıpranmış bir cildi açabilir, anlam aramadan sözcüklerin üzerinden geçmesine izin verebilir, dinlenmenin kemiklere kök salmasına bırakabilir. Dışarı çıkıp sessizlikte durmak, bir baykuşun uzak çağrısını ya da rüzgârın yavaş dönüşünü dinlemek basittir. Her cevabın bu gece gelmesi gerekmediğinin hatırlatması. Ya da günlük listelerini bir kâğıt ağırlığının altına koyabilir, sabırlarını başka bir şafağa vaat edebilirler.
Bugünün şans rengi gece mavisi.
Lucky Color: MidnightBlue — #191970Bırakın tereddüt sessiz bir sığınak olsun, yarının çağrısı da yumuşak bir vaat.