Isang sakay ang sumusulong, may dalang maputlang bulaklak, habang ang madaling-araw ay nagsusulid ng unang liwanag sa pagitan ng dalawang malayong tore. Tahimik ang bukid sa ilalim ng kabayo, minarkahan ng naiwan. Sa itaas, lumalalim ang langit, hawak ang katahimikan ng lahat ng natapos na. Ang mga tore ay nakatayong tahimik na saksi, ang mga hugis ay hindi nagbabago ngunit ang kanilang layunin ay lumilipat habang bumabasag ang araw. Sa puwang na ito, isang kabanata ang natatapos, nag-iiwan ng silid para sa mga linyang hindi pa nasusulat.
Sa mga lumang kuwento, ang uwak ay kasama sa gayong mga sandali—hindi ganap na kinatatakutan at hindi ganap na malugod. Inaangkin nito ang tuktok ng tuyot na puno o ang biga ng bubong ng abandonadong kapilya, humihinto na parang pinagmamasdan ang nagbabagong mundo. Sa tabi ng mga sinaunang daan, matatagpuan ang mga tipak ng asabashe, mga batong nabuo mula sa sinaunang kahoy na piniga ng mga siglo, tinipon ng mga manlalakbay bilang mga tanda upang markahan ang pagtatapos ng isang paglalakbay at ang simula ng isa pa. Sa apuyan, ang labi ng apoy kagabi ay nakahiga sa higaan ng abo, umuusok na paalala na ang init at liwanag ay laging hiniram, hindi iniingatan.
Sa tahimik na mga sulok ng araw-araw, ang mga bagay ay may alaala at pasensya. Ang kawawang hinulmang bakal ay nakaupo sa ibabaw ng mga baga, maaasahan ng mga salinlahi, ang ibabaw ay may marka ng kuwento ng hindi mabilang na pagkain. Mula rito, sinasandok ang sopas, simple at nagpapanatili, niluto mula sa natitira pagkatapos maiimbak o makain ang ani. Ang mga biombong gawa sa barnisadong kahoy ay humahati sa mga silid sa hatinggabi, nag-aalok ng pagkapribado at pahintulot na iwanan ang isang panig at tumawid sa isa pa. Sa silid-aralan, ang panulat na puno ng malalim na tinta ay nakahanda—bawat linya na iginuhit sa makapal na papel ay may katiyakan ng mga wakas at ng pagiging bukas ng mga simula.
Sa tanawin, ang gabi ay nag-aalok ng paghinto. Sa matataas na daanan ng bundok, hinuhubog ng mga lagalag ang kanilang mga tolda mula sa mahigpit na hinabing lana, itinutusok laban sa hangin at lamig. Sa loob, tahimik ang mundo, at sa labas, ang dilim ay may pangako ng ibang landas. Sa mga monasteryo, bago ang unang kampana, ginigiling ng mga monghe ang tinta sa bato, naghahanda na magsulat ng mga panalangin, bawat hagod ay talaan ng kailangang bitawan at ng maaaring asahan. Hindi nakakalimutan ang tinta; ipinagdiriwang nito ang pagtatapos at ang layunin.
Ang panahon din ay may bahagi: nagtitipon ang ulap ng kulog sa itaas ng mga bukid, ang pagdating nito ay senyas ng putol sa gawain. Tuloy-tuloy ang ulan, tumatama sa mga bubong na bato, tinatangay ang mga labi at nililinis ang hangin. Kumikinang ang mga kalye, nahugasan ng alikabok kahapon, sumasalamin ng mahinang ningning ng bagong araw. Sa katahimikan pagkatapos ng ulan, ang lungsod ay tila naubos, naghihintay ng mga hakbang na iguguhit ang susunod na ayos.
Kung nais ninyong markahan ang sandali, maaari kayong humigop ng tsaang niluto sa palayok na metal, hayaang dumaan ang singaw sa malamig na hangin habang iniisip ninyo kung ano ang handa nang isantabi. Maaari ninyong walisin ang huli ng abo ng nakaraang panahon mula sa apuyan at ikalat ang mga ito sa mga ugat ng halaman na bumabalik bawat taon. Kumuha kayo ng kuwadernong tinatali ng madilim na katad, buksan sa sariwang pahina, at isulat ang handa ninyong bitawan. O, lumabas kayo sa oras bago sumikat ang araw at tumayo sa ilalim ng pinakamatandang puno, makinig sa kaluskos ng mga pakpak—mga paalala na bawat wakas ay inihahanda ang lupa para sa hindi pa naiisip.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay itim.
Lucky Color: Black — #000000May ginhawa sa mga wakas na naglilinis ng daan para sa mga bagong balangkas.
Bawat pagsasara ay may hugis ng susunod.