Isang sakay ang tumatawid sa maputlang lupa, ginagabayan ang kanyang kabayo sa pagitan ng dalawang malaking tore habang ang unang pahiwatig ng umaga ay sumisikat sa abot-tanaw. Sa kanyang kamay, may hawak siyang bulaklak na maraming talulot, hugis na katulad ng mga iniiwan upang markahan ang landas ng mga paalam at bagong simula. Mahigpit ang tanawin, tahimik, ngunit walang nagyeyelo; ang hangin ay puno ng katahimikan na dumarating bago magsimula ang susunod. Ang mga tore, tulad ng mga haligi sa tarangkahan ng pagbabago, ay binibigyang-anyo ang sandali na ang isang kuwento ay nagtatapos upang ang isa ay maiguhit. Sa ilalim ng mga kuko ng kabayo, ang tanawin kahapon ay nawalis nang malinis, waring ang hamog na nagyeyelo ng gabi o ang huling niyebe ng taglamig ay tumakip sa bawat marka, naghahanda para sa bagong tatak sa madaling-araw.
Ang alamat at alaala ay nagtitipon sa mga maagang oras na ito. Sa mga kuwento ng mga lupain sa hilaga, ang unang araw pagkatapos ng mahabang taglamig ay nagdadala ng takip na tila binubura ang mga bukid at bakod, ginagawang kakaiba ang pamilyar na mundo at bukas sa mga bagong plano. Lumabas ang mga pastol at natatagpuan ang mga bakod at bakas ng paa na nawala sa ilalim ng mga bunton, at ginagamit ang sandaling ito upang maglagay ng mga bagong hangganan, ginagabayan ang kawan sa mga lugar na dati ay tila hindi abot. Sa sinaunang Dagat Mediteraneo, binabati ng mga tao ang pinakaagang mga bulaklak ng almendras at liryo bilang mga tanda ng pagbabalik, senyas na ang pagluluksa ay gawa na nagbibigay-daan sa pagpapanibago. Ang mga bulaklak na ito, maselan ngunit tuloy-tuloy, ay minamarkahan ang mga libingan at mga duyan, isang bulaklak na iniaalok sa paghihiwalay o inilalagay sa tasa ng binyag para sa bagong silang.
Sa bawat tahanan, pinararangalan ang pagdaan sa ritwal: isang telang lino na ibinubuka sa mesa, isang serbilyeta na pinapakinis bago ang unang pagkain ng araw, ang lambong na maingat na binabalot sa isang mahal sa buhay para sa libing. Bawat isa sa mga bagay na ito, gawa ng kamay at ipinasa sa mga salinlahi, ay may dalang damdamin ng paggalang at pagpapakawala. Sa mga monasteryo, inilalagay ng mga monghe ang kanilang tinapay sa pinggan ng porselana sa madaling-araw, binabasag ang katahimikan ng kilos na kasingliit at kasingbanayad ng pagbagsak ng maagang niyebe sa pasimano ng bintana. Ang pinggan ay sisidlan ng pagbabago, hawak ang karaniwan at ginagawa itong banal sandali.
Ang panahon mismo ay madalas na nakikibahagi sa paglikong ito. Sa ilang umaga, pinupuno ng hamog ang mga lambak, binabalot ang pamilyar sa manipis at gumagalaw na kurtina. Sa ilalim ng lambong na ito, ang mundo ay nakatago at bago, nagbibigay sa isip ng panahon na magpahinga sa pagitan ng mga kabanata. Ang puting kampanilya ang unang bulaklak na pumipilit ng daan sa matigas na lupa sa dulo ng taglamig, iniaalok ang hugis-kampanilyang bulaklak bilang marupok na watawat ng pagbabago. Habang lumilipat ang panahon, ang isang baso ng sariwang gatas na ibinuhos sa mesa ng almusal ay nagpapahiwatig ng simpleng kasaganaan, ang posibilidad ng pagkain pagkatapos ng panahon ng kakulangan.
Upang kumilos nang naaayon sa barahang ito ngayon, maaaring lumabas ang isang tao sa pinakaagang dilim bago sumikat ang araw, hayaang markahan ng malamig na hangin ang balat at linisin ang isip para sa kailangang iwan. Tiklop at ilagay nang may ingat ang isang tela bago umupo sa pagkain, o pumitas ng maliit na bulaklak upang ilagay malapit sa pasukan bilang tahimik na pangako ng pagpapanibago. Ibuhos ang mainit na gatas sa tasa at huminto upang inumin ito nang dahan-dahan, pinararangalan ang paghinto sa pagitan ng dati at ng kailangang sumunod.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay puti.
Lucky Color: White — #FFFFFFAng mga tahimik na ritwal ay naglilinis ng daan para sa mga bagong balangkas.
Bawat simula ay naghihintay, sa kabila lamang ng lambong.