Ang sakay ay sumusulong, ang kanyang kamay na may guwantes ay may hawak na isang bulaklak, maputla gaya ng liwanag na bumabasag sa pagitan ng dalawang malayong tore. Malamig ang hangin, hindi mapakali, waring ang lahat ay naghihintay ng mensaheng magbabago ng alam nila. Sa likod niya, gumagalaw ang bayan: ang mga bubong ay kumikislap ng hamog, ang mga tarangkahan ay kumikirit sa tunog ng mga kuko. Ang lupa ay tila nakabitin sa gilid ng gabi, kung saan ang lumang hugis ng buhay ay natutunaw, at ang bago, walang pangalan, ay nagsisimulang mahubog sa katahimikan.
Mula sa Silangan, dumarating ang araw, una bilang bulung-bulungan, pagkatapos bilang ningning na gumagapang sa mga halamanan at ilog. Narito ang isang prutas sa mabibigat na kumpol, ang balat ay may marka ng mga lumang daan ng kalakalan at ng mga kamay ng nagdala nito sa mga daungang puno ng pampalasa. Sa mga pabula, minsang binalatan ng isang prinsesa ang prutas na ito at ang amoy ay pumuno sa tahimik na silid, senyas ng wakas ng dalamhati. Ang laman, hinati at matamis, ay ibinabahagi ng mga manlalakbay sa mga tawiran at hinahawakan ng mga bata sa mga umaga ng pista. Ang balat, may butas at mapait, ay pinakukulo na mga arnibal, pasensyang nag-iingat, nagpapaalala sa atin na ang mga wakas ay maaaring gawing masarap. Sa mga kusina sa taglamig, ang prutas na ito ay nakasabit sa mga bintana, sumasalo ng mahinang araw, nangangako na babalik ang init.
May rehiyon malapit sa dagat, kung saan ang mga halamanan ay sumasagot sa paglipat ng panahon. Dito, ang mga talulot ay nagsisiksikan at nahuhulog, tinatakpan ang lupa sa kasunod ng ani. Nagtitipon ang mga tao sa unang liwanag, may basket sa kamay, upang pumitas ng natitira. Nabubuhay sila sa ikot ng pagbibigay at pagbitiw, batid na ang bawat pagtitipon ay posible lamang dahil wala na ang lumang ani. Ang mga kuwento ay dumadaan sa kanila, mga kuwento ng mga barkong mabigat sa mga kahon, tumatawid sa maalat na tubig at mga bagyo, dala ang prutas bilang buwis at pag-asa. Sa mga palengke, ang mga tuyong bulaklak ay idinidiin sa tela, binabalot sa mga balikat bilang tanda na nagbago na ang taon.
Kapag nagliliyab ang langit sa abot-tanaw, tinali ng mga mangingisda ang mga linya at inaayos ang mga lambat, pinanonood habang ang panahon ay lumiliko mula kulog patungo sa kalmado. Minsang binasa ng mga mandaragat ang kulay ng langit upang hulaan ang pabor o babala ng susunod na hangin. Ito ay tanda na ang huli ng bagyo ay lumipas na, at ang dagat ay malapit nang maging ligtas para sa pagdaan. Sa kanilang mga talaang nahubog ng panahon, ang isang tala ay minamarkahan ang umaga pagkatapos ng malaking pagbabago: «Bumagsak ang liwanag, banayad. Iba ang mundo, ngunit gayon din ang karamihan.» Ganito ang wakas ng isang bagay ay nagbubukas ng silid para sa susunod na balangkas—puwang na doon ang kawalan ng katiyakan ay malinaw, at nagsisimula ang susunod na paglalakbay.
Sa mesang kahoy, may naglalagay ng mangkok ng mga piraso, ang puting lamad ay maingat na inalis, nag-aalok ng lasang matalas at matamis. Sa kusina, ang balat ay kinakaskas sa masa, pinupuno ang hangin ng alaala at pag-asa. Ang isang bata, nanonood ng ulan sa bintana, ay nagsusuksok ng mga clavo sa balat ng prutas, gumagawa ng ayos na isasabit sa itaas ng pintuan. Ang mga ito ay maliliit na kilos, mga paraan ng gawing mahawakan ang nagbabagong mundo, ng paggalang sa sandali na ang isang hugis ay natutunaw at ang isa ay tahimik na lumilitaw.
Maaari ninyong balatan ang prutas sa taglamig at ikalat ang balat nito sa hardin, senyas sa inyong sarili na ang mga lumang alalahanin ay maaaring maging bago. Magsulat kayo ng liham sa madaling-araw, pangalanan ang natapos at ang inaasahan ninyong magsisimula, pagkatapos ay isuksok ito sa ilalim ng palayok ng mga bulaklak. Haluin ninyo ang minatamis na balat sa inyong tinapay, ibahagi sa isang taong ang landas ay nagsasalubong pa lamang sa inyo. Isabit ninyo ang mabangong prutas sa itaas ng inyong pintuan, hayaang ipaalala ng amoy nito na bawat wakas ay daanan din.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay kahel.
Lucky Color: Orange — #FFA500Ang bagong balangkas ay naghihintay, maliwanag at malambot.
Kahit ang pagkawala ay nag-iiwan ng matitikman.