Kamatayan

Dumating ang Kamatayan bilang tahimik na tagapagbalita ng wakas. Naani na ang mga bukid, at nakaharap ang watawat sa madaling-araw. Hindi ito pagwasak, kundi ang banayad na pagliligpit ng nagawa na ang takbo. Sa puwang na ito, ang hindi na maaaring manatili sa dating anyo ay kailangang isantabi, upang ang tunay na kailangan ay makapag-ugat sa panibagong panahon.

May karunungan sa pagkilala kung ano ang maiiwan at kung ano ang kailangang bitawan, kahit sa anyo lamang. Tulad ng mga tangkay ng nakaraang panahon na bumabalik sa lupa, ang mga wakas ay nagbubukas ng daan para sa bagong simula. Ang dating pumuno sa isang lugar ay nag-iiwan ng silid para sa susunod na buhay, sa susunod na kabanata.

Ngayon, ang barahang ito ay ang pagbanggit sa natapos na, at ang pagpapahintulot sa bakanteng lugar na tanggapin ang darating. Tahimik itong pagtanggap ng pagbabago, at ang unawa na ang bagong tubo ay nangangailangan ng banayad na pagbitiw sa lumipas.

Kahit papalapit na ang wakas, inuubos ang pagsisikap sa pagpapanatili ng dating anyo. Ayaw tanggapin ang pagtatapos ng panahon, at ipinapaliwanag ang mga tuyong sanga na parang hindi pa dumating ang oras nila. Isinasantabi ang pagbabago, iniimpok bilang isang bagay na aayusin mamaya, habang tahimik na naghihintay ang tunay na pagbabago.

Kapag baligtad ang Kamatayan, ang lupang inilaan para sa panibago ay tila bunton lamang ng labi. Ang hindi mabitawan ay nagiging kalat, at sinisiksik ang lugar na sana ay mapaglalagyan ng bago. Ang pagtangging linisin ang natapos na ay humaharang sa tubo at sa muling paghubog.

Ngayon, ang barahang ito ay ang sandali ng pagpiling bitawan ang isang papel, isang ugali, o isang pangalan na nagawa na ang tungkulin. Hinihingi nito ang pasya na hayaan ang isang bagay na magwakas, upang sa wakas ay mahawakan ng istante ang susunod, hindi ang lumalampas na sa oras.