Ang baraha ay may tao na nakasuot ng baluti, nakasakay at tahimik, humihinto sa gilid ng sumisikat na araw. Sa isang kamay, ikinukulong ng sakay ang mga daliri sa namurol na korona, ayaw hayaang mahulog ito sa lupa sa gitna ng nayapakang damo at nalantang ligaw na bulaklak. Ang isang obispo ay nakaluhod, hindi gumagalaw sa panalangin, habang sa likod ng tanawin, ang araw ay lumulutang sa ilalim lamang ng abot-tanaw, ang liwanag ay dumidiin ngunit hindi pa nababasag ang mahika ng gabi. Humihinto ang prusisyon; walang nagsasalita, at kahit ang mga watawat, minsang itinaas nang mataas, ay lumalaylay sa tumigil na hangin. Hindi ito ang pagsulong ng mga wakas, kundi ang hindi mapakaling katahimikan ng ayaw tapusin.
Sa kabila ng mga karagatan at siglo, minsan ay may mga pamayanan na inukit mula sa mga gusot na gubat, binuo ng mga tumakas mula sa mga lumang amo at nagtayo ng sarili nilang mga mundo. Sa mga linis na bahagi ng makapal na gubat, inihaw nila ang mga buto sa mabagal na apoy, hayaang ang amoy ay dumaan sa mga bahay na bubong tambo. Sinasabi ng mga kuwento na tinina ng mga tao ang kanilang mga tela ng mga handog mula sa gubat, dinudurog ang mga ugat at balat ng kahoy, hinahalo ang kumukulong tubig sa mga binugbog na palayok na bakal. Ang mga tela at pantakip sa ulo ay sumipsip ng kulay, dala ang marka ng kasaysayan na hindi mabubura o makakalimutan, gaano man karaming beses tawirin ang ilog.
Sa tahimik na mga kusina, ang mabigat na kawali ay nakaupo sa kalan, puno ng mga butong ibinabad magdamag upang lumambot ang mga balat at ang mga gitna ay maging siksik at malambot. Dahan-dahang hinahalo ng tagapagluto, sumusulyap sa bintana sa langit na pinipiga nang patag ng mga ulap na ayaw umalis. Lumalapot ang nilaga, madilim at mayaman, pagkaing umaalingawngaw sa paraan ng ilang kuwento na ikinukuwento nang paulit-ulit, bawat pagsasalaysay ay nagdaragdag ng lalim at bigat. Sa mesa, ang granada ay bumubuka, ang mga buto ay nakakalat sa pinggan, nagtatak ng mantsa sa mga daliri at serbilyeta. Ang lasa ng prutas ay nananatili, maasim at matigas ang ulo, hindi kailanman ganap na ibinibigay ang lahat ng tamis nang sabay-sabay.
Sa mga atiko at aparador, ang takip na belbet ay nakahiga sa gitna ng mga mana, tinahi ng mga kamay na walang nakakaalala, ang mga tupi ay pinapakinis bawat taon ngunit hindi isinusuot o itinatapon. Ang gayong mga bagay ay iniingatan nang lampas sa kanilang oras, paalala ng mga taon na posible ang pagbabago, ngunit ngayon ang ritwal lamang ang natitira. Paparating ang bagyo; lumalapot ang hangin, may amoy ng basang lupa at pangako ng ulan na tumitigil sa gilid ng bayan. Kumakalampag ang mga pintuan, ngunit hindi mababasag ang bagyo, at ang mga bukid sa labas ay walang iniinom, naghihintay ng ginhawa na hindi dumarating.
Maaari kayong lumabas ngayon at ilubog ang inyong mga bota sa lupang kumakapit at ayaw bumitaw, damhin ang hila ng isang lumang bagay sa ilalim ng inyong mga paa. Kunin ninyo ang granada sa mesa, tikman ang bawat buto nang may layunin, tandaan kung ano ang nananatili. Balutin ninyo ang sarili ng telang ipinasa sa inyong pamilya, sundan ng hinlalaki ang burda, at makinig habang nagtitipon ang kulog nang walang pagpapakawala. Magsindi kayo ng kandila sa makapal at bilog na baso, at panoorin habang ang apoy ay lumulutang sa itaas ng lawa na hindi kailanman ganap na umaapaw.
Ito ay araw ng paghawak, ng pagdadala ng korona mula sa silid patungo sa silid, ng pagtayo sa bintana habang ang madaling-araw ay naghihintay—hindi inaangkin at hindi tapos—sa kabila ng salamin.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay pula ng alak.
Lucky Color: Maroon — #800000Ang sandaling iniingatan ay sandaling tinimbang.
Sa pagtangging magwakas, laging may hinahawakan.