Ang sinaunang baraha ay nakaharap nang hindi tuwid, ang kalansay na hari ay hindi nakasakay pasulong, natigil sa gitna ng mga bukid na mabigat sa damo ng nakaraang taon. Ang talim, minsang matalas para putulin ang naubos na, ay nakasabit nang walang gawain sa gilid ng nakalimutang halamanan. Sa isang kamay na bakal, ang korona ay nananatili—namurol, may butas, ngunit hindi kailanman inilapag. Ang abot-tanaw ay nagpapahiwatig ng umaga, ngunit mahaba ang mga anino, matigas ang ulo, ayaw magpakawala. Dito, malamig at makapal ang hangin, ang amoy ng lumang ulan ay kumakapit sa mga patag na bato ng ilog at sa mababang mga sanga ng punong-iyak—mga lugar na doon nagtitipon ang nakaraan at ayaw gumalaw.
May nayon sa mga latian sa hilaga na ang mga bubong ay natatakpan ng tisa, inilatag ng isa sa ibabaw ng isa ng mga kamay na wala na. Bawat umaga, ang hamog ay gumulong mula sa latian, lumulunok sa mga landas sa katahimikan. Basa ang lupa sa buong panahon, nagpapakain ng lumot na kumukulot sa paanan ng mga lapida na may mga pangalang nahubog ng mga siglo—mga pangalang binibigkas lamang ng hangin at ng paminsan-minsang kampana ng simbahan. Sa loob ng mga kubo, ang mga takureng bakal ay nakapatong sa mga kalan, ang mga ibabaw ay may marka ng mga taon ng apoy sa taglamig. Matibay ang mga ito, hindi sumusuko, ang uri ng palayok na ipinapasa mula ina hanggang anak, ayaw itapon.
Sa ilang araw, ang mga ulap ay dumidiin nang napakababa anupat nagiging kisame, ang mga tiyan ay may mantsa na parang uling. Ang mga pastol sa latian ay naaalala ang mga panahon na ang mga bagyo ay dumarating mula sa silangan, itinutulak ang mga kawan sa silungan sa ilalim ng mga sinaunang nakatayong bato, mga labi na iniingatan ang kanilang mga lihim kahit tumigil ang ulan. Ang mga landas sa pagitan ng mga bayan—ang mga lumang daan ng Roma—ay may gilid ng mga bato na mapurol sa walang-katapusang hakbang, ang mga kuwento ay mahina sa ilalim ng bigat ng mga taon. Ito ay bansang iniingatan ang mga labi nang malapit, hindi dahil sa karangalan, kundi dahil walang pumiling linisin ang mga ito.
Sa mga bodega ng malaking bahay, ang mga nakalimutang labi ay nagtitipon ng alikabok: takip ng ulo mula sa kawal na matagal nang patay, kandelero na may natunaw na pagkit na hindi kakaskasin nang malinis, at kapang may sapin ng balahibo na minsang pasan ang bigat ng seremonya ngunit ngayon ay nagbabantay lamang ng mga gamu-gamo. Ang mga bagay na ito ay iniingatan sa labas ng abot ng liwanag ng araw, sa mga sulok na dinaanan ng mga katulong nang walang sulyap. Kahit sa mga bukid, ang araro ay minsang tumatama sa metal kung saan ang lumang talim ng araro ay naputol at naiwan sa ilalim ng lupa, nahuhukay ngayon upang isantabi muli, hindi tiyak ang gamit. Ang parehong pag-aatubili ay nagpapalabo ng linya sa pagitan ng tradisyon at ugali, kaya ang mga kasal ay umaalingawngaw pa ng mga awit na iilan ang naaalala ang kahulugan, at ang tinapay ay inihuhurno sa mga hurno na naitim ng mga apoy mula sa ibang mga panahon.
Ang isang tao, gumigising sa ganitong panahon, ay maaaring maglakad pababa sa pampang ng ilog sa madaling-araw at magpatalon ng patag na bato sa ibabaw, makinig sa alingawngaw—upang patunayan lamang na bago ang araw. Maaari nilang kunin ang takure mula sa apuyan at pakinisin ito, alalahanin na nagbabago ang mga kamay, ngunit ang ilang bagay ay kailangang bitawan upang magkaroon ng puwang para sa susunod. Karapat-dapat na tipunin ang mga lumang liham na iniingatan sa kahon ng mesa, basahin nang malakas sa huling pagkakataon bago ibalik sa apoy. Kung minsan, maaari silang mag-alok ng tahimik na pasasalamat sa takip ng ulo, sa kandelero, o sa binugbog na lumang kapa, pagkatapos ay tumalikod sa bodega at buksan nang malapad ang bintana, papasukin ang liwanag na naroon.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay malamlam na abo.
Lucky Color: DimGray — #696969Isang araw para sa banayad na mga wakas at tahimik na tapang.
Hayaang sa wakas ay magpahinga ang lumang korona.