Ang kabayo ay naghihintay sa gilid ng ilog, ang baluti nito ay mapurol sa lumang ulan. Ang watawat ay nakalaylay, walang hangin na magdadala ng sagisag nito pasulong; ang korona, na dapat isuko, ay nananatiling hawak sa kamay na may guwantes. Ang isang tao ay sisikat, ngunit ang putik ay lumunok ng kanilang mga bota, at ang mundo ay pinipigil ang hininga sa hangganan ng araw at ng ayaw sumikat. Sa katahimikang ito, ayaw bumitaw ng mundo.
Sa kabila ng ilog, ang mga bato ng wasak na abadia ay mabigat sa alaala ng mga ayaw umalis kahit pagkatapos tumunog ang kampana sa huli nito. Pinupuno ng lumot ang mga bitak. Ang mga pader ay may guhit ng bakas ng mga taon na walang panalangin na tumaas kundi ang hamog sa umaga. Bawat nawalang hari, bawat nahulog na pari, ay nanatili nang kaunting matagal, ang kanilang mga kuwento ay sumisilong sa mga biyak, hindi kailanman ganap na natutunaw. May ginhawa sa kanilang pagtitiyaga, ngunit ang hangin ay nagiging masikip.
Sa mga bayan na itinayo ng mga minero, ang mga lalaki ay minsang naglakad pauwi na may uling sa kanilang mga bulsa at lasa ng bakal sa kanilang mga dila. Dinala nila ang kanilang mga kasangkapan—mga martilyong naubos na ang gamit, mga bato mula sa malalalim na ugat, marupok gaya ng lumang buto—sa tabi ng mga hanay ng bubong na tisa na humadlang sa ulan ngunit hindi kailanman sa katahimikan na dumating nang maubos ang mga ugat. Ang mga metal na minsang kumikinang ay namurol sa mga kahon, iniingatan para sa bigat, kung hindi man para sa gamit. Ang mga salinlahi ay nananatili sa mga silid na ito, ang kanilang mga tinig ay sumusunod tulad ng usok ng tsimenea sa umaga ng taglamig.
Ang langit ng taglamig ay dumidiin nang mababa laban sa lupa, iniingatan ang araw sa abot-tanaw at ang mga daan ay madulas sa manipis at tuloy-tuloy na ambon. Walang nagyeyelo, ngunit walang natutunaw. Sa panahong ito, tumutulo ang mga sanga at ang mga bukid ay nakahimlay, naghihintay ng init na hindi dumarating. Ang araw ay humahaba, hindi napuputol, waring ang panahon mismo ay nailigaw ang susunod na oras nito. Sa isang lugar, ang matandang babae ay inilalagay ang kanyang takure sa kalan, ang kanyang alampay ay may mahinang amoy ng liken at tabako mula sa mga gabing ginugol sa apuyan. Naaalala niya ang mga kuwento ng kanyang ama tungkol sa mga bagyo nang kahit ang mga tupa ay tumahimik at ang hangin lamang ang nagbantay.
Sa kahon ng kusina, ang mga kutsarang sira ang hawakan ay nakahiga sa tabi ng mga susi na hindi na kasya sa anumang kandado. Ang kupas na talaan ay nakaupo sa likod, ang mga pahina ay kulot sa alaala ng mga utang at pangako. Sa mesa, ang mangkok ng kabute—ang ilan ay nakalap mula sa gilid ng basang gubat—ay naghihintay ng pagkain sa gabi. Bawat isa, hindi buhay at hindi patay, ay may bigat ng nasa pagitan.
Ang mundo ay nag-aalangan, kumakapit sa hindi magsisilbi sa bagong araw. Ang lumang korona ay mas mababa ang halaga kaysa sa pag-asa ng madaling-araw, ngunit ang kamay ay ayaw bitawan ito. May karunungan sa pagkakaalam kung kailan bumitaw, ngunit ang mga ugali, tulad ng mga batong nahubog ng panahon, ay may sariling panahon upang bitawan ang hawak.
Ngayon, maglakad kayo sa ilalim ng makulimlim na langit at makinig sa ayaw umalis. Isantabi ninyo ang alaala na lumampas na ang kahulugan, o magbahagi ng sopas na gawa sa kabute na pinitas sa katahimikan. Isulat ninyo ang huling linya sa talaan at pagkatapos ay isara ito, magtiwala na sapat na iyon.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay abo.
Lucky Color: Gray — #808080Ang ilang pintuan ay para sarado. Dumarating ang umaga, kahit hindi ninyo ito bantayan.