Ang lumang korona ay nakahiga sa palad—malamig, may bulaklak ng alikabok—ang mga tulis ay mapurol sa sobrang araw na ginugol sa pagpihit nito, hinahanap sa gilid ang dahilan na minsan itong kasya nang gayon. Sa mesa sa tabi nito ay isang liham, ang tinta ay halos kupas ngunit ang tatak ng pagkit ay makapal at mabigat pa: alaala mula sa panahon na ang bawat wakas ay sinalubong ng pangako, at ang bawat pangako ng bagong araw. Sa labas ng bintana, ang abot-tanaw ay bahagya lamang nagpapahiwatig ng umaga, nababakuran ng ulap. Ang sakay ay naghihintay sa pintuan, ang kanyang maputlang kabayo ay yumayapak sa lupa, habang ang nasa bahay ay nananatili, ang sagisag ng nakaraan ay idiniin sa puso.
Minsan, sa gitnang lupain, nakilala ng mga manlalakbay ang malalim na alak ng lupa ng ubasan pagkatapos ng ulan—ang kulay ng lupang tumanggap ng mga siglo ng nahulog na dahon at lumang ugat, ayaw walisin nang malinis. Sa lupang ito kumapit ang ugat ng baging, umiikot nang mas malalim taon-taon, hanggang ang mga baging sa itaas ay nagbunga nang mas mabigat at mas masalimuot kaysa sa ani noon. Sa gayong mga lugar, walang ganap na nagtatapos; ang labi ng pampiga ay naging pataba ng susunod na taon, at ang huling ani ay umaawit sa mga bariles sa tabi ng bago.
Ang mga kuwento ay nagsasabi ng tela ng mangangalakal na Bizantino, hinabi nang makapal upang tumagal ng maraming panahon, mantsa noong unang panahon ng katas ng mga granada na binuksan sa altar. Ang tela ay ipinasa mula sa kamay patungo sa kamay, hindi itinapon, tinagpi nang paulit-ulit, ang bigat ay tumataas sa bawat ayos. Sa madidilim na bodega ng Venecia, ang mga mangangalakal ay nag-ingat ng mga talaan na tinatali ng balat na kulay dugo ng baka, ang ilan ay siglo na, puno ng mga utang at pautang na hindi ganap na nabura. Kahit lumipas ang mga taon, ang mga talaan ay hindi sinunog, isinara at iniimbak lamang: pagtangging makalimutan, pagpipilit na ang kuwenta ay maaayos balang araw.
Sa hilaga, ang taglagas ay dumarating na may langit na may pasa sa ilalim ng mga ulap ng bagyo, ang hangin ay mabigat sa amoy ng bakal habang ang mga dahon ay nahuhulog ngunit ayaw lumipad nang malayo, tinatakpan ang mga landas at pinapanatiling malambot ang lupa sa ilalim ng paa. Tinataboy ng mga matatanda ang mga ito sa mga sulok, hindi upang linisin ang puwang kundi upang hawakan ang alaala ng araw ng tag-araw. Sa mga kusina, ang mabagal na apoy sa ilalim ng palayok ng nilaga ay naglalabas ng malalim at mayamang sabaw mula sa mga butong iniingatan ng mga linggo, pangako ng pagkain na hango sa natitira sa halip na sa bago. Hinahalo ng tagapagluto gamit ang kutsarang kahoy na may mantsa ng mga taon ng paggamit, ang hawakan ay pinakinis ng hindi mabilang na kamay, ang kurba ay naging makinis ngunit hindi pinalitan.
Ang alamat ng ibong sumisibol muli ay hindi simpleng apoy at lipad, kundi umuusok at nananatiling abo, ang ibon ay tumatanggi sa huling kislap, nananatili sa anyo ng baga hangga't kaya nito. Sa yungib, ang korona ay iniingatan hindi para sa ningning kundi para sa kuwento; isinusuot hindi bilang tanda ng pamumuno kundi ng pag-alala sa nagsuot nito noon. May kapangyarihan sa pagtangging bumitaw, ngunit ang halaga ay nananatiling sarado ang bintana, kumakalampag ang mga persiyana habang tumataas ang hangin, at ang umaga ay laging nasa kabila lamang ng paningin.
Ngayon, maaari ninyong alisan ng alikabok ang mga lumang aklat na ang mga gulugod ay hindi nabuksan ng mga taon, o magpakulo ng nilaga mula sa natitira sa bodega ng pagkain, magbigay ng panahon na ang lasa ay bumalik mula sa mga buto. Maaari ninyong ayusin ang sirang piraso ng damit hindi para sa pagtitipid kundi upang panatilihin ang kuwento nito sa inyong mga kamay nang kaunti pang matagal, o maglakad kung saan makapal ang mga dahon sa ilalim ng inyong mga paa, damhin ang lambot na hawak sa pagkahulog kahapon.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay madilim na pula.
Lucky Color: DarkRed — #8B0000Hayaang ipakita ng nananatili kung ano ang may halaga pa.
Hindi ninyo kailangang madaliin ang madaling-araw.