Sa tahimik at walang-hanging silid sa dulo ng pasilyo, ang lumang korona ay naghihintay sa nanginginig na kamay ng tao. Ang kalansay ng baraha ay nananatili, ayaw umalis sa madilim na tanawin, hindi tiyak ang karit nito, ang oras ay hindi pa tumutunog. Nagtatagal ang gabi, sapagkat makitid ang bintana, at ang katiyakan ng umaga ay hindi pa umaapaw sa malalayong burol. Ang mga tulis ng korona, mapurol sa hindi mabilang na hipo, ay nagpapaalala ng mga baga ng apuyan na matagal nang lumampas sa rurok nito, ngunit may nakaupo pa ring malapit, humihikayat ng init mula sa abong ayaw magliyab. Ang mundo sa labas ay gumagalaw patungo sa madaling-araw, ngunit sa loob, tinatanggihan ang bigat ng wakas, at ang lumang ayos ay kumakapit sa matigas na pagmamalaki.
Ang apuyan mismo ay gawa sa mga tipak na tumaas mula sa kalaliman ng lupa, hinubog ng matiyagang kamay at sinunog sa mga sinaunang hurno. Ang mga laryong ito, minsang bahagi ng pampang ng ilog o hukay ng luwad, ay isinalansan nang may ingat, nagbubuklod ng mga kuwento ng paggawa, ng silungan, ng tinapay na pinainit sa kanilang yakap. Ang mga salinlahi ay nagtipon malapit sa mga ito para sa ginhawa, sinusundan ang mga linyang nahubog ng panahon sa kanilang mga mukha habang ang mga bagyo ay kumakalampag sa mga bintana at ang mga bata ay nananaginip sa malapit. Ngunit kahit ang pinakamalakas na laryo ng hurno ay nabibitak sa mga taon, ang mga gilid ay napipiraso ng mabibigat na bota, o ng mabagal na gumagapang na yedra na naghahanap ng hawak. Gayon pa man, ang ilan ay ayaw palitan ang mga ito, tinatagpi sa halip ng palitada, pinupuno ang mga biyak na lumalawak bawat panahon, ayaw tanggapin na maaaring kailangan ang bagong apuyan.
Ang alamat at alaala ay nagkakasalikop sa mga pader na ito. Sa lumang lungsod, ang mga kantero na nagtayo ng katedral ay alam na ang kanilang gawain ay tibay at pansamantala; idiniin nila ang kanilang marka sa malambot na luwad bago lutuin, upang mga siglo pagkatapos, kapag ang tore ng kampana ay nanghina, ang kanilang mga pangalan ay maaaring tumaas muli sa alikabok. Malalim sa kanayunan, ang pandayan ay kumikinang sa likod ng kubo ng panday, kung saan ang mga sipit at martilyo ay nakalatag sa pasimano ng parehong batong sinunog sa luwad. Muling hinuhubog ng panday ang kalawang na bakal, ibinabalik ang mga sable na mga sudsod ng araro at mga pantal ng kabayo, ang tumutunog na alingawngaw ng pagpipilit: hindi pa, hindi pa, nagpapatuloy ang gawain. Sa ibang panahon, ang wasak na hurno ay nakatayo nang mag-isa sa gitna ng halamang-latian, ang mga laryo nito ay tahanan na ngayon ng lumot at ng mga pugad ng maliliit na ibon, bantayog sa lahat ng wakas na tinanggihan, at sa lahat ng tumutubo gayon pa man.
Dumidiin ang panahon ng taglamig. Natatagpuan ng hangin ang mga puwang sa lumang mga pader, at ang basa ay gumagapang mula sa ilog, ngunit sa loob ng tahanan, ang apoy ay itinayo muli bawat madaling-araw, gaano man karaming usok ang bumabalik sa bitak na tsimenea. May bumubuhat ng takure, inilalagay ito sa mga laryo, at naghihintay ng unang pahiwatig ng singaw. Ang mga lumang garapon ng iniingatang prutas ay nakalinya sa ibabaw ng apuyan, tinatakan ilang taon na ang nakalipas, ang mga tatak ay kupas ngunit ang laman ay matamis pa. Ngayon, ang pagtangging bumitaw ay nagiging gawa ng araw-araw na debosyon: pagwawalis ng apuyan nang malinis mula sa abo kagabi, pagpihit ng dahan-dahang nilagang nilaga upang hindi masunog, pag-aayos ng kapa ng maingat na mga tusok, paglalagay ng isa pang kahoy sa apoy kahit lumiliko ang panahon. Ang mga ito ay kilos ng pag-asa at paglaban, mahigpit na hawak sa pamilyar, kahit iginiit ng mundo sa labas ang pagbabago.
Maaaring idiin ng isang tao ang palad sa pinakamatandang laryo sa kanilang tahanan, damhin ang alaala ng araw at luwad, o bumaling upang ayusin ang kasangkapan sa bahay na ipinasa sa mga salinlahi. Maaari silang umupo sa tabi ng pandayan o hurno—kahit sa guniguni lamang—at alalahanin ang lahat ng hinubog at muling hinubog doon. O maaari nilang alagaan ang apuyan, gaano man kababa, sa paglilinis nito at paghahanda ng simpleng pagkain na ibabahagi, pinararangalan ang init na nananatili pa.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay pula ng laryo.
Lucky Color: FireBrick — #B22222Hayaang maalala ng inyong mga kamay ang itinayo nila.
Ang ilang wakas ay naghihintay; ang ilang baga ay nagtatagal.