Sa baraha, ang kalansay ay nakasakay, ngunit ang bukid ay makapal sa mga tangkay na ayaw bumagsak, at sa hawak ng maputlang kamay, isang lumang korona ang kumikinang, hindi kailanman isinantabi. Ang lupa ay naghihintay sa ilalim ng paa, handang tumanggap, ngunit ang paghahasik ay naantala—may paghinto, hindi mapakaling katigasan ng ulo sa hangin. Ang araw ay sumisiksik sa abot-tanaw, ngunit nananatili ang gabi, ang mahabang anino nito ay nakaunat sa kamalig at sa renda. Sa matigas na pagtangging ito, ang buhay ay kumakapit sa lumipas na, idinidiin ang hugis ng mga ugali nito sa lupa.
Sa isang lugar sa mga burol, ang kabayo ay naghihintay na ang siyahan ay naiwan magdamag, mahigpit pa ang mga sinturon, ang katad ay kumikiriot habang inililipat nito ang bigat. Dumating at umalis ang ulan, iniwang maputik ang landas, ang amoy ng lupa ay umaangat kung saan binungkal ng mga kuko. Ang siyahan, may pilat ng mga taon ng paglalakbay, ay naaalala ang bawat ilog na tinawid at bawat panahon na lumiko, ngunit ngayon ito ay labi na dapat alisin upang makahinga ang balat. Ngunit nag-aalangan ang may-ari, nakakahanap ng ginhawa sa pamilyar na bigat, sa alaala ng mundo bago dumaan ang pagbabago.
Sa apuyan, ang mangkok ng inihaw na kastanyas ay lumalamig sa mesa—mga balat ng nakaraang taglagas, iniingatan sa kahon na kahoy matagal pagkatapos makain ang karamihan. Mababa ang apoy, inaalagaan ng pansungkit na ang hawakan ay pinakinis ng mga salinlahi. Sa labas, niyuyugyog ng hangin ang mga persiyana, ngunit sa loob, ang lumang gamit ng kabayo ay nakasabit sa pintuan, makakapal na sinturon at binugbog na bota na minsang lumakad nang malayo sa pagkahulog ng dahon at sa pagkatunaw. Ang mga ito ay mga bagay na hinawakan, hindi para sa gamit kundi para sa kuwentong dala nila, ang init ng nakaraan ay ayaw lumuwag ang hawak.
Sa bukid, ang mga bunga ng roble ay nakakalat mula sa pagkahulog noong nakaraang taon, kalahating nakabaon sa dumi, ang ilan ay sumisibol, ang ilan ay natutulog. Ang imbakan ng ardilya sa guwang ng roble, nakalimutan sa taglamig, ay nagsasabi ng pagtitiyaga, ngunit gayon din ng mga ikot na hindi natapos. Ang halamanan sa kabila ay may mga pilat ng nakaraang ani, mga sanga na pinutol at mga tuod na umaabot pa sa langit. Sa ilalim ng mga puno, ang lupa ay may amoy ng kabute, at ang alaala ng mga botang dumidiin, may dalang mga basket na mabigat sa prutas na matagal nang nakain. Dito nilalabanan ang mga wakas, kung saan ang mga baluktot na ugat ay kumakapit sa dati.
Ang mga kamay ng tao din ay nag-aalangan. Ang bangko ng manggagawa ay masikip sa mga kasangkapan: maso, panusok, sirang renda na hindi inayos. Sa silid ng gamit ng kabayo, ang mga siyahan ay nakasabit na hindi ginagamit ngunit hindi kailanman nilinis, ang alikabok ay naninirahan sa mga kulubot na minsang kumikinang ng langis at paggawa. Ang nakaraan ay ginhawa at tanikala, ang pangako ng bukas ay nakatago sa likod ng pagtangging walisin ang abo kahapon. Ang isip ay umiikot sa mga lumang hinanakit, inuulit ang mga nawalang argumento, iniingatan ang korona sa halip na ipasa.
Ngayon, maaari ninyong pahanginan ang pares ng bota na masyadong matagal na nakaupo sa pintuan, alisan ng laman ang kahon ng mga nakalimutang susi at resibo, o sa wakas ay langisan ang lumang siyahan na nakasabit sa bodega. Maaari kayong mangalap ng kastanyas mula sa bodega ng pagkain, ihawin sa mabagal na init, at mag-alok ng ilan sa kapitbahay. Walisin ninyo nang malinis ang apuyan, at panoorin ang madaling-araw mula sa hagdan, hayaang dumaan ang hangin sa mga puwang na matagal nang sarado.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay kayumanggi ng siyahan.
Lucky Color: SaddleBrown — #8B4513Kapag bumitaw kayo, dumarating ang umaga.
May bago na naghihintay sa ilalim ng mga lumang ugat.