Isang tao ang nakaupo sa malamig na silid, hawak sa palad ang isang bagay na minsang kumikinang ng awtoridad: marupok na korona, kasingtanda ng mga buto ng mga hari, ang ibabaw ay sira at may butas mula sa mga taong hindi nakita. Ang mga butil ng alikabok ay umiikot sa itaas. Ang mga kurtina ay mahigpit na nakasara laban sa bagong madaling-araw, bagaman ang pinakamahinang pangako ng araw ay sumusundot sa mga gilid. Ang mundo sa labas ay naghihintay ng sandali na may magbubukas ng bintana, ngunit ang kamay sa loob ay ayaw bitawan ang korona, ang pintuan sa pagitan ng nakaraan at hinaharap ay barado ng alaala at pag-aalinlangan.
Noong unang panahon, sa mga burol sa itaas ng sinaunang lungsod, ang mga manggagawa ay luluhod sa basang lupa at huhugot ng isang bagay na pinahahalagahan mula sa lupa: luwad, siksik at mabigat sa kanilang mga palad, pinahahalagahan ng mga artista at gumagawa ng tisa sa mga kontinente. Mula sa pampang ng ilog, dinala nila ito sa mga basket; mula sa madidilim na bodega, giniling ito ng mga artesano, hinahalo ang mga butil sa langis sa mga mangkok na kahoy. Sa pamamagitan nito, ipininta nila ang mga santo, ang mga demonyo, at ang mga walang-lamang bukid sa palitada at lona. Sa katahimikan ng pagawaan, nanatili ang amoy ng lupa, at ang hibla ng luwad ay minarkahan ang bawat hagod ng pantulis—pangkulay na naalala ang apoy at baha, imperyo at pagpapatapon.
May alamat mula sa lumang lungsod: isang dalaga na, sa pagtanggi sa mga pagsulong ng nagseselos na maharlika, ay binago ng mga diyos na tahimik na gilid ng burol. Sa tagsibol, tinatakpan siya ng ligaw na damo, ngunit kapag dumarating ang ulan at ang lupa ay binubungkal ng mga kuko at bota, ang laman ng burol ay nabubunyag muli—mayaman, malalim, imposibleng hindi pansinin. Ang mga magsasaka, hindi alam ang kuwento, ay pinuputol ang damo at kumukuha ng mga laryo mula sa ibaba, ginagamit ang kanilang mga kasangkapan upang magtayo ng apuyan at hurno, ang kanilang buhay ay hinubog ng ibinibigay ng lupa at ng ipinagkakait nito. Ang mga kalye ng lungsod na hinugasan ng ulan ay naaalala ang kuwentong ito, ang mga laryo ay inilatag sa mga ayos na umiikot at nababasag, umaalingawngaw sa koronang mahigpit pa ring hawak ng matigas na kamay.
Ang talaan ng mangangalakal, nahukay mula sa aklatan ng abadia, ay naglilista ng mga rutang iginuhit sa pagitan ng malalayong daungan at ng palengke ng lungsod, itinatala ang daan ng pangkulay na ito kapalit ng asin, alak, at lino. Kung minsan, ang putik ay dumarating na basa pa, balot sa telang may pagkit. Kung minsan, ginigiling at iniimbak sa mga selyadong garapon, handang isilang muli sa mga kamay ng kantero o pintor ng larawan. Ang tinta ng talaan ay kupas, ngunit ang bigat ng kalakalan ay nananatili—patunay ng palitan na ayaw bumitaw, kahit dumating at umalis ang mga bagong daan at pinuno. Sa mga kusina ng lungsod, ang tinapay ay inihuhurno sa mga lumang hurno ng luwad, ang mga ibabaw ay sunog mula sa mga siglo ng paggamit, ang init at pasensya ng hindi mabilang na kamay ay nagbibigay ng lasa na hindi matatagpuan sa ibang lugar.
Upang hindi maging pagkabulok ang pag-iingat sa luma, maaaring mamasa ng masa ng tinapay gamit ang kamay, damhin ang katigasan ng harina at tubig na sumusuko sa init. Maaari silang maglakad, umulan man o umaraw, sa gilid ng burol at sundan ang mga landas na doon manipis ang ligaw na damo, na doon nakikita ang lupa. Sa pagawaan, sa paghahanda ng mga ibabaw para sa bagong pintura, maaaring gilingin ng isang tao ang isang dakot ng lupa, inaalala na ang bawat patong ay wakas at simula. O, sa katahimikan bago sumikat ang araw, maaari silang huminto sa bintana, ang mga daliri ay nakakuyom pa sa lumang alaala, at tanungin ang sarili kung ano ang ibig sabihin ng papasukin ang madaling-araw.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay kulay lutong lupa.
Lucky Color: Sienna — #A0522DHawakan ang lupa, bitawan, o hubugin itong muli.