Sa baraha, lumalapit ang sakay na may bulaklak na banayad na nakataas, maputla at walang marka ang mga talulot, ang hugis nito ay sagisag ng kapayapaan pagkatapos ng wakas. Gumagalaw ang kabayo sa mundong huminto sa pagitan ng natapos at ng darating, walang tunog ang mga kuko sa lupang nakatago sa ilalim ng tahimik na takip. Sa malayo, dalawang tore ang bumibigyang-anyo sa pagdating ng umaga, ang gilid ng langit ay banayad na kumikinang, nagbubunyag ng bagong balangkas na isinilang mula sa pagsasara ng gabi.
Ang bulaklak na iyon, napakatahimik sa hawak ng sakay, ay kamag-anak ng mga namumukadkad sa sandaling lumuluwag ang hawak ng taglamig. Sa tahimik na mga tanawin na doon ang mga bukid ay nagpapahinga sa ilalim ng tahimik na sapin, binubuksan ng isang tao ang pintuan sa madaling-araw at humahakbang sa malambot na ibabaw, nag-iiwan ng bakas kung saan wala pa noon. Tumatahimik ang kanayunan; ang mga bubong, sanga, at nakalimutang kariton ay may malamig at hindi nahawakang patong. Sa maagang oras, lahat ay mahina ang tunog—bawat hininga ay nananatiling ulap, bawat hakbang ay banayad na diin laban sa bumagsak. Sa mga lambak ng bundok at bukas na kapatagan, ang mundo ay tila nalinis, bawat bubong at bukid ay blangko, ang mga lumang pilat ay natakpan, ang mga ayos ay naiwan lamang ng daan ng hangin o ng mga bakas ng hayop.
May mga kuwento mula sa mataas na hilaga at malalalim na gubat, kung saan ang mga ilog ay nagtatago sa ilalim ng makakapal na balat at binabasa ng mga manlalakbay ang kanilang kaligtasan sa banayad na mga paglipat at sa paraan ng pagdampi ng liwanag sa ibabaw. Sa ilang lugar, hinuhubog ng mga bata ang lupa na mga pigura o dumudulas sa mga daan, ang mga guwantes at alampay ay nagtitipon ng pinong mga butil na bumabagsak sa hangin. Sa mga lungsod, nagbabago ang tanawin sa magdamag: ang mga hakbang at bangko, mga kotse at pasimano ay nagiging bago, waring may nagdiin ng lambong sa lumang mundo habang natutulog ang lahat. Kahit ang pinakaabalang mga kalye ay tumatahimik, nababalot sa katahimikan na nag-aanyaya ng pagninilay.
Sa loob, inaabot ng mga pamilya ang makakapal na kumot at takip, tinitiklop nang may ingat sa paglipat ng panahon. Ang kalan ay nagbibigay ng tuloy-tuloy na init, at ang mga bintana ay may gilid ng hamog na nagyeyelo na napakaselan anupat tila ipininta. Sa mga kusina, ang mga kakaning bigas o tinapay na singaw, may pulbos na tamis, ay inilalabas para sa almusal, inaalala ang mga tradisyon ng malalayong nayon na doon ang gayong mga handog ay nagtatanda ng panahon ng mga simula. Ang mga pabula ay nagsasabi ng mga grulla na humahakbang sa bukas na mga bukid, ang kanilang mga bakas ang tanging marka sa hindi nahawakang lawak, sumusulong habang ang lahat ay pinipigil ang hininga.
Ang wakas, gaya ng dala ng sakay, ay paanyaya na huminto at hayaang manirahan ang katahimikan. Ang natapos ay banayad na tinatakpan, ang lupa ay inihahanda para sumibol ang susunod na balangkas. Anumang matalas na gilid o tanda ng pakikibaka ay kumukupas sandali sa ilalim ng malambot na pagbagsak, pinahihintulutan ang mga bagong hugis na maisip, ang mga bagong kuwento na magsimula. Naghihintay ang mundo, payapa at umaasa.
Ngayong umaga, maaari ninyong sundan ng daliri ang ibabaw ng talulot ng kamelya, buksan ang bintana at damhin ang malamig na hangin, o idiin nang makinis ang sariwang lino sa higaan. Ibuhos ninyo ang mainit na tsaa at pansinin ang tahimik, payagan ang sarili na markahan ang araw na ito bilang pagliko. Huminto kayo sa katahimikan pagkatapos ng bagyo, bago bumalik ang abalang mga oras, at isipin kung ano ang tahimik na nagtatapos—at kung ano ang maaaring bumukas sa lalong madaling panahon.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay puti ng niyebe.
Lucky Color: Snow — #FFFAFATahimik ang mundo para sa pagpapanibago. Sa ilalim ng ibabaw, gumagalaw ang mga simula.