Nagtitipon ang ulap sa pampang ng ilog, binabalot ang mga tambo at mga bato sa katahimikang mas malalim kaysa tulog. Sa putik na landas, lumalabo ang mga bakas ng paa, hindi na makilala: walang pinagkaiba ang isang hayop sa iba, nawala sa gabi ang kanilang mga pangalan. Ang langit sa itaas ay isang simboryo na walang mga bituin, isang bobeda na walang ibinabalik, kahit ang pinakamahinang kislap. Sa kabila ng tubig, nagiging alaala ang lumang tulay, nilamon ng makapal na hangin at ng tahimik na agos na hindi nakikita ang mga troso nito. Sa oras na ito, pumuputok at kumukupas ang karaniwang lampara, hungkag ang mahina nitong apoy dahil sa bigat ng hindi nakikita.
Sa sinaunang mundo, may mga kuwento tungkol sa mga binheng natutulog sa pinakamahahabang taglamig. Ang mga sunog na buto ng oliba, nakabaon sa ilalim ng abo ng apuyan, ay naghintay ng isang tagsibol na maaaring hindi dumating. Sa matataas na lugar, hawak ng lupang bulkan ang mga labi ng mga lungsod na naglaho sa ilalim ng mga ulap ng uling: mga haliging bumagsak, mga daang nabura, mga pira-piraso lamang ang naiwan para tuklasin ng matiyagang mga kamay. Sa bunganga ng balon, tinatakpan ng takip na yari sa bakal ang lalim sa mga matang pabaya; nawawala ang lubid habang bumababa, at bumabalik ang timba nang malamig, may dalang tubig na lasa ng bato.
Sa ilalim ng takip ng isa pang gabing walang buwan, inihagis ng mga mangingisda ang kanilang mga lambat sa tubig na ang ibabaw ay isang buo at hindi hati na kumot: walang bakas ng liyab o aninag. Sa mga baybayin, tinutuyo ng mga kormoran ang kanilang mga pakpak, tila mga rebulto sa mga pantalan na pinakintab ng alkitran na hinugot sa mga kama ng sinaunang gubat. Sa bahay, nakatiklop ang isang piraso ng seda sa ilalim ng kaban na sedro, hinuhubog ng anumang dumidiin dito ang ibabaw nito. Nagtatrabaho ang mga sapatero sa kanilang bangko sa tabi ng tuod ng kandila, pinahiran ng pampakinis ang katad hanggang sa kumislap ito sa alaala ng ulan sa pisara.
Nagtitipon ang mga ulap sa ibabaw ng mga bukirin habang dumarating ang mga unos, isinasara ang abot-tanaw. Pigil ang tunog ng malalayong kampana, dumaraan sa panahong napakapal kaya ang pinakamalalapit na bagay lamang ang nananatiling tiyak. Sa mga monasteryo sa bundok, isinusulat ng mga monghe ang kanilang mga taludtod sa papel na gawa sa balat ng morera, nawawala ang sulat sa hibla kapag kumikibot ang ilaw. Sa kusina, ginigiling ng kusinero ang mga butil ng paminta sa almirez na granito, naglalabas ang mga pira-piraso ng amoy na matalas, malupa, at matiyaga. Sa kalan, kumukulo nang mahina ang kaldero ng mga buto, buo ang kanilang balat, hawak sa loob ang pangako ng sustansiya sa mga panahong kapos.
Sa sangandaan kung saan tila iisa ang lahat ng direksiyon, humihinto ang mga manlalakbay, binabakas ang hugis ng balahibo ng uwak na nahulog sa mga halamang tinik. Ang balahibo ay tanda na iniwan ng isang dumaan bago sila, o marahil ng hangin mismo. Sa malayong hilaga, hawak ng lupa ng nagyeyelong kapatagan ang alaala ng mga buto ng mamut at ng mga ugat ng maliliit na pino, lahat nakalubog sa ilalim ng abot ng liwanag ng araw sa kalahati ng taon. Sa gilid ng nayon, isinasawsaw ng panday ang kaniyang bakal sa langis, mabilis at tahimik na ulap ang singaw habang lumalamig ang metal.
Ngayong gabi, maaaring maupo ang isa sa tabi ng bintana at magsulat ng lihim sa isang piraso ng papel, saka tiklupin ito sa sobreng papel at itago. Maaaring gumiling ang isa pa ng kape, hayaang markahan ng amoy nito ang pagdaan ng mga oras bago magbukang-liwayway. Maaaring kuskusin ng isang tao ang sapatos gamit ang piraso ng lumang tela, hanggang sa mabura ang mga nakalimutang gasgas. O maglakad lamang sa daang walang ilaw, hayaang gabayan ng mga tunog ng gabi ang bawat hakbang.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay itim.
Lucky Color: Black — #000000Ang gilid ng gabi ay isang simula, hindi wakas.
Ang nakatago ay may binhi ng pagbabalik.