Nakatingin pababa ang baraha, isang mapusyaw na barya na nilabo ng hiningang hindi nakikita. Ang mga toreng tahimik na nagbabantay sa magkabilang gilid ng landas ay malabo na ngayon, mga bantay na malambot ang mga gilid. Sa pagitan nila, lumiliko ang putik na daan sa isang tanawin kung saan ang pamilyar na mga marka ng paa at kuko ay natutunaw sa isa't isa. Nagbalik ang gabi, ngunit hindi sa matalas na pagkakaiba. Sa halip, dumarating ito na balot sa katahimikang bumababa pagkatapos ng ulap ng huling tagsibol, kapag pigil kahit ang tawag ng kuwago, at ang aso at ang lobo sa gilid ng tubig ay tila laging iisa ang pangalan.
May isang kanayunan sa maagang bukang-liwayway kung saan namumulaklak ang mga halamanan at makapal ang hangin sa amoy ng mga talulot. Kapag inaanod ng hangin mula sa ilog, dala nito ang kahalumigmigan na dumidikit sa mga lumang akyat na rosas, nakakopo at mabigat ang kanilang mga bulaklak, bawat bulaklak ay maikling hininga ng kulay na hawak sa mga tupi ng umaga na hindi lubos na lumiliwanag. Dati ay pinipitas ng mga hardinero ang mga bulaklak na ito bago ang araw, inilalagay sa ibabaw ng mga burdadong linong inilatag para sa tsaa sa damo, ang telang tinahi ng mga alaala ng mga nangongolekta ng damo na lumalabas bago mag-almusal para hilahin ang hamog mula sa mga talulot. Sa kusina, ibinubuhos ang tubig-rosas sa maliliit na bote ng salamin, isang mahinang pabango para ipahid sa pulso at kuwelyo, alaala ng mga hardin na naglaho.
Hindi malayo sa mga bintana ng kusinang iyon, pumasok ang ulap mula sa dagat, bumababa sa mga daungan ng kalakalan at mga palengke ng isda. Sa ilang umaga, sapat na makapal ang ulap para takpan ang gilid ng pantalan, lumalabo ang guhit sa pagitan ng lupa at tubig. Ang mga panadero, gising bago ang anumang kampana, ay pinupulbos ang kanilang mga kamay ng harina at itinutupi ito sa mga tinapay ng umaga. Ang kanilang mga tapis, hinugasan at pinatuyo sa araw, ay nakasabit sa pinto, malambot sa latak ng init at mga taon ng marahan na paglalaba. Umuuwi ang mga mangingisda, nakakulong ang mga kamay sa mga buslong may linyang tela para panatilihing malamig ang huli, ang telang kapareho ng kulay ng mga keyk na almendras na hinuhubog ng kanilang mga asawa mula sa giniling na mga buto at pulot, kinakain habang nagtatagal pa ang ulap sa labas.
Sa lumang Daan ng Seda, nag-impake ang mga mangangalakal ng mga tuyong talulot ng rosas at asukal na pinilipit sa maliliit na kendi para suportahan sila sa mahahabang pagtawid. Binalot nila ang mga kendi sa papel na kasingnipis ng tisyu para protektahan ang mga ito sa basang hangin na kung minsan ay sumisingit sa kanilang mga tolda sa bukang-liwayway. Kasama nilang lumakbay ang alaala ng tahanan, isang amoy na dumidikit sa kanilang mga alampay at manggas, ginhawa laban sa mga panaginip na dumarating sa pagtulog sa ilalim ng kakaibang buwan. Sa ibang lugar, natuto ang mga panganay na anak na babae ng isang sambahayan sa hilaga na magburda, binabakas ang mga talulot at kulot na mga baging sa mga parisukat ng muselina na, sa paglipas ng panahon, ay tatahiin sa mga damit sa binyag at itatabi para sa mga salinlahi.
Ngayong gabi, maaari kayong mamitas ng mga talulot ng rosas sa hardin, ikalat ang mga ito sa mababaw na mangkok sa tabi ng higaan ninyo. Ang isang parisukat ng lino, nakadiin sa ilalim ng paboritong aklat, ay hahawak ng pinakamahinang alaala ng isang kinalimutang bulaklak. Maaari kayong maghalo ng isang patak ng tubig-rosas o pulot sa tsaa ninyo sa gabi, o ipahinga ang mga kamay ninyo sa malambot na tela habang nakikinig sa huling mga yapak na kumukupas sa ulap. Sa katahimikan, ang landas sa hindi tiyak na gabi ay nag-aalok lamang ng mga pangalang ibinibigay ninyo rito, at ng marahan na ginhawa ng mga bagay na iniingatan nang malapit.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay rosas na hamog.
Lucky Color: MistyRose — #FFE4E1Isang katahimikan bago magbukang-liwayway, at ang init ng bulaklak na hawak sa kamay.