Ang Buwan

Sa hindi tiyak na liwanag ng buwan, bahagi lamang ng daan ang nakikita sa pagitan ng dalawang tahimik na tore. Nawawala ang talas ng mundo. Natutunaw ang mga detalye sa mga anino, at ang malapit lamang ang mapagkakatiwalaan. Ang aso ay tumatahol para sa alam at nakagiginhawa, habang ang lobo ay gumigising kasama ang mailap at walang pangalan sa loob ninyo.

Naroon ang mga hangganang itinakda ng ugali o ng katwiran, ngunit hinihingi ng paglalakbay na umusad kahit kulang ang nalalaman. Hinihimok kayo ng Buwan na magtiwala sa mga damdamin at sa kutob, kahit nakatago ang mga katotohanan. Ang pag-usad ay hindi paghihintay ng buong unawa, kundi ang paghakbang sa susunod na nakikitang hakbang.

Hinihingi ng baraha ang banayad na tapang. Lakarin ang daang nakikita, kilalanin ang kawalan ng katiyakan, at tanggapin na ang ilang hiwaga ay bahagi ng paglalakbay. Hayaang gabayan kayo ng intuwisyon sa hamog, sa halip na hingin na ilantad ng mundo ang lahat nang sabay-sabay.

Nawawala ang daan sa ilalim ng hamog, o kaya ay bawat anino ay tila banta, hinubog ng balisang imahinasyon. Kapag baligtad ang Buwan, ang kawalan ng katiyakan ay lumalaki tungo sa pagkalito. Ang hindi alam ay nagiging entablado ng mga takot, at pinupuno ng isip ang mga puwang ng pag-aalala sa halip na pasensiya.

Maaaring maling basahin o balewalain ang kutob, at mailayo kayo sa ligtas na lupa o sa panlilinlang sa sarili. Maaaring pilitin ang linaw sa mabilis na pasya o sa huwad na katiyakan, at pinturahan ang kalabuan ng mga sagot na hindi kasya. Napakabigat ng gabi, at tinatakpan ng hindi mapakaling damdamin ang paghatol.

Ipinaaalala ng baraha na pigilan ang pag-aalala na maghari. Magtiwala lamang sa nakikita ngayon, at huwag hayaang mag-imbento ang takot ng mga kuwento tungkol sa hinaharap. Kumilos nang maingat, hakbang-hakbang, nang hindi hinihingi ang higit sa tapat na nalalantad.