Sa makakapal na mga oras bago magbukang-liwayway, magulo ang mundo ng mga ugat at tahimik na tubig. Ang buwan, nakabaligtad, ay hindi nagpapadala ng mahinahong liwanag para hatiin ang kilala sa hindi kilala. Gumagapang ang ulap sa pagitan ng mga bitak na bato, at ang lumang landas, na may linyang ligaw na finoho at mga kuliglig, ay nawawalan ng gilid. Ang aso at ang lobo, dating markado ng kanilang mga anino, ay naglalaho sa iisang labo ng galaw. Lahat ng pagkakaiba ay nakatiklop sa katahimikan. Mabigat ang hangin sa amoy ng isang malayo, isang bagay na nababahiran ang alaala ngunit hindi ibibigay ang pangalan nito.
Sa isang nayon sa ibaba ng ilog, pinalamig na ang mga balon at halos handa na ang mga bunton na nagpapaasim. Matalas ang hangin dito, may bahid ng amoy ng mga tangkay na naiipit sa ilalim ng paa. Ang tela, magaspang mula sa habihan, ay isinasawsaw muna at saka iniiwang magbabad. Hinahalo ng mga babaeng may mga kamay na nasubok ng panahon ang umuusok na likido, bawat galaw ay mabagal na panawagan. May mga tapis na mantsado, balat na markado ng mahahabang oras, hinuhugot nila ang tela sa paliguan at inilalabas para matuyo, maingat na huwag magtapon ng kahit isang patak. Ang tela, mabigat at madilim, ay isinasabit sa mga patpat ng kawayan habang bumababa ang ulap sa bukid. Sinasabi na ang mga manlalakbay mula sa silangan ay minsang ipinagpalit ang mga piraso ng tinang ito sa asin at tuyong isda, at ang pamumulaklak ng halamang ito ay nagmarka ng gilid ng mga hardin kung saan lumalayo ang mga ligaw na bagay.
May mga kuwento na ang tina ay galing sa mga ilog na lumiliko sa mga sinaunang kaharian, mula sa mga taniman kung saan binibiyak ng mga habagat ang lupa at malayang nagkakabuhol-buhol ang mga tangkay sa mga pampang. Minsan, dinudurog ang mga dahon sa ilalim ng bato, unti-unting idinadagdag ang tubig, iniiwang mag-asim ang halo sa ilalim ng telang yute. Ang amoy ng proseso, malupa at malalim, ay dumidikit sa mga kamay ng mga manggagawa nang ilang araw. Sa maagang umaga, ang singaw na umaangat mula sa mga balon ay kasing mahiwaga ng ulap na ngayo'y bumabalot sa mga kakahuyan sa hindi tiyak na liwanag ng buwan. Sa isang dako, nakahiga sa mababang mesa ang isang mangkok na inukit sa kahoy ng sampalok, may hawak na piraso ng tina, bitak sa mga gilid. Ang mga piraso ng tela, ginagamit sa pagtatapal, ay nakatiklop sa isang kaban kasama ng sanga ng menta para ilayo ang mga gamu-gamo.
Sa hilaga, ikinukuwento ng mga manlalakbay ang mga unos na hinahati ng mga guhit na kulay ng tina: kidlat na bumubukas sa langit at bumabagsak sa malayong mukha ng bundok. Sinasabi na dala ng ulan doon ang amoy ng halaman, mapait at halos metaliko, papunta sa mga ilog na tumatakbo sa hindi pamilyar na lupain. Kahit sa pinakamalambot na mga oras, nananatili ang alaala ng panahong iyon, ikinabit sa isip na parang lihim. Ang mga nagtrabaho sa mga bukid o nagpakulo ng tina ay laging nagtatago ng sanga ng halaman sa ilalim ng kanilang unan, naniniwalang huhulihin nito ang mga panaginip at ilalayo ang kalituhan.
Ngayong gabi, iniingatan ng nakabaligtad na buwan ang mga kuwento nito. Lumalapot ang ulap, at lumulutang palayo ang mga pangalan ng aso at lobo. Sa kusina, may hawak na manipis na piraso ng tumigas na tina ang isang tasang may pingas, itinabi mula sa huling partida. Maaaring gumiling ng kaunti para markahan ang isang liham na hindi ipapadala, o idiin ang isang parisukat ng lumang isinawsaw na tela sa bulsa para sa mga paglalakbay na kailangang tumawid sa mga tulay na walang pangalan. Ang sanga mula sa halaman, tuyo at madaling mabasag, ay mabuti para sunugin sa tahimik na oras, para ipaalala sa inyo ang mga ilog at ang mga hangin ng kalakalan. Kapag dumating ang bukang-liwayway, maaari kayong magbabad ng isang kurot sa tubig at maghugas ng mga kamay, hayaang manatili ang amoy hanggang sa bumalik ang mga pangalan.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay nila.
Lucky Color: Indigo — #4B0082Hayaan ninyong maglaho sandali ang landas.
Naaalala ng ilog kung saan pupunta.