Umiikot ang baraha, at ang gabi ay nagiging malabo at pabago-bago: nawawala ang lumang tulay na bato sa likod ng lumolobong ulap, at nalulunok ng umaalingawngaw na katahimikan ng pampang ng ilog ang pamilyar na tahol ng aso. Kung saan dating nakayuko ang lobo sa anino, isang basang hugis lamang ang natitira, na para bang ang nilalang ay kumupas sa mga tambo ng latian at sa mabababaw na mga imbakan ng tubig sa ilalim ng mga sause. Natunaw ang mundo sa katahimikang napakalalim kaya maging ang ihip ay tila nag-aalangan. Sa landas, nakatakip ang buwan, mahigpit na hinila ang mga ulap, at ang pagkakaiba ng ligaw at maamo ay nadidiin sa iisang basang lupa.
Sa ganitong tanawin, lahat ay nagkakaroon ng pasensiya ng pisara. Ang mga teha sa bubong ng abandonadong kubo malapit sa gilid ng tubig ay nasubok ng mga dekada ng ulan at hamog na yelo, madulas ang magaspang na mga mukha sa hamog at sa alaala ng mga lumang yapak. Minsan ay iniangat ng mga kantero ang mga batong ito mula sa hukayan na inukit sa gilid ng burol, bawat isa ay hinati ng kamay at inilatag sa maingat na mga hanay, para pasanin ang bigat ng mga panahon at ang pagdaan ng mga salinlahi. Ang parehong bato ang naglilinya sa lumang balon ng nayon, makinis na ang bilog na labi sa hipo ng isang libong kamay, bawat isa ay nagbaba ng timba, kumukuha ng salamin ng maulap na langit. Sa takipsilim, idinidiin noon ng mga bata ang kanilang mga palad sa malamig na gilid, hinahamon ang isa't isa na makinig sa mga bulong sa madilim na tubig sa ibaba, naniniwalang itinatago ng balon ang mga lumang lihim sa malamig na lalim nito.
Lampas lamang sa kubo, may mga guhit ng labi ng landas na dating ginagamit ng mga pastol sa gilid ng burol. Sa maambon na umaga, nagtitipon ang mga tupa sa hindi pantay na mga gilid nito, mabigat sa mga patak ang kanilang lana, tahimik ang galaw maliban sa marahan na tapik ng kanilang mga kuko sa siksik na lupa. Sa tahimik na panahon, nakasandal ang tungkod ng pastol sa isang piraso ng losa na may batik ng lumot, tinatanaw na ngayon ng pako at ortiga. Kung minsan, kapag mababa ang ulap, lumilitaw ang mga hugis ng lumang kasangkapan: isang nakalimutang pait, bahagi ng pala, iniwan ng mga humubog sa mga buto ng burol bilang silungan at apuyan.
Sa mga araw na makapal ang hangin sa ulap at walang tiyak, sumasandig ang nayon sa silungan: hinihila ng mga babae ang mabibigat na alampay sa kanilang mga balikat, hinabi sa magaspang na mga sinulid na pinaikot mula sa matitibay na tupa ng bundok. Sa tabi ng apoy, humuhuni ang takure, hawak ng pinaltog na gilid na lata ang init ng tsaa at ang ginhawa ng mga kamay na nakakulong sa mga tasang luwad. Ang apuyan mismo ay may singsing na mga hiwa ng batong hinukay, bawat isa ay alaala ng paggawa, pinagsama-sama sa pag-asang mapipigilan ang dilim. Sa ganitong mga gabi, tama na magsindi ng lampara at ilagay ito sa bintana, isang tanglaw para sa mga manlalakbay na pumipili ng daan sa hindi tiyak na dilim, lumulubog ang kanilang mga bota sa landas na malumot at puno ng ulan.
May mga paraan para salubungin ang bumabalik na gabing ito: lakarin ang landas sa katahimikan pagkatapos ng huling ulan, huminto para idampi ang palad sa malamig na bato ng balon, o maupo sa tabi ng bintana na mahigpit na nakabalot ang alampay, nakikinig sa malayong tawag ng kuwago. Maaaring pakuluin ang takure at panoorin ang singaw na kumukulot at naglalaho, o idiin ang isang nahanap na bato sa apuyan bilang tahimik na pag-alala sa mga humubog ng landas noon.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay mapusyaw na abo ng bato.
Lucky Color: LightSlateGray — #778899Bumababa ang ulap; lumulutang palayo ang mga pangalan. Naaalala ng balon.