Bumababa ang isa pang gabi sa landas, ang uri ng gabi kung saan ang apoy ng sulo ay walang ginhawa, at ang tunog ng mga paa, maamo at ligaw, ay nagsasama sa iisang nota. Nalulunok ng mababang ulap ang pamilyar na mga arko ng tarangkahan ng baraha, malambot na parang lumang fieltro sa kapote ng taglamig, nakabitin sa pagitan ng alaala at paglimot. Nakatayo ang isang manlalakbay sa gilid ng latian, kung saan sumusuko ang lupa sa ilalim ng paa, at ang mga hugis ng alamo at sause ay natutunaw sa mga hugis na hindi sumasagot sa anumang pangalang kilala niya. Hindi ito ang oras ng katiyakan at hindi rin ng mga panaginip, kundi isang bagay sa pagitan, na para bang ibinaling ng buwan mismo ang mukha nito at hinayaang muling isulat ng ulap ang mundo.
Dito, ang nasa kabila ay sinusukat hindi sa liwanag o anino, kundi sa mabigat na bigat ng mga teháng pisara sa itaas ng kubo ng pastol, madulas sa ulan na hindi pa tumitigil. Itinatago ng bubong ang mga lihim ng mga nasa loob ngunit walang ibinibigay sa mga bituin sa itaas. Ang mga bukid sa malapit, dating markado ng mga tudling at mga batong hangganan, ay wala nang hawak kundi ang alaala ng mga araro at ang tahimik na kaluskos ng mga halamang matataba ang dahon na tumutubo nang mababa sa lupa at yumayabong kung saan manipis ang lupa. Natatagpuan ng mga kamay ng manlalakbay ang hawakan ng lumang pala sa hardin, ang uring iniiwan sa labas sa mga panahon, magaspang ang ibabaw sa mga taon ng hamog sa gabi na bumababa sa marahan na mga kumot. Ang gilid ng pala, mapurol sa oras at gamit, ay kapareho ng batong naglilinya sa mga kinalimutang balon sa dulong dulo ng lupain: isang lugar kung saan malamig ang ibabaw kahit sa tanghali, at ang tubig sa ibaba ay may lasa ng lupa at ng matagal nang nakabaong ulan.
Sumisingit ang kasaysayan sa oras na ito sa pamamagitan ng mga gawaing humubog sa mga nayon at bayan: ang mga hukay na humahati ng pisara mula sa mga burol, nagpapadala ng mga alingawngaw sa mga lambak; ang mga magbububong na naglalagay ng bawat piraso sa sanay na ritmo, maalikabok ang kanilang mga manggas; ang mga kantero na umukit ng mga pintuan na nakatayo pa rin kapag naanod na ang mga daan. Sa hilaga, umuuwi ang mga mangingisda sa takipsilim at isinasabit ang kanilang mga lambat sa lumang mga kawit na ipinukpok sa batuhan ng daungan, alam ang bigat ng paparating na panahon sa ayos ng mga ulap. Sa malalawak at maulang mga lungsod, nagsisimula ang mga umaga sa mabagal na hininga ng mga makina ng tren at sa mabibigat na kapote ng mga naghihintay sa plataporma. Bawat isa sa mga ito, bubong, kasangkapan, bato, kupas na tela, ay kabilang sa iisang angkan, tumatagal sa mga panahon at ulap at sa kawalang-katiyakan na dumarating kapag lumalabo ang mga guhit at tumatangging ibigay ng tanawin ang mga lihim nito.
Ngayong gabi, nilulunok ng ulap ang landas sa unahan hanggang sa ito ay maging kasing walang bigat ng alamat na ikinukuwento ng isang lolo o lola, binibigkas sa katahimikan ng apuyan. Iniaangat ng matandang aso sa bakuran ang ilong nito at hindi masabi kung ang hugis na gumagalaw sa kabila ng bakod ay kamag-anak o estranghero. Lasa ng malayong kulog ang hangin, ang uring dumarating sa pinakamaliit na mga oras bago magbukang-liwayway. Ang natitira ay abutin ang tumatagal: ang makinis na damdamin ng platitong pisara na umiinit sa ilalim ng tasa; ang nakakapanatag na bigat ng mangkok na bato na ginagamit sa abena ng umaga; ang silungan ng payong na iniwan sa pinto, handa sa panahong hindi nagpapahayag ng sarili. Ito ang mga bagay na nananatili kapag lumulusot ang katiyakan, at natutunaw ang mga pangalan sa ulap.
Ngayon, maaari ninyong idampi ang mga kamay sa pader na bato at damhin ang lamig na iniwan ng ulan kagabi. Magsulat ng mensahe sa pisara o sa isang pagod nang kuwaderno, nagtitiwalang hahawakan ng mga salita ang kahulugan kahit na hindi malinaw ang daan sa unahan. Makinig sa tunog ng ulan sa bubong, at alamin na, tulad ng pala o ng bato, kayo ay hawak ng tumatagal kahit na mahaba ang gabi.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay madilim na abo ng bato.
Lucky Color: DarkSlateGray — #2F4F4FSa ulap, naghihintay ang landas na pangalanan muli.
Ngayong gabi, hayaan ninyong ang pagtitiis ang maging lampara ninyo.