Sa baraha, itinataas ng lobo at ng aso ang kanilang mga nguso sa nagbabagong langit, isang hangganang lumalabo sa dilim. Gumagapang nang malamig ang tubig ng taib sa mga bato. Natutunaw ang landas sa mga tambo at ulap, at maging ang mukha ng buwan ay tila nakatago sa likod ng mga patong ng ulap. Sa katahimikan, nagiging kakaiba ang pamilyar; pigil ang mga tinig, at ang ligtas na hugis ng tahanan ay itinutulak palayo ng kalituhan. Ngayong gabi, nagbibigay-daan ang kilala sa hindi kilala, na para bang ang lupa mismo ay lumulusot sa isang alaalang hindi lubos na naaalala.
Hindi ito ang gabi ng pagbubunyag, kundi ng paghinto, kung saan ang hakbang pasulong ay maaaring dumapo sa damong mabigat sa hamog o sa kagat ng halamang tinik. Nakahimlay ang mga bukirin sa ilalim ng katahimikan. Sa labas ng tarangkahan, nagbabantay ang mga ligaw na halaman na yumayabong sa mga kinalimutang sulok. Matibay ang kanilang mga tangkay, may ngipin ang mga dahon, ang kanilang mga korona ay koronang mga tinik at bungkos: matigas, hindi kaaya-aya, ngunit matigas ang ulo na buhay. Noong una, minarkahan ng mga halamang ito ang magaspang na gilid ng mga sinaunang landas at ang mga hangganan ng lupang walang araro ang nangahas angkinin. Kinakapit ng kanilang mga ugat ang lupa kung saan kakaunti ang iba pang tutubo, humahabi sa alamat at awit. Kilala ng mga burol sa mataas na lupain, ng mabababang bakod na bato, at ng mga pastulan na inukit ng hangin ang hugis na ito, isang bantay laban sa gutom, isang tanda ng pagtitiis.
Lumalakbay sa hangin ang mga kuwentong bayan, nagsasabi ng pagbabantay at pait, ng araw na ipinagkanulo ang martsa ng umaalong hukbo ng iyak ng sundalong nakayapak. Naging kalasag ng mga tao ang depensa ng halaman, ang katigasan ng ulo nito ay tanda ng pagtitipon, binurdahan sa mga bandila at inukit sa mga barya. Sa mga kusinang nakagat ng yelo, minsan ay pinakuluan ang mga murang usbong nito para buhayin ang mga gutom na pamilya, matalas ang lasa, ang pangako ng sustansiya ay napanalunan lamang ng matiyagang mga daliring handang hubarin ang baluti. Sa ibang lugar, sa katahimikan ng mga hapon ng huling tag-araw, pinilipit ng maliliksi na kamay ang mga hibla mula sa mga tangkay nito para humabi ng magaspang na sinulid, tinatapal ang mga butas sa kupas na tela o tinali ang mga bigkis para sa palengke.
Sa ilalim ng buwang natatakpan ng ulap, nagtitipon ang hamog sa mga tinik at talulot, isang ginaw na bumabagsak sa damit at sumisingit sa manipis na mga dingding. Sa mga kubong sumasandig sa hangin, isinasabit sa itaas ng mga pintuan ang mga tuyong ulo ng halaman, pinaniniwalaang lumalayo sa malas at sa mga ligaw na espiritu. Ang mga manlalakbay, hindi tiyak sa landas sa unahan, ay pumipitas ng bulaklak nito at isinusuot sa kanilang mga supot para sa proteksiyon. Gumugulong ang mga unos sa mga lupang damuhan sa burol, at kahit ang mga tupa ay hindi ginagalaw ang mga halamang ito, hindi nababawasan ng panahon o ng oras ang kanilang matinik na depensa. May nagsasabi na kapag ligalig ang mga panaginip o nawawala ang direksiyon, ang pagbabad ng mga dahon nito kasama ng pulot ay makakapagpayapa ng hindi mapakaling puso.
Ngayong gabi, maaari kayong maglibot sa pintuan, markahan ang mga lugar kung saan nag-uugat at yumayabong ang mga ligaw na bagay. Magbabad ng tsaa mula sa mga dahong pinulot, maingat na inihanda. Magdala ng isang sanga bilang tanda sa bulsa ninyo, o maglagay ng tuyong bulaklak sa ilalim ng unan para anyayahan ang mga hindi mapakaling panaginip na magsalita. Huminto sa gilid ng bukid at bakasin ang hugis ng mga sinaunang kuwento, hayaang manatili ang mga lumang sagisag sa kanilang tahimik na pagbabantay sa buong gabi.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay mapusyaw na lilang tinik.
Lucky Color: Thistle — #D8BFD8Nakaugat at hindi natitinag, kahit na nakatago ang landas.
Hayaan ninyong ipakita ng mga ligaw na tanda ang ligtas na daan.