Alçak bir taş duvar, İmparatoriçe’nin bahçesinin sınırını işaretler. Buğday rüzgârda eğilir ve başını sallar, yumuşak başları üzümlü böğürtlen çalısına değer ve güller kokularını olgun toprak parçalarının üzerine döker. Onu tahtta değil, yosun tutmuş keresteden bir sırada otururken bulursunuz; güneşte ısınmış, bir yamaç kadar rahat. Ayaklarının dibinde elma, armut ve yeni toplanmış fasulyeyle dolup taşan bir sepet yatar; hava, açıklığın kıyısında kayaların arasından kayan bir şelalenin sesiyle titrer.
İmparatoriçe’nin dünyasını ormanın sessiz cömertliği biçimlendirir. Eski ağaçların gövdeleri bahçesinin ardında yükselir, likenle pürüzlü sütunlar, yağmurun anısına sarılı. Köklerin arasında eğreltiler eski şifacıların elleri gibi yayılır ve nemli yonca toprağı halı gibi örter. Yaban sarımsağı yumuşak şeritler hâlinde büyür, kokusu çayır otunun tatlılığına karışır. Bu ormanlardan insanlar eve yakacak odun demetleri taşımış, söğüt dallarından sepetler örmüş, sonbaharın ilk uzun yağmurlarından sonra mantar toplamıştır.
Eski diyarda orman hem sığınak hem kaynaktı. Fırtınalar tarlaları tehdit ettiğinde köylüler dallarının altına sığınır, ladin iğnelerine vuran yağmurun tıpırtısını dinlerdi. Çocuklar çalılığın arasından kayan dereleri izler, bir geyiği görmeyi ya da sığlıkta bir alabalığın çakmasını umardı. Ormanın suskunluğunda şifacılar ateşi geçen ve şişliği yatıştıran yaprakları ve kabukları arar, çobanlar sürülerini serin, benekli patikalar boyunca götürürdü. İmparatoriçe’nin omuzlarına örtülen bez bile, bir ıhlamur ağacının alt yaprağı kadar yumuşak, ormanın verdiğiyle boyanmıştı: ısırgan, ceviz kabuğu ya da bir parça yakıcı kuzukulağının suyu.
Mit her açıklıkta kalır, yaprakların hışırtısına ve suyun sızmasına dokunmuştur. Halk anlatısı ormanın yüreğinden, bolluğun yaşadığı bir yer diye söz eder; hem besleyen hem koruyan canlı bir pınar. İmparatoriçe’nin bahçesi o miti toplar ve usulca ayaklarınızın dibine koyar, efsaneden kırdığınız ekmeğe ve tattığınız meyveye dönüştürür. Hep hareket eden şelale, bol olanın esirgenmesi gerektiğinin, susadığınızda avuçlarınıza çekilmesinin hatırlatıcısıdır. Bolluk burada uzak bir vaat olarak değil, soluyan şimdidedir: rüzgârın kaldırdığı biberiyenin kokusunda, yosunun yumuşak yastığında, ısırganların arasında ağır duran meyvede.
Bugün ağaçların sessiz sığınağını arayın, gölgeli patikalarında yürüyün, yaprakların kolunuza değişini hissedin. Kendi topladığınız otlarla pişirin ya da dolabınızda olanla basit bir çay demleyin: defne yaprağı, nane ya da bir dal kekik. Tahta bir sıraya ya da bulursanız çimenin üzerine oturun, gözlerinizi kapatıp yakındaki suyu duyun; bir kent çeşmesi, bir mutfak musluğu ya da yağmurun anısı olsun. Masanıza bir eğrelti ya da yonca dalı koyun; hoş geldinin ve bolluğa küçük bir davetin işareti.
Bugünün şans rengi orman yeşili.
Lucky Color: ForestGreen — #228B22Yakında sessizce büyüyen size teselli ve besin getirsin.
Bolluk, onu fark etmeye razı olduğunuz yerde yaşar.