İki figür akşamın sessizliği altında birlikte durur. Bahçenin eski taş duvarı onları dünyadan ayırır. Elleri birbirine yakın asılı durur ama hiç değmez. Hava söylenmemiş şeylerle ağırdır. Üstlerinde meyve asılıdır. Elmanın kabuğuna dokunulmamıştır, baştan çıkarır ama hiç seçilmez. Gök tepede sessizce uzanır, yıldızsız bir kubbe. Genişliğinde söylenmemiş sözlerin sızısını tutar. Birbirlerinin nefesini hissedecek kadar yakındırlar, ama aradaki mesafe geniştir. Sis içinde örtülü adalar arasındaki körfez gibi.
Eski hikâyelerde balıkçılar güneş battıktan çok sonra teknelerini açar, sessiz göğün altında büyük avı arardı. Bu saatte deniz derin ve sır saklayandır. Bereketini de tehlikesini de gizler. Adamlar sessiz kürek çeker, fenerlerini kapalı tutar, yalnızca suyun geceyle buluştuğu çizgiye göre yol alır. Böyle bir yüzeyi geçmek sessizliğe güvenmektir. İleri bir adım atmamak, yine de bir yere taşınmaktır. O yolculukta bir bekleme vardır. Hiçbir şey istemeyen ve karşılığında az veren bir sabır.
Kıyıdan uzakta manastır çanları akşam duası için çalar. Keşişlerin cübbelerinin yumuşak yünü alacakaranlığın serinliğini toplar, yıpranmış dua kitabı elde ağır gelir. Mumların bile alçaldığı saattir. İlahi, koyulaşan sessizliğin içinden çekilen bir ipliktir. Her birader kendi payını söyler, ama sözler eski taşların içine kaybolur, bir başka kulağa varmadan solar. Avlunun ötesindeki kitaplık defterler ve sırlar tutar. Dar koridor, mürekkebin hatırasıyla belli belirsiz parlar. Sırlar yüzyıllardır ciltlerinin içinde mühürlüdür.
Başka yerde tek bir kırlangıç akşamın üzerinden kavis çizer, çatılarla gecenin kayan kenarı arasında yok olur. Aşağıdaki kentte kumaş tüccarları boyalı ipek toplarını masalarına katlar, ışıktan çok gölge düşüren lambaların altında düzgünce yuvarlar. Yıpranmış basamaklarda, akşam yemeği için içeri alınması bekleyen bir tencere asma yaprağı durur. Dokunulmamıştır, akşam serinledikçe tadı derinleşir. Üstteki gök uzak bir gök gürültüsünün ağırlığını tutar. Fırtına ufukta yavaş ilerler, varışı belirsiz, vaadi yerine gelmemiştir.
Küçük bir odanın sessizliğinde masanın üzerinde bir mektup durur. Her satır özenlidir, kalem son cümleden önce bırakılmıştır. Pencere gece havasına açıktır. Perde, söylenen sözlerin arasındaki boşlukları dolduran aynı sessizlikle kıpırdar. Rafta yıpranmış bir polisiye roman açılmadan durur. Hikâyesi, yanıtın hemen erişimin dışında asılı durduğu bir sahnede durmuştur. Sehpanın üzerinde seramik bir kupa soğur. Buhar artık yükselmez, içeni geri bekler.
Alacakaranlığın son ışıltısının altında yürüyebilir, yanıt aramadan sessizliğin yerleşmesine bırakabilirsiniz. Gönderilmemiş bir mektubunuz varsa eski bir kitabın ağırlığının altına koyun, başka bir geceye bırakın. Bir fincan çay demleyip pencerenin yanında yavaş içebilir, havanın bitmemiş konuşmaların düşüncesini alıp götürmesine izin verebilirsiniz. Ya da çatıda yağmurun ilk dokunuşunu dinlerken yatağın ayak ucuna yumuşak bir battaniye katlayabilirsiniz.
Bugünün şans rengi gece mavisi.
Lucky Color: MidnightBlue — #191970Sessizlikte usul durun. Yanıt, gelirse, yumuşak gelir.