Isang lalaki ang nakatayong mag-isa sa daan ng bundok, nakatayo ang mga paa sa magaspang na landas. Sumasandal siya sa tungkod, na hindi yari ni palamuti, kundi ang uri ng tungkod na maaaring putulin mula sa matibay na punong sira ng hangin sa hilagang libis. Minarkahan ang ibabaw nito ng mga lumang buhol at ng pagkayod ng kutsilyo, kasing praktikal ng manlalakbay mismo. Sa kabilang kamay ay kumikinang ang parol, ang maliit na bilog ng apoy ay hawak nang malapit, nagliliwanag sa landas sa unahan lamang. Dito, tahimik ang mundo ngunit hindi walang laman: bato sa ilalim ng paa, hangin sa mga sanga, mahinang amoy ng lupa at lumang mga dahon. Naglalakad ang Ermitanyo sa ilalim ng langit kung saan maaaring umikot ang panahon, at ang mga hugis ng mga bagay ay nagiging parehong kanlungan at tanda.
Matagal bago ang salamin at langis, ang balangkas ng parol ay gawa sa puso ng kahoy at bakal. Inukit ng mga monghe at gumagala ang mga ito mula sa kahoy na tinitipon sa gilid ng gubat—kahoy na tumagal sa mga panahon ng niyebe at pagkatunaw, makapal at siksik ang balat, tuwid ang butil gaya ng disiplinadong isip. Ang ganitong kahoy ang gulugod ng mga tulay ng paa sa bukid at ng mga tadyang ng payak na kubo, humahawak ng init sa mahaba at mahirap na mga buwan kapag ang tanging kasama ng lalaki ay ang hugis ng sarili niyang mga isip. Ang umupo sa tabi ng mesang kahoy, minarkahan ng bawat kaluskos ng araw-araw na buhay, at ilapag ang parol ay ang piliin ang kasama ng katahimikan at mabagal na mga oras.
Maraming pangalan ang dala ng kahoy na ito—fresno, haya, roble—ngunit pareho ang gawain. Kunin, halimbawa, ang mesa ng gawain sa sulok ng lumang kamalig, ang ibabaw ay pinakinis ng mga taon ng paggamit, o kutsarang inukit ng kamay upang haluin ang kaldero sa matatag na apoy. Sa mga nayon sa hilaga, dating pumutol ang mga manggagawa ng bariles ng mga tabla para sa mga bariles na hahawak ng mga mansanas ng taglagas o mag-iingat sa mga pinausukang ani ng huling tag-araw. Sa gubat, nagdala ang mga manghuhuli ng mga bitag at kasangkapang tinali ng matitigas na ugat, at bawat hawakan, bawat baytang, bawat pansamantalang higaan ay umasa sa lakas ng hinubog ng palakol at kamay. Kahit ang tungkod ng pastol, dala sa matataas na pastulan, ay pinutol mula sa parehong tumatagal na puno.
Ang pag-iisa ay hindi kawalan, kundi pagtitipon ng mga kailangan: lugar na uupuan, liwanag na babasahan, tungkod na hindi mabibigo, lahat ay hinugot sa kusang ibinibigay ng lupa. Naghahagis ang parol ng Ermitanyo ng maliit na abot, ngunit sa loob nito, bawat bagay ay nahahayag sa sariling karapatan. Naroon ang aparador, ang mga pinto ay sumasara nang may bigat ng harinang binili at ligaw na pulot; naroon ang panggatang mantikilya na ang matatag na ritmo ay nagpapalipas ng mga oras sa bagyong hapon. Alam ng Ermitanyo ang matiyagang halaga ng mga bagay na mabagal lumaki: ang mangkok na pinakinis pagkatapos ng mga panahon ng paggamit, ang mga tablang sahig na kumikirit sa maingat na mga hakbang, ang mga poste ng bakod na humahawak laban sa hangin at minamarkahan ang hangganan ng buhay na isinabuhay para sa sariling kahulugan.
May mga araw na isinasandal ang tungkod sa beranda habang inaayos ninyo ang maluwag na baytang ng hagdan. Sa ibang araw, maaari ninyong punasan ang lumang mesang kahoy pagkatapos ng gabing ginugol sa pagsusulat sa liwanag ng parol, ang butil ng ibabaw ay humahawak ng bawat kuwento. Mabuti rin na mag-ukit ng bagong kutsara mula sa sangang nalaglag, o buhangin ang gilid ng pinto ng aparador upang sumara nang walang protesta. O maaari kayong kumuha ng payak na bangko, umupo na may bukas na talaarawan, at pakinggan ang panahon na gumagalaw sa mga puno sa labas ng inyong bintana.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay kayumangging kahoy.
Lucky Color: BurlyWood — #DEB887Panatilihin ninyong malapit ang parol at magtiwala sa lakas ng tumatagal.