Ang Ermitanyo

Nakatayo nang mag-isa ang Ermitanyo sa tahimik na bundok, itinaas ang parol nang sapat lamang upang ipakita ang susunod na mga hakbang. Hindi siya tumatakas sa mundo. Pumipili lamang siya ng paghinto mula sa ingay nito, upang makahanap ng sariling linaw. Ang karunungan niya ay galing sa paglalakad sa daang inilalantad ng sariling liwanag, tinatanggap na hindi lahat ng sagot ay nasa malayo.

Banayad ang pag-iisa rito, isang puwang upang makinig sa karaniwang nalulunod. Hindi ito pagkakahiwalay bilang parusa, kundi mulat na pili na maglakad nang dahan at magmasid. Itinuturo ng Ermitanyo na ang unawa ay madalas na malapit, hindi sa malalayong pangako.

Ang pagtanggap ng barahang ito ay mungkahi na magtiwala sa sariling maliliit na tuklas, sa halip na humingi nang walang tigil ng payo. Hayaang ipakita ng sariling liwanag kung saan susunod, at hayaang ang pag-usad ay magmula sa pasensiya at sa presensiya sa sariling paglalakbay.

Ang parol ng Ermitanyo ay papasok na lamang, at hindi na nagsisindi ng daan sa unahan. Ang pag-iisa ay naging taguan, hindi bukal ng unawa, at ang bundok ay higit na tila kanlungan kaysa mataas na tanaw. Lumalaki ang udyok na lumayo, kahit dumating na ang oras na muling sumama sa iba.

Kapag ang layo ang naging layunin, isinasara ang lahat ng tinig sa labas at tinatawag na ingay. Ang pagninilay ay nagiging pag-iwas, at nawawala ang karunungan sa alingawngaw ng pag-iisa. Nasasayang ang ningning ng parol, hindi na gumagabay kaninuman, kasama kayo.

Pinapayuhan kayo ng barahang ito na ibaling ang pansin palabas, at hayaang umabot ang liwanag sa labas ng sariling puwang. Isipin kung sino pang maaaring makinabang sa inyong unawa, at kung nagsisilbi pa sa inyo ang pag-urong. Maaaring panahon na upang bumaba at muling kumonekta.