Sa tuktok ng bundok, malamig ang parol sa kamay ng Ermitanyo. Ang daan sa likod ay mahabang walis ng bato, binasag ng mga patak ng niyebe na hindi natutunaw at mga batong may balat ng lumot. Dumidiin ang langit pababa, kisame ng mababa at hindi nabasag na ulap, ikinukulong ang bundok sa mundong walang araw. Sa paligid, kumukulot at lumalapot ang hamog, nilulunok ang mga gilid ng bawat bato at landas. Ang Ermitanyo, paloob, ay hinayaan ang apoy na mamatay at hindi na tumatawag sa kabila ng bangin. Nakabalot siya sa magaspang na kumot, magaspang ang mga hibla at may batik ng alaala ng mga tupang minsang nanginginain sa matataas na pastulan.
Pababa sa libis, hindi gumagalaw ang mundo. Bumubuhos ang ulan sa tahimik na mga sapin, ginagawang putik ang gumuhong bato at minamarkahan ang ibabaw ng lawa sa bundok na bihirang mag-alon. Sa nayon, tumataas ang usok mula sa mga tsimenea, natutunaw sa mamasa-masang hangin sa itaas ng mga bubong na pisara. Dumadaan ang mga taganayon sa ilalim, nakayuko ang mga ulo sa ambon, may mga butil ng tubig ang mga kapote nila. Nakatambak sa mga pintuan, ang mga bato ng ilog—minsang tinitipon upang markahan ang hangganan—ay kumikinang pagkatapos ng bagyo ng gabi. Dito, ang pagtanggi ng Ermitanyo na bumaba ay nagiging katahimikang humuhupa pagkatapos ng malayong kulog: salamangka ng nakabiting galaw, katahimikang binabasag lamang ng pagtulo mula sa mga alulod at ng matatag na tiktok ng orasan sa repisa.
Noong una, hinila ng parol ng Ermitanyo ang mga gumagala pataas sa batong landas. Ngayon, nakalimutan ang apoy nito, ang tanging kasama ay ang mabagal na paglaki ng lumot sa mga pasamano, ang usad ng hamog sa gitna ng mga tumpok ng bato. Sa hardin sa ibaba, namamaga ang mga repolyo sa ilalim ng basang bigat ng maulap na umaga, ang mga dahon ay may gilid ng hamog. Naroon pa ang daan patungo sa mundo, ngunit pinili ng Ermitanyo ang kasama ng granito, ang lasa ng malamig na lugaw, at ang kaluskos ng batong hasa sa talim ng kutsilyong pinurol ng pag-iisa. Bawat bagay sa pag-iisang ito sa bundok ay praktikal at tumatagal: ang mangkok na estanyo na humahawak ng tinapay kahapon, ang mga bato ng ilog na ginagamit upang angklahin ang mga pisi ng pangingisda, ang patak ng lavanda na nagbinhi na.
Hindi walang laman ang bundok, tahimik lamang. Ang pigil na mga kampana mula sa malalayong tupa, ang alingawngaw ng palakol sa basang kahoy, at ang gulong ng kulog sa malayo ay nagtitipon sa hangin. Ang parol ng Ermitanyo, dating parola, ay nakatago na ngayon sa baul kasama ng lumang mga pako at sira nang talaarawan sa bukid. Sa pag-urong na ito, ang kulay ng mundo ay nagmumula sa bato at ulap, mula sa balat ng sause pagkatapos ng ulan, mula sa bugbog na balde na lata na inilagay sa pintuan upang saluhin ang umaagos. Walang pagmamadali na bumalik, walang tawag sa liwanag ng apoy ng nayon. Ang pag-iisa ay naging mahirap na landas na pinili, ang malungkot na tuktok ng bundok, ang parol na hindi sinindihan.
Ngayon, maaari kayong umupong tahimik sa tabi ng pasamanong pisara, sundan ng daliri ang mga hugis ng mga patak ng ulan. Maaari kayong magluto ng payak na pagkain ng mga kabute at sebada, hayaang tumaas ang singaw habang hinihinga ninyo ang amoy ng lupa at bato. Maaari ninyong pakintabin ang tasang estanyo o hasain ang paboritong kasangkapan, pakinggan ang malambot na kaluskos at masumpungan ang ginhawa sa mabagal at matatag na gawain. O, maaari kayong lumakad sa ilalim ng mababang langit, hayaang hubugin ng katahimikan ng hamog at malambot na pagtulo ng tubig ang inyong mga isip tungo sa isang bagay na hindi gumagalaw.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay abo.
Lucky Color: Gray — #808080Hayaan ninyong gabayan ng panahon ng bundok ang inyong mga hakbang.
Patay ang parol, ngunit sa inyo ang daan.