Patay ang parol, at tahimik ang bundok. Ang landas na minsang umiikot pababa at palabas, patungo sa mga nayon sa ibaba, ay patungo na lamang nang mas malayo sa hangin, sa malinis na malamig na hangin sa tuktok. Dito, itinaas ang malalaking balabal ng pag-iisa, mabigat at hinabi para sa mahahabang gabi. Sa halip na bukas na apoy, binalot ng pigura ang sarili sa telang nagtakip sa mga mandaragat mula sa bagyo at ambon nang mga siglo, ang parehong lana na naglinya sa loob ng mga barkong pandigma, ang parehong mga kapang nasumpungan sa mga aparador ng bantay sa mga sasakyang nakaangkla sa ilalim ng banyagang mga bituin.
Kung ang tuwid na Ermitanyo ay gabay, itinaas ang parol, ang baligtad ay nagiging tagapag-ingat ng mga pintuan, tumatanggi sa tawag ng mga tinig na umaalingawngaw mula sa mga paanan ng bundok at mga daungan. Wala sa paningin ang dagat, ngunit hindi wala sa isip. Sa malayo, sa kabila ng mga tagaytay, may mga barkong nakaangkla, ang mga katawan ay isinawsaw sa hamog ng gabi. Sa ibaba nang malayo, hinahagod ng brotsa at isinasabit ang mga uniporme, tinahi para sa mga tumatawid mula kontinente patungo sa kontinente, mula sa katahimikan tungo sa gulo ng mga daungan. Tumulog ang mga kasuotang ito sa asin at hangin, sa hindi nagpapakawalang disiplina ng kaayusan at ritwal, ngunit sa bundok na ito, pangalawang balat lamang sila para sa pumili ng pagkakahiwa.
Mabagal ang pagsikat ng umaga. Makapal ang langit, mabigat sa parehong kulay ng malalim na tubig sa labas ng Plymouth noong Enero, kisame na dumidiin sa isip hanggang managinip hindi ng pagbabalik, kundi ng lalong pag-anod palabas. May mga alamat ng mga manlalayag na naglayag nang mga taon, hindi kailanman tumuntong sa pampang, gumagawa ng mundo mula sa kanilang barko, kanilang mga pagkain, kanilang mga ugali. Dito rin, nagtatayo ang Ermitanyo ng mundo mula sa maliliit at maingat na kilos: ang pagtiklop ng makapal na kapang marino sa gabi, ang pagdiin ng sumbrerong hindi kailanman nakakakita ng parada, ang mabagal na pagpakintab ng bugbog na sekstanteng hindi na kailangan para sa paglalayag. Walang hudyat na ipinapadala, walang parol na sinisindihan para sundan ng iba.
Sa halip, ang panahon ay matandang kasama. Gumulong ang mga bagyo sa bundok gaya ng hamog sa Kanal ng Inglatera. Nanatiling hindi sinindihan ang mga parol, nakasara ang mga bintana, at nakikinig ang Ermitanyo sa mabagal na pagtulo ng singaw mula sa kisame, umaalingawngaw sa tunog ng ulan sa mga pinto ng bodega at sa mga tabla ng kubyerta. Kahit ang pagkain ay kaunti at maalat, tinapay na nabibiyak gaya ng tinapay ng biyahe, isang hiwa ng inimbak na keso, kape na pinakulo sa bugbog na takure na ang hawakan ay binalot ng sinulid na lana. Bawat bagay ay praktikal, sira, at paloob.
Ang pagtanggi sa kasama ay sariling paglalakbay. Hindi tumatawag ang Ermitanyo sa mga barko sa ibaba, ni bumabalik sa init ng kusina ng barko o sa awit ng hapag ng mga mandaragat. Sa halip, nagiging isa siya sa mga tahimik na bantay, mga tumayo nang malungkot na oras habang umiikot ang mundo nang hindi nakikita sa ilalim ng katawan ng barko. Ang lamig ng bundok ay pamilyar na disiplina, at ang tanaw—pader ng langit ng taglamig—ay kasing hindi nagpapakawala ng mga katawang bakal ng mga prigata na naghihintay ng mga utos.
Ngayon, maaari ninyong plantsahin ang kapote nang may pagtitiyaga, ayusin ang mga kasangkapan sa inyong pintuan, o pakuluan ang kaldero ng matapang na kape upang inumin nang tahimik, walang nakatingin. Maaari ninyong piliing sumulat ng liham at tatakan, pagkatapos ay itabi sa isang kahon at huwag ipadala, o lamang panoorin ang ulan habang bumubuo ng mga butil sa inyong bintana at dumudulas palabas ng paningin.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay madilim na asul.
Lucky Color: Navy — #000080Tiisin ninyo ang tahimik; hayaan ninyong maging pampabigat ito. Nagpapatuloy ang paglalakbay, kahit patay ang parol.