Nakatayo ang matandang lalaki sa gilid ng bundok, patay ang parol, umiikot ang hangin sa batong luma na sa panahon. Lumalapot ang pag-iisa sa malamig na hangin, at ang Ermitanyo, sa halip na bumaba, ay lalong lumulubog sa kanyang pagkakahiwa. Hindi patungo pabalik sa mga lambak o nayon sa ibaba ang daan. Nanatili siya sa tuktok, tumatalikod sa mundo at sa mga tinig nito, hinahayaan ang katahimikan na mag-ugat sa kanya. Nang mawala ang apoy ng parol, umaasa lamang siya sa matibay sa ilalim ng kanyang mga paa—ang lupa, tuyo at madurog, patong-patong ng sinaunang balat ng bundok.
Nakaupo siya sa pasamanong inukit ng mga siglo ng ulan at yelo, ang balabal ay nagtitipon ng alikabok at mga piraso ng mga dahon ng nakaraang taon. Sa paligid niya, nananatili ang maliliit na buhay—mga butong natutulog, isang salagubang na gumagawa sa nabubulok na dahon, mga bunot ng pinong nalaglag sa lupa. Sumisikip ang mundo sa mahahawakan o matitipon ng kamay: batong kasya sa kamao, magaspang at maaasahan, gusot na pahina mula sa aklat ng mga alamat, isinuksok sa supot. Matagal nang malamig ang apoy ng Ermitanyo, ang abo ay nahalo sa lupa, nagpapakain sa anumang tibay na tumutubo roon. Tinatanggihan niya ang hatak ng landas pababa, nasusumpungan sa halip ang malalim na pagkakamag-anak sa mga bagay na nanatili sa maraming mabagal na panahon: ang balat ng lumang roble, ang puno ng buhol-buhol na kastanyas, ang mga tuyong tangkay ng pako ng nakaraang taon na kalahating nakatago sa ilalim ng lumot.
Kung minsan ay dumadaan ang hamog, tinatakpan ang mga tulis na libis, pinipigilan ang mundo sa katahimikang sumisipsip ng lahat ng sagot. Naaalala niya ang mga kuwento ng mga sinaunang mangangalakal na tumawid sa matataas na daan, nagdadala ng mga sako ng buto ng kape sa likod ng mga asno, at iniisip ang bigat ng mga sakong iyon bilang patunay ng kanilang pagtitiis. Inaalala niya ang payak na dignidad ng tinapay na senteno, biniyak at ibinahagi sa kanlungan ng yungib, at ang matigas na balat na nagbigay ng kabuhayan pagkatapos ng mahahabang araw ng paggala. Iniisip niya ang mga monghe, ilang siglo na ang nakalipas, na dumikdik ng kakaw sa mga almirez na bato, ginagawang ginhawa ang mapait sa mahaba at tahimik na mga pag-aayuno. Bawat isa sa mga ito ay pasan ang mga hirap ng mundo, dala ang katatagan sa sariling paraan.
Kapag lumalamig ang araw, hinihila ng Ermitanyo ang kumot sa kanyang mga balikat, hinabing makapal, na para bang iniikot mula sa parehong mga sinulid ng mga pader ng lumang kuwadra. Sa malapit, nakasandal ang tungkod sa bato, ang ibabaw ay pinakinis ng mga taon ng paggamit at ng mga langis ng maraming kamay. Amoy pit ang hangin, ng lupa pagkatapos ng mga buwan ng katahimikan, naghihintay ng ulan. Sa itaas, umiikot ang langit sa mga ulap na mabigat gaya ng lupa, nagbabanta ng mabagal at matatag na panahon na nananatili sa halip na bumagyo.
Ang hugis ng pagtanggi ng Ermitanyo ay hindi matalas, kundi matatag at tumatagal. Nasusumpungan niya ang ginhawa sa katahimikan kung saan tumigil ang mundo. May karunungan sa pananatili, sa pagkilala sa mga bahagi ng sarili na gaya ng mga bukid pagkatapos ng ani—tahimik, ngunit may pangako sa ilalim ng ibabaw. Ang pagpupursige niya ay gaya ng huling patatas na naiwan sa bodega, ng matibay na sapatos sa pintuan, ng lumang supot na katad na dala mula sa isang buhay patungo sa susunod.
Ngayon, maaaring piliin ng isa na hawakan ang bato ng ilog sa palad, damhin ang bigat at kasaysayan nito. Maaaring magluto ng nilagang may mga ugat na gulay, hayaang kumulo hanggang tila lasa ng lupa mismo. Maglagay ng tinapay na masustansiya sa hapag at hiwain, ibahagi sa sinumang naroroon, o lamang sa sarili. Humanap ng tahimik na sulok, sumandal sa upuang kahoy, at pakinggan ang katahimikan na humimlay sa mga buto.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay kayumanggi.
Lucky Color: Brown — #A52A2ANasusumpungan ng pagtitiis ang sariling halaga. Manatili kayo sa matibay.