Noong una, nakatayo ang Ermitanyo sa tuktok ng bundok, itinaas ang parol at hinahayaan itong maghagis ng maliit at tiyak na liwanag sa umiikot na hangin at mga bato. Ngayon, nakasara ang apoy, pinigilan. Dito, sa tuktok na hinagupit ng hangin, nakaupo siya sa gitna ng mga batong kasing lamig ng lumang bakal, nakabalot sa ilalim ng langit na kulay ng mga bubong na pisara pagkatapos ng ulan. Tinutupi niya ang sarili sa pag-iisa, tumatalikod sa mga landas sa ibaba, at ang parol ay bigat lamang sa kanyang kamay. Ang pagtanggi sa mga tao ay nagiging daan—walang hakbang na tumutunog sa graba, wala kundi ang walang lamang tawag ng mga uwak at ang hindi mapakaling buntong-hininga ng panahon sa itaas.
Sa ibaba sa mundo, minamarkahan ng mga pader ng tinibag na pisara ang hangganan ng mga nakalimutang hardin. Ang mga bubong ng nawawalang mga abadia, ang mga tisa ay basag at bugbog ng mga taon, ay kumikinang kapag umiikot ang hamog sa kanila. Ang mga bakod na gawa sa tambak na bato ay umaahon sa kaparangan, kumakapit ang lumot sa magaspang na mga mukha, naghahati ng wala sa wala. Sa maagang umaga, nakatitig sa dagat ang mga mangingisda sa hilagang baybayin, ang mga bangka ay umuugoy kung saan ang langit ay nahahalo sa tubig, at ang abot-tanaw ay iisang patag na linya, hindi malinaw, hindi simula ni wakas. Ang bundok, kapag nakikita mula sa nayon, ay presensiya, ang mga balikat ay nakayuko papasok, ang anino ay nagtutulak palabas ng huling init ng araw.
Dating sumunod ang mga minero sa mga ugat sa ilalim ng lupa, binibiyak ang siksik na mga buto ng bundok upang ukitin ang mga tipak para sa mga bubong at sahig. May mga marka ng gawain ang mga kamay nila; bumabagsak ang alikabok sa mga damit, at kapag bumabalik sila sa mga kubo sa dapit-hapon, tila dumidikit sa kanila ang hangin, paalala ng malalalim na ugat na sinundan nila sa katahimikan. Nanatili ang hanapbuhay sa alaala, sa mga tambak ng itinapong tisa sa likod ng lumang mga pagawaan, sa mga talaang puno ng mga pangalan at petsang walang nakakaalala ngayon. Kapag tumatakbo ang mga bata sa mga inabandonang tibagan, pigil ang kanilang tawa, na para bang nilulunok ng mga bato mismo ang tunog.
Sa kusina, nakaupo sa tabi ng apuyan ang almirez na inukit mula sa siksik na bato, ang ibabaw ay batik-batik ng mga taon ng pagdikdik ng mga damo at asin. Sa hardin, ang mga dahon ng salvia, malambot sa hipo, ay nagtitipon ng hamog na hindi kailanman ganap na natutuyo, laging kumakapit sa kulay-abo ng madaling-araw. Maaaring nakilala ng Ermitanyo ang mga bagay na ito, noong una—bago siya tumalikod, bago niya hayaang mamatay ang parol, bago niya angkinin ang bundok bilang tanging kasama. Ngayon, pigura siyang hinulma sa parehong materyal ng mga lumang takip ng balon at mga pasamano ng bintana, tumatagal ngunit hindi gumagalaw, bagay na hinubog ng kawalan.
Sa ilang gabi, sumasara ang panahon sa basang at mabigat na hamog, pinipigilan ang lahat ng hugis, kaya tila tumitigil ang mundo mismo at pinipigil ang hininga. Makapal ang hangin, madulas ang lupa, at naglalaho ang mga landas pataas sa bundok, nilulunok ng katahimikan. Ang mga naninirahan sa ibaba ay nagsisindi ng mga kalan at idinidiin ang mga palad sa mga batong nakalinya sa apuyan, inaaliw ng parehong bagay na, sa bundok, kasama ng Ermitanyo sa kanyang piniling pagkakahiwa.
Maaari ninyong isara ang araw sa pagtatambak ng mga patag na bato bilang hangganan ng sariling piraso ng lupa, o sa pagdadala ng piraso ng pisara sa bulsa bilang paalala na hawakan nang banayad ang katahimikan. Magtimpla ng tsaang salvia at hingahin ang singaw sa katahimikan ng maagang gabi. Kung maglalakad kayo sa ilalim ng langit na mababa at mabigat sa hamog, hayaang humimlay ang katahimikan sa loob ninyo, kahit sa isang sandali.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay madilim na abo ng bato.
Lucky Color: DarkSlateGray — #2F4F4FMay katatagan sa bato, kahit patay ang parol.