Nakasara ang parol sa mataas sa itaas ng lambak, ang tagapag-ingat ay binalot ng mabigat na lana, nakaupong hindi gumagalaw habang lumilipas ang mga oras. Hindi na tumatawag ang bundok para sa mga hakbang, at walang laman ang parang sa ibaba, maliban sa iisang landas na nakadiin sa lupa ng mahabang ugali. Noong una, ang ganitong pigura ay naging gabay—naglilawan ng daan, naghihintay ng tanong, minamarkahan ang daan ng mapagkumbabang apoy. Ngayon malamig ang parol, at pinili ng Ermitanyo na huwag bumalik, ginagawang permanenteng tirahan ang pag-iisa mula sa lugar ng pahinga. Ang pagtanggi sa kasama ay nagiging pintuan: hindi na ito paghinto bago ang pagbabalik, kundi direksiyon mismo. Dito sa itaas, tahimik ang bahay. Naghihintay ang tasa sa hapag, hindi hinahawakan.
Sa labas ng mga libis, nagpapatuloy ang mundo. Sa bayan ng daungan, kasisibol pa lamang ng pagliko ng tubig. Ang mga lumang mandaragat, na ang mga mata ay nakakita ng abot-tanaw na naglalaho at muling lumilitaw, ay bumubuhol sa kanilang lubid, ang mga kamay ay gumagalaw sa maingat na mga huwarang natutunan sa mga taon sa dagat. Inaayos ng mga mangingisda ang mga lambat sa manipis na liwanag ng kandila, ang mga bangka ay tahimik na umuugoy sa pantalan na bato. Mula sa tambak, maaaring masulyapan ng isa ang nag-iisang barkong patungo sa bukas na tubig, mahigpit ang mga layag, kumikinang ang kubyerta sa hamog. Napakalalim ng langit sa itaas na tila nilulunok ang buong lungsod. Sa itaas ng mga bubong, umaabot ang malawak na kalawakan, hindi hinati at hindi minarkahan, inilalapit ang mga lihim nito. Ito ang oras na tahimik ang mga kampana at bawat bintana ay nakasara laban sa walang hanggang dilim.
Ang Ermitanyo, nakatalikod sa lambak, ay nakikinig sa pigil na gabi. Mabigat ang hangin, dala ang alaala ng mga lumang kuwento. Sa ibang siglo, maaaring nakaupo ang isang iskolar sa mesa ng pagsusulat, isinantabi ang panulat, nakatitig sa lawa ng tintang walang sinasalamin pabalik. Maaaring lumingon siya sa malaking kurtinang pelus, hinila sa bintana, isinasara kahit ang pinakamaliit na hiwa ng buwan. Sa kusina, kumukulo ang kaldero, nakalimutan; lumalamig ang tinapay, hindi nabasag ang balat. Ganap ang katahimikan, binabasag lamang ng tiktok ng orasan, paalala na kahit ang panahon ay bumabagal kapag walang kasamang inaasahan o pinahihintulutan.
May uri ng panahon na kabilang sa mga oras na ito. Sa ilang gabi, nagtitipon ang bagyo sa gilid ng abot-tanaw ngunit pinananatili ang kapayapaan. Dala ng hangin ang amoy ng basang lupa at malayong pino ngunit hindi ginagalaw ang mga sanga. Kumikinang ang mga kalye ng lungsod sa mga labi ng naunang ulan, ngunit walang naglalakad ngayon; sinasalamin ng mga libon ang hindi nabasag na langit sa itaas, hindi ginagambala ng paa o gulong. Kung minsan, gumagalaw ang malayong tren sa dilim, nakasara ang mga bintana, ang sipol ay pigil ng makapal na hangin. Lahat ay humahawak, nakabitin, naghihintay ng hudyat na hindi darating.
Kung nais ninyong gumalaw kasama ng agos na ito, patayin ang huling liwanag sa inyong silid at tumayo malapit sa bintana, hayaang humimlay ang labas sa paligid ninyo. Isantabi ang telepono at itambak ang mga hindi pa nababasang liham sa isang kahon, ibigay sa mesa ang katahimikan ng silid-aralang hindi ginagamit. Pilipitin ang haba ng sinulid bilang mahigpit na bigkis at itabi, maliit na kilos ng kaayusan para sa mahabang gabi. Pakuluan ang tubig para sa tsaa ngunit hayaang lumamig, banguhan ang silid ng alaala sa halip na init.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay bughaw ng hatinggabi.
Lucky Color: MidnightBlue — #191970Ang manatili sa katahimikan ng bundok kung minsan ay ang makilala ang mga hangganan nito.