Sa tuktok ng bundok, nakatayong mag-isa ang Ermitanyo, ang parol na hinahawak sa kanyang kamay ay walang laman at malamig ngayon. Bumabalot ang katahimikan, hindi hinahawakan ng alingawngaw o tawag ng ibon, mas malalim kaysa sa kawalan ng tunog. Ang landas na minsang pababa sa lambak ay hindi pinapansin, ang mga paa ay nakaugat sa bato na para bang tumubo roon, ang mga paanyaya ng mundo ay iniwasan. Pinili niyang manatili, hindi bilang parola, kundi bilang tagapagmasid, di-nakikita ng mga dumadaan sa ibaba. Mabigat ang balabal sa kanyang mga balikat, magaspang, iniikot para sa malalamig na gabi na gumagapang sa mga lumang monasteryo at kaparangan, ang uri na sumisipsip ng bawat kislap ng umaga, inilalapit ang gabi.
Sa itaas, dumadausdos ang uwak sa mabagal na mga bilog. Walang liwanag ang sinasalo ng mga pakpak nito, ang iyak ay dumadaan sa hamog. Sinasalubong ng Ermitanyo ang tingin ng ibon, dalawang pigura sa mataas na katahimikan, parehong nasa tahanan sa paparating na paghinto. Sa ibaba, bumubuka ang mga yungib sa bundok, mga bibig na lumunok ng mga henerasyon ng hangin at kuwento. Sabi ng kuwentong-bayan na may kayamanan sa mga lugar na ganito—mga ugat ng uling na nagpaandar sa mga unang pagawaan ng bakal, mga pader na pisara na tinibag ng mga kamay na umuwi nang mantsado at tahimik, ang mga araw nila ay sinusukat ng pagkasunog ng parol at ng bigat ng lupa sa itaas ng kanilang mga ulo.
Maraming ganitong nakatagong lugar ang mga sulok ng mundo. Mga bukid ng batong bulkan sa malalayong lupa, kung saan umaabot ang lumamig na bato hanggang sa abot-tanaw at walang tumutubo nang malayo. Sa lungsod, isang tindahan na mahigpit na sarado sa likod ng rehas na bakal, ang mga bintana ay pinintahan, kaya ang mga galaw ng araw ay dumadaan nang hindi napapansin. Dito, nagtitipon ang panahon sa mga anino, at ang pagtanggi ng Ermitanyo na bumaba ay nagiging huwarang inuulit sa hindi mabilang na silid at sulok.
Kapag sumasara ang panahon, bumabalot nang makapal ang ulap at hamog sa mga bubong ng nayon. Walang laman ang mga kalye, ang ulan ay tumutunog nang matatag sa mga tisa habang hindi kailanman ganap na dumarating ang umaga. Ito ang panahon na ang kusina ay nagiging kanlungan. Nakaupo ang lumang takureng bakal sa kalan, bugbog sa edad, ang ibabaw ay nilulunok ang ningning mula sa apoy sa ilalim. Sa kanlungan ng silid na ito, lumalambot ang tsaa sa kalderong may takip, ginagawang mayaman at tahimik ang dahon at tubig, angkop para sa pagninilay.
Inaalala ng kasaysayan ang mga tumalikod sa daan. Sa mga burol ng Hapon, ang mga mongheng nakasuot ng hindi tinina na balabal ay gumugol ng mga taon sa mga ermita sa bundok, ang mga araw nila ay minarkahan ng kaligrapiyang ipininta gamit ang pangkulay na dinikdik mula sa uling. Sa mga nayon ng Dagat Mediteraneo, ang mga olibong pinatuyo nang ilang buwan sa tubig-alat ay lumalabas na nagbago—matibay, madilim, nagpapanatili sa katawan sa mahahabang panahon ng pag-aayuno. Ang pagpupursige ng Ermitanyo ay isang uri ng pagtanda sa panahon, sinadyang paghihintay, katapatan sa lugar kung saan nabigo ang liwanag ngunit nanatili ang anyo.
Maaari ninyong masumpungan ang tahimik ngayon sa pagsusuksok ng piraso ng batong pinakinis ng ilog, malamig at mabigat, anting ng pagtitiyaga ng panahon. Magtimpla ng tasa ng tsaa na ang mga dahon ay pinindot at pinatanda, at hawakan nang malapit habang nagtitipon ang hamog sa mga bintana. Sumulat ng liham gamit ang tintang tumatagos nang malalim sa pahina, hayaang magpahinga ang mga salita sa mga nakatagong lugar sa pagitan ng mga linya. O lumabas pagkatapos ng takipsilim, kapag patay ang mga parol, at hayaang masanay ang inyong mga mata sa lahat ng hindi nakikita, hayaang sagutin ng katahimikan ang hindi ninyo itinatanong.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay itim.
Lucky Color: Black — #000000Ang pag-urong ay nagiging landas.
Naghihintay ang mundo sa inyong pagbabalik.