Patay ang parol at matalas ang hangin sa balikat ng bundok. Ang lumang landas na pababa—ang dinaanan noon ng Ermitanyo, itinaas ang parol—ay naglaho sa ilalim ng mga hamog na umaanod. Sa oryentasyong ito, hindi bumababa ang Ermitanyo ni naghahanap ng mga alingawngaw ng ibang tinig; nananatili siya sa tuktok ng mga bangin, magaspang sa edad ang tungkod sa kanyang kamay, ang mga tiklop ng sira niyang balabal ay hinila nang malapit laban sa lamig. Naging pigil ang mundo, tahimik at hindi naliwanagan ang mga bato sa ilalim ng paa. Ang lugar ay hindi gabi ni ganap na araw kundi ang katahimikan pagkatapos lunukin ng mga ulap ang araw, kapag kahit ang pinakamaliit na tunog ay nawawala.
Sa ibaba sa isang lugar, nagsisiksikan sa hamog ang mga bubong ng lumang pisara. Ang mga tisa nila, patong-patong gaya ng mga kaliskis ng karpa, ay pinipigilan ang bawat ulan na bumagsak. Tumataas ang mga tsimenea sa itaas nila, hindi ginagamit at malamig, sarado ang mga bibig sa langit. Sa malayo, inukit ng mga landas ng paragos ng taglamig ang matigas na lupa, minamarkahan ang mga linyang patungo sa wala, kumukupas sa gilid ng paningin. Tila walang hanggan ngayon ang bundok ng Ermitanyo, lugar kung saan hindi lumilipas ang panahon, kung saan walang tumutubo maliban sa tuyong lumot na nagbubuklod sa sarili sa mga bitak. May lasa ang hangin ng sunog na bakal mula sa mga nakalimutang pandayan at ang asim ng usok na minsang kumukulot mula sa mga apuyan—mga paalala ng mga buhay na hiwalay, ng init na hindi ibinahagi.
Sa mga sinaunang lungsod, ang mga eskinitang nakalatag ng abo ay patungo sa mga pintuan sa likod kung saan kumikita ang mga matatandang lalaki gamit ang mga pandikdik at almirez, dinidikdik ang mga bato hanggang maging alikabok sa mga mangkok. Doon, tumatama lamang ang liwanag sa mga hiwa, sa makikitid na bintana, hindi kailanman sapat upang pawalan ang walang humpay na dilim. Sa mga hapag, naghintay ang mga kutsarang estanyo at mga takure ng mga kamay na bihirang dumating, at laging mabigat ang hangin, binibigatan ng mga taon ng katahimikan. Ang mga monasteryo sa malalayong burol ay nag-imbak ng mga aklat na nakatali sa balat ng asno, ang mga pahina ay kumukulot papasok, hindi binabasa. Hindi tumunog ang mga kampana nila nang mga dekada. Nagtitipon ang alikabok sa mga sulok, at ang tanging tunog ay ang pag-uusad ng mga tsinelas sa malamig na mga batong sahig.
Pinananatili ng Ermitanyo, tumatanggi sa tawag ng lambak, ang kanyang bantay. Naaalala niya ang mga lumang daan ng kalakalan, ang mga karavana na minsang nagdala ng mga sako ng pulbura, mga kabute sa ilalim ng lupa na hinukay sa lupang may ugat, at ang matitigas na balat ng mga tinapay na senteno na inihurno sa baga. Lahat ay naglaho. Ngayon, ang tanging galaw ay mula sa mga uwak na dumadapo sa mga batong nakausli, mapurol ang mga balahibo laban sa langit. Ang panahon dito sa itaas ay nananatiling ambon, matatag at hindi kapansin-pansin, tumatagos sa lana ng balabal ng Ermitanyo at pinapabigat ito. Ang mga pader na bato, matagal nang iniwan, ay nakatayo bilang mga tanda sa mundo sa labas, bawat isa ay inukit ng mga henerasyon ng hangin at ulan, bawat isa ay pintuang nananatiling sarado.
Ngunit kahit sa pagkakahiwa na ito, maaaring masumpungan ng isang tao ang maliliit na paraan upang hubugin ang araw. Maaaring pakintabin ng isa ang lumang tasang estanyo, ilabas ang anino ng repleksiyon. Maaaring dikdikin ng isa ang mabangong mga buto sa almirez, maglabas ng mga amoy na pumupuno sa silid at nagtutulak pabalik sa katahimikan. Maaaring sundan ng isa ang mga linya ng nakalimutang liham, sundan ang tinta na para bang may tinig pa ito. O, lamang, lumakad sa ambon, damhin ang matatag na hipo ng panahon na hindi nagbabago.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay malamlam na abo.
Lucky Color: DimGray — #696969Para sa mga nananatili sa bundok, may mga paraan upang parangalan ang katahimikan.
Hayaan ninyong maging hugis ng kanlungan ang pag-iisa, sa ngayon.