Sa tagaytay na hinahagupit ng hangin, madilim ang parol, at tinutusok ng hangin ng bundok ang katahimikan. Ang Ermitanyo, anino sa ilalim ng talukbong, ay piniling huwag bumaba. Malayo sa init ng mga apoy, walang ibinibigay ang bato sa ilalim ng paa kundi ginaw, at dumidiin nang malapit ang mga ulap, tinatakpan ang mga landas na dati niyang kilala. Hindi ito pag-iisa ng paghahanap ng karunungan, kundi mataas na lupain ng pagtanggi. Ang mundo sa ibaba, masigla sa mga tinig at liwanag ng parol, ay isinara ng kaloobang bakal. Nagtitipon ang katahimikan gaya ng lumot na nag-uugat sa lumang mga tisa ng bubong na nabiyak, matiyaga at hindi gumagalaw.
Dito, dala ng hangin ang amoy ng pisarang biniyak ng pait ng tagatibag—matalas, mula sa bato, at kasingtanda ng mga burol mismo. Ang mga batong ito ay nagtakip sa mga bubong ng Hilagang Gales nang mga siglo, nagtatakip sa mga pamilya mula sa ulan na bumabagsak araw at gabi, tumutunog ng mahaba at walang direksiyong mga awit sa mga tisa. Ang bundok ng Ermitanyo ay gawa rito, patong-patong at sinauna, bawat tipak ay inilatag ng kamay ng panahon o ng gawain ng mga lalaking nakaaalam ng halaga ng kanlungan ngunit hindi nananatili upang hangaan ang tanaw. Sa mga lambak sa ibaba, naghihintay ang mga tambak ng tisa ng bubong sa tabi ng mga kubong bato, magaspang ngunit tama ang mga gilid. Kung minsan, nabibiyak ang isang piraso sa bigat o panahon, at tinatangay ang mga basag, nawawala sa mga damo. Ito ang mga naiwan ng proteksiyon—mga basag na minsang nagtakip sa lamig ngunit nakakalat na ngayon, walang umangkin.
Gumugulong ang hamog, mabigat gaya ng langit bago ang ulan ng tagsibol, at sumisikip ang mundo. Pinipigilan ng hamog ang bawat tunog, at ang hugis ng bundok ay nagiging alaala, malabo at hindi tiyak. May mga umaga sa hilagang lupa kapag naglalaho ang mga tupa sa malayo, hindi malinaw ang mga hugis sa mga bakod na pisara. Sa mga lugar na gaya nito, ang panahon ay hindi lamang likuran: sumasara ito, nagiging kabuuan ng mundo. Umaahon ang mga lumang riles sa tanawin, ang mga riles na metal ay nakalagay sa grabang tinibag mula sa parehong matigas na bato. Ang mga tren na dumadaan ay mga multo—uling na minsang dinala rito, ngayon ay katahimikan at nananatiling alikabok.
Sa loob ng kubo ng Ermitanyo, tumataas sa bubong ang tsimeneang gawa sa parehong patong-patong na bato, gumuho ang palitada, nabasag ang tuktok ng pagyeyelo ng taglamig. Sa loob, nakaupo ang takure sa apuyan, bugbog mula sa mga taon ng paggamit, ang labi ay may linya ng labi ng pinakulong tubig at matapang na tsaa. May bigat sa mga bagay na ganito, ang katahimikan ng mga bagay na iniwan ng mga kamay na napagod. Ang mga kutsarang may mapurol na hawakan ay nakahimlay sa mga tasang basag. Sa labas, nakasandal ang pala sa pader, ang talim ay butas-butas ng mga dekada ng lupa at ulan. Bawat kasangkapan dito ay payak, magagamit, at sira sa pag-uulit—itinayo upang tumagal, ngunit hindi kailanman ganap na pag-aari ninuman.
Upang lakarin ang daan ng Ermitanyo ngayon, maaaring magbuhos ng tubig mula sa takure, hayaang maanod ang singaw nang tahimik gaya ng tumataas na hamog. Ang pag-aayos ng basag na tisa sa bubong, gaano man kaliit, ay nagiging kilos ng pag-aalaga sa harap ng pagkakahiwa. Ang pagpihit ng pala sa lupa, kahit para sa iisang halaman, ay sumasagot sa tahimik na bundok nang may layunin. Sa bahay, ang pagwawalis ng sahig ay naglilinis ng landas na maaaring hindi lakaran ng iba, ngunit gayon pa man, ang kilos ay sariling pagbabalik.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay abo ng bato.
Lucky Color: SlateGray — #708090Kahit sa pinakamataas na tagaytay, hayaang maging parol ninyo ang maliliit na paggawa.
Ang katatagan sa katahimikan ay maaaring maging hugis ng pag-asa.