Isang pigura ang nakatayo sa tagaytay na kinagat ng hangin, binalot ng balabal na nilayon upang ilayo ang lamig. Ang parol sa kanyang kamay, dating parolang kumikislap sa ibabaw ng lambak, ay madilim na ngayon. Pinili niyang manatili sa bundok na ito, nakatalikod sa mga landas na umiikot pababa. Ang mundo sa ibaba ay pigil, malayo, na para bang tinangay sa ilalim ng mga patong ng panahon ng huling taglamig. Walang tawag, walang sagot, tanging ang kurus ng mga bota kung saan ang ibabaw ay nagbibigay nang sapat lamang upang markahan ang kanyang paggala, mag-isa.
Dito, natatakpan ang mundo ng katahimikan. Hilaw at matalas ang lasa ng hangin; gayon pa man, bawat nakalitaw na sanga, bawat bato, ay may takip na yelo. Sa mga lumang kuwento, hinarap ng mga ermitanyo sa bundok ang mga gabing ganito para sa karunungan, nakabalabal ng mahahabang kapote at sumbrerong balahibo, ang tanging kasama ay ang katahimikan at ang kristal na katahimikan ng umaga. Ngunit ang karunungan rin ay maaaring maging harang. Sa ilang nayon, minsang nagtitipon ang mga tao ng mga usad mula sa mga bubong upang tunawin para sa tubig, naniniwalang ang hipo ng hindi nahawakang magagaan na niyebe ay nagdadala ng suwerte at kalinisan. Sa ibang panahon, lumalabas ang mga manlalakbay na may mga paragos, umaasa sa malalim na katahimikan upang dalhin ang mga isip nang mas malayo kaysa sa kayang abutin ng mga tinig. Kapag tumigil ang hangin, ang tanging tunog ay ang gumagalaw na balat, ang malutong na musika ng usad laban sa usad.
May mga lungsod na itinayo kung saan bumabagsak ang ganitong mga kumot bawat taon, hinuhubog kung paano gumagalaw at nagpapahinga ang mga tao. Sa mga tahimik na umaga, nililinis ang mga kalye gamit ang malalapad na pala, at gumigising nang maaga ang mga bata upang gumuhit ng bagong mga huwaran sa mga kamay na may guwantes. Gumigising ang mga panadero bago magmadaling-araw, nagsisindi ng mga hurno habang tahimik pa ang mundo sa labas, tumataas ang tinapay habang lumiliwanag ang langit. May mga ritwal dito: pagpapag ng mga kumot, paglalagay ng hinabing banig malapit sa pintuan upang hindi magdala ng mga labi ang mga bota sa loob, paglalagay ng mga kaldero ng sabaw upang kumulo. Bawat kilos ay paraan upang makipagpayapa sa katahimikan, paraan upang magdala ng init sa mga lugar kung saan pinananatili ng mundo sa labas ang layo nito.
Sa matataas na pastulan, minamarkahan ng mga pastol ang kanilang mga landas sa hugis ng ibabaw, natututong basahin ang ayos ng lupa kapag naglalaho ang lahat ng iba pang palatandaan. Kahit ang mga hayop ay gumagalaw nang iba, ang mga kuko at paa ay idinidiin sa patong-patong na balat, nasusumpungan ang mas matatag na lupa sa ilalim. Sa ilang tradisyon, inaalala ng mga nakatatanda ang unang yelo bilang tanda upang tipunin ang mga kuwento, upang panatilihing nagsisindi ang mga parol hanggang sa pagkatunaw. Ngunit dito, nananatiling hindi sinindihan ang parol, ang mga kuwento ay paloob. Ang pagtanggi na bumaba ay nagiging sariling paglalakbay; ang layo ay nagiging tirahan.
Kung masusumpungan ninyo ang sarili sa ganitong katahimikan, maaari ninyong punuin ang mangkok ng tubig na hinugot mula sa pinakamalamig na gripo at ilagay sa tabi ng higaan, maliit na alingawngaw ng nagyeyelong mundo. Balutin ang sarili sa pinakamakapal na kumot na mayroon kayo at hayaang humimlay ang katahimikan sa inyo bago magsimula ang araw. Sumulat ng liham—isang hindi ninyo balak ipadala—tungkol sa kapayapaan o kalungkutan na nasumpungan ninyo sa mga sandali ng paghiwalay. O, lamang lumabas sa unang liwanag, hingahin ang matalas na hangin, at pahintulutan ang sarili ng sandali upang mapansin kung paano pinatahimik ng mundo ang sarili bago magsimulang muli ang lahat.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay puti ng niyebe.
Lucky Color: Snow — #FFFAFANawa’y masumpungan ninyo ang tahimik kung saan kailangan ninyo, at ang init kung saan nais ninyo.