Isang pigura ang naglalakad nang mag-isa, parol na hawak nang malapit, bawat hakbang ay sinadya sa landas kung saan nananatili ang katahimikan na parang kasama. Hindi sementado ang mataas na daan, kundi pinindot ng mga henerasyon ng paa, ang mga kuwento nila ay nawala sa hangin at panahon. Sa kamay ng Ermitanyo, tumutulong ang tungkod sa paglalakbay, matibay gaya ng tungkod na minsang kinuha sa bukid at pinakinis, pinatanda sa bukas na hangin. Bahagya lamang umaabot ang ningning ng parol lampas sa isang hakbang, kaya umuurong ang mundo, iniiwan ang manlalakbay na may lupa sa ilalim, langit sa itaas, at mga isip sa loob.
Sa mga burol ng lumang Anatolya, kilala ng mga pastol ang pag-iisa bilang isang uri ng panahon, ang mahahabang hapon kapag bumulong ang malayong kulog sa tuyong damo at ang tanging kasama ay balabal, balot ng magaspang na tela na iniikot mula sa magaspang na hibla. Sinasalo ng mga hibla ang alikabok mula sa daan, ang amoy ng dayami, ang alaala ng mga ani. Sa kabundukan, may mga araw na umaabot ang mga bukid hanggang sa kayang isipin ng isip, tuyo ngunit matatag, minarkahan ng mga tangkay ng ligaw na trigo na kumukulot sa hangin. Mabigat na tumatango ang mga ulo ng buto nila, na para bang nakikinig sa mga lihim na ibinubulong ng mga batong tumatagal na nagbabalangkas sa hangganan ng sinaunang landas.
Ang mga umaani, ang mga gumagala, ay umaasa sa mga kasangkapang tumatagal sa magaspang na hawakan at sa payat na mga taglamig. May isang tiyak na supot, dala sa mga siglo, gawa sa lona na minsang nagtakip sa mga kawal na gumagalaw o nagprotekta sa mga toldang pamilihan mula sa mababang araw at biglaang ambon. Sinasabi ng ibabaw nito ang sariling kasaysayan: tagpi mula sa pag-aayos sa bukid, singsing kung saan minsang tumapon ang langis, mahinang bakas ng sulat sa titik na hindi na pamilyar. Sa bawat tahanan kung saan ang pagtitiyaga ay birtud, may almirez at pandikdik na handa para sa mga damo o butil, ang mangkok ay pinakinis ng mga taon ng matatag na paggamit. Ang lumang kusina ay lugar ng tahimik na paggawa, kung saan ang mga lentehas ay inuuri ng kamay, ang mga sitaw ay pinipili para sa mga bato, at ang bawat sukat ay natutunan sa pakiramdam sa halip na sa paningin.
Nagtitipon ang mga kuwento sa gilid ng mundo, sa mga lupa kung saan hinahagupit ng hangin ang bukas na kapatagan at minamarkahan ang lupa ng pagdaan ng mga lagalag at kanilang mga kawan. Inaalingawngaw ang paglalakbay ng Ermitanyo ng galaw ng mga karavana na tumatawid sa mga estepa sa ilalim ng maulap na langit, ang mga tolda ay itinayo sa lupang naaalala ang mga hugis ng kuko at ang diin ng hinabing banig. Sabi ng lokal na alamat na pagkatapos ng mga ulan, dala ng lupa ang alaala ng bawat manlalakbay, ang pinindot na bakas ng mga bota at buslo, hanggang patuyuin ng araw ang mga bakas at mawala. Sa mga lugar na ganito, ang pag-iisa ay hindi pag-iwan kundi pansin — paraan ng pagpansin sa banayad na mga pagbabago ng panahon, ang mabagal na pagkahinog ng sebada, ang malayong tawag ng kampanang tinali sa lalaking tupa.
Ngayon, maaaring tipunin ng isa ang dawa o sebada sa mangkok na kahoy at pag-isipan ang panahong kailangan upang maging kapaki-pakinabang. Ang balabal o delantal ng gawain, mabigat sa alikabok ng hardin, ay maaaring pagpagin sa bukas na hangin habang gumagala ang isip. Humanap ng tahimik na oras upang dikdikin ang mga tuyong ugat o buto gamit ang lumang pandikdik, pakinggan kung paano nagbibigay ng lasa ang pagtitiyaga. Kapag bumagsak ang gabi, magsindi ng parol at umupo sa tabi ng bintana, hayaang lumiliit ang mundo at tumuon sa iisang gawain.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay madilim na dilaw-kayumanggi.
Lucky Color: DarkKhaki — #BDB76BDalhin ninyo ang kalmado sa payak na mga ritwal. Naghihintay ang mataas na daan, tahimik gaya ng dati.