Isang lalaki ang naglalakad sa mataas na daan, tungkod sa kamay, ang iisang parol ay naglalagay ng bilog ng liwanag sa malapit na hamog. Tahimik na humihinga ang gabi sa paligid niya, ang mundo ay tahimik at pinaliit ng mga hangganan ng maipapakita ng kanyang parol. Gumagalaw siya sa maingat na mga hakbang, kung minsan ay tumitigil upang saliksikin ang lupa, kung minsan ay panoorin ang mabagal na pag-usad ng buwan sa gilid ng kanyon. Sapat na ang bilog na inihayag ng parol. Inilalapit ng pag-iisa ang naliwanagang abot sa kamay.
Sa magkabilang gilid ng landas, umaabot ang disyerto tungo sa katahimikan. Tuyong ang hangin, ngunit hindi walang laman. Sa malayo, hinahaplos ng hangin ang batong buhangin at dumarating ang lamig sa mga alon. Kilala ng lupa rito ang mahabang pagtitiyaga ng buhangin at bato. Kapag sumisikat ang araw, nasusumpungan nito ang mga nayong yari sa lupa at luwad, ang mga pader ay hinubog ng mga kamay na nagpakinis ng putik at dayami, kamay sa ibabaw ng kamay, matagal pagkatapos ng mga unang apoy ng umaga. Kumikinang ang mga pader na ito sa alaala ng mga apuyan at init ng tag-araw, nagpapaalala ng mga tirahang tumayo nang mga siglo, hawak sa tahimik na kapal nila ang pribadong mga anino ng mga gabi ng taglamig at ang init ng kamag-anak.
Bumubagsak ang ningning ng parol sa mataas na talampas, kung saan nanginginain ang mga tupa at hinihila ng mga ulap ang mahihinang anino sa bukas na lupa. Dito, iniikot ang lana bilang makakapal na kumot sa mga habihang kahoy, ang sinulid ay pinapalambot ng mabagal na gawain ng mga kamay, ang ritmo ng kahoy na tumatawid sa habihan ay umaalingawngaw sa pulso ng pag-iisa. Ang kasuotan ng Ermitanyo, praktikal, hinabi para sa pagtitiis, ay kasing mapagkumbaba at kailangan ng banig na nakalatag sa bangko ng tahimik na tahanan. Itinatali ng mga gawaing ito ang isang tao sa lupa at sa sarili, bawat sinulid ay hakbang sa landas papasok.
Sa mataas na talampas, nananatili ang amoy ng tinapay sa dapit-hapon. Isang maliit na hurno, gawa sa lupa, ang nakatayo sa gilid ng bakuran, ang simboryo ay humahawak ng init ng araw. Inaalis ng isang babae ang bilog na tinapay mula sa abo, ang malambot na balat ay nabibiyak sa ilalim ng kanyang mga daliri. Dala ng singaw sa loob ang alaala ng butil na inani sa taglagas, inimbak sa malalamig na silid hanggang sa tamang sandali. Payak ang ganitong pagkain, ngunit pinupuno nito ang katawan para sa mahabang araw na mag-isa sa landas, o para sa gabing pagmamasid sa mga bituin. Alam ng Ermitanyo kung paano kumuha ng ginhawa rito: pagkaing inihanda nang may ingat, kinakain sa katahimikan sa labas ng abot ng apoy.
Sa mga araw kapag mababa ang langit at malamig ang lupa, hinihila nang mahigpit ang kumot sa mga balikat habang kinakalampag ng hangin ang pinto. Pumapasok ang alikabok sa mga sulok, ngunit nananatiling kanlungan ang silid, itinayong makapal upang panatilihin ang mababang araw. Nakahanda ang hapag ng mga mangkok na luwad, ang mga ibabaw ay pinakinis ng mga taon ng paggamit, bawat isa ay maliit na bantayog sa matiyagang paggawa ng pag-iisa. Sa labas, naaalala ng lupa ang mga lumang landas at tahimik na pagtitipon. Sa loob, natututo ang Ermitanyo ng halaga ng paghawak nang malapit sa parol, hinahayaang bumagsak ang liwanag kung saan lamang kailangan.
Ngayon, maaari kayong maghurno ng tinapay sa sisidlang luwad, gamitin ang mga kamay upang masahin at hubugin ang magpapalusog sa inyo. Balutin ang sarili sa hinabing kumot at umupo sa tahimik na lugar, hayaang humimlay ang mga isip gaya ng alikabok pagkatapos ng bagyo. Ayusin ang isang bagay sa maingat na mga tusok, o walisin ang sahig sa mabagal at ritmikong mga galaw, damhin kung paano kayang hawakan ng maliliit na gawain ang buong araw. Pumili ng isang maliit na silid, at hayaang maging kanlungan ninyo ito.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay puti ng katad.
Lucky Color: NavajoWhite — #FFDEADSa puso ng pag-iisa, kumikinang ang maliliit na ginhawa.
Dala ng Ermitanyo ang parol at nagpapatuloy sa paglakad.