Nakatayo ang Ermitanyo sa gilid ng kilalang mundo, inuunan ang parol na ang ningning ay bahagya lamang dumadampi sa landas sa unahan. Ang tungkod sa kanyang kamay ay inukit mula sa sanga ng punong minsang naghangganan sa hardin ng monasteryo, ang kahoy ay pinakinis ng mga taon ng paglalakbay. Matanda at tiyak ang daan sa ilalim niya, yari sa siksik na lupa na humahawak ng alaala ng mga paa ng peregrino, mga gulong ng kariton, at tahimik na mga gumigising nang maaga na umalis bago magmadaling-araw. Ang pag-iisa ang kanyang kasama, hinuhubog ang puwang sa paligid niya tungo sa bagay na malapit at halos banal.
Dito, sa mga umiikot na taas na ito, naghukay ang mga sinaunang tao sa mga libis upang kunin ang siksik at maputing lupa na pinahahalagahan dahil sa yaman. Ang lupang ito, inaani sa mga lambak ng Toscana na binabad ng araw, ay winawalis ng mga kamay na luma na sa panahon at dinadala sa mga buslo patungo sa mga pagawaang may linya ng mga palayok na luwad at mga rehas na pampatuyo. Sa masiglang puso ng mga bayan na iyon, dinidikdik ng mga artesano ang lupa hanggang maging pinong pulbos, hinahalo sa tubig at langis sa mga almirez na inukit na bato. Ang mga daliri nila, mantsado mula sa mga taon ng gawain, ay idinidiin ito sa mga pindang para sa mga pintor, na nagpalitaw ng mga santo at anghel sa mga pader ng kapilya at mga tablang kahoy. Tinunaw ng mga eskriba ang waks at hinalo ang lupa, tinatakan ang mga sulat na tumawid sa mga bundok at dagat.
Sa tahanan, umasa ang mga pamilya sa parehong lupa. Binungkal ng mga magsasaka ang mga bukid kung saan umiikot ang mga hilera ng ubas sa tabi ng mga puno ng olibo, humihugot ng kabuhayan mula sa lupang mayaman sa mga asin sa ilalim. Binaliktad nila ang lupa gamit ang mabibigat na asarol, ang mga bota ay patong-patong ng alikabok sa dapit-hapon. Ang tinitipong ani—mga kabute, mga bombilya, at mga mani—ay inimbak sa mga garapong may glasa na inilagay sa matitibay na istante sa tabi ng mga tinapay na madilim at bitak. Kumulo ang mga kaldero nang ilang oras sa apoy, lumalalim ang mga lasa sa bawat ikot ng kutsarang kahoy. Sa init ng gabi, gumagawa ang mga kamay ng masa at minamasa ito sa mga tablang may harina, pang-araw na ritwal ng pagtitiyaga at kabuhayan.
Inihahayag ng parol ng Ermitanyo ang mapagkumbabang mga kayamanang ito: ang makinis na hawakan ng maliit na pala sa hardin, ang labi ng sisidlang luwad, ang mga hugis ng inukit na butil sa rosaryo. Bawat isa ay angkla sa mundo, bagay na hinubog ng paggawa at binigyan ng kahulugan ng tahimik na pansin. Ang tungkod ay hindi lamang para sa suporta—paalala ito ng lahat ng naglakad sa daang ito, nagtitiwala sa landas sa ilalim.
Upang tumapak sa direksiyon ng Ermitanyo ngayon, maaaring walisin ng isa ang apuyan o pintuan habang malamig pa ang umaga, damhin ang siksik na lupa o kahoy sa ilalim ng paa. Lumuhod sa hardin, baliktarin ang lupa sa hubad na mga kamay, o alisin ang dumi sa mga ugat ng gulay na kakakuha pa lamang sa lupa. Dikdikin ang kape, mga mani, o tuyong damo sa kamay at pansinin ang himig ng galaw at amoy. Kunin ang kasangkapang kahoy o isang brotsa upang lumikha, mag-ayos, o lamang upang damhin ang tekstura ng bagay na hinubog ng panahon.
Ang mataas na daan ay sa mga nagpaparangal sa karaniwan, na lumalapit sa malapit at totoo. Sapat ang maliit na bilog ng parol upang makita ang susunod na hakbang, upang masumpungan ang halaga sa mahahawakan ng kamay.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay kulay lutong lupa.
Lucky Color: Sienna — #A0522DAng tahimik na daan ay nakalatag ng mga handog ng lupa at gawain.
Dalhin ninyo ang kailangan; maglakad nang may ingat at layunin.