Isang nag-iisang pigura ang nakatayo sa makitid na landas, tungkod na mahigpit na nakaturok sa lupa at parol na hawak sa haba ng bisig. Tuyong ang hangin ng bundok, ang mga bato sa ilalim ng paa ay may alikabok ng kulay ng sira nang katad. Sukat ang bawat hakbang, sinadya ang bawat paghinto. Hinahawakan ng kisap ng parol ang nasa abot lamang; lampas doon, umuurong ang mundo sa katahimikan. Paglalakad ito na ginagawa kapag kailangan lamang ng sariling kasama, kapag nawawala ang ingay ng mundo at tumataas ang mga detalye ng daan upang salubungin ang mga pandama.
Noong unang panahon, sa mga disyerto kung saan sinusundan ng mga gumagala na asetiko ang kanilang mga paglalakbay, sinasalamin ng lupa ang kulay ng kanilang mga sandalyas—yari sa balat ng baka, makapal at malambot, hinubog ng mga taon ng paggamit. Dala ng mga peregrinong ito ang tinapay na binalot sa telang may waks, ang habi ay sumasalo sa araw ng umaga, bahagyang amoy butil at ng mga kamay na sumahin dito. Sa pinakamatatandang monasteryo, winawalis ng mga monghe ang mga sahig gamit ang mga walis na gawa sa tuyong tambo, magaspang ang mga kamay sa gawain. Naaagnas ang mga hibla sa paglipas ng panahon tungo sa makinis na kinang, tahimik na patunay ng paggawa ng pagninilay. Titigil ang mga peregrino sa mga hintuan upang punuin muli ang mga prasko, ang tubig ay hinugot mula sa pitsel na ang ibabaw ay pinakinis ng mga taon ng hipo, minarkahan ng labi ng mga paglalakbay at tahimik na mga panalangin.
Sa mga lupa sa hilaga, hinubog ng mga pastol ang mga mangkok at kutsara mula sa kahoy, ang mga ibabaw ay kinuskos ng waks ng bubuyog hanggang kumislap nang malambot. Minarkahan ng mapagkumbabang mga sisidlang ito ang pagdaan ng mga kainang kinuha sa pag-iisa sa tabi ng apuyan. Sa Daan ng Seda, ibinubukas ng mga mangangalakal ang mga bigkis ng kasmir, pinong ngunit matibay, pinahahalagahan dahil sa init at gaan. Binalot nila ang sarili laban sa kagat ng malamig na hangin, pangalawang balat para sa mga gabing ginugol sa ilalim ng bukas na langit. Sa mas tahimik na mga sulok ng mundo, inilalatag ng mga iskolar ang mga sinaunang balumbon sa pergamino, ang ibabaw ay may tekstura mula sa maingat na pagkayod ng balat ng hayop. Sinusundan ng mga daliri ang mga linya ng tintang iniwan ng iba na naghahanap ng kaalaman sa katahimikan ng liwanag ng kandila.
May mga araw kapag sumisikip ang mundo at ang pinakaumaaliw sa inyo ay mga bagay na tumagal sa mga panahon ng paggamit: supot na lona na nagdala ng mga aklat nang mga taon, tinapay na may balat na kumukuruskos sa ilalim ng kutsilyo, paboritong tasa na ang hawakan ay kasya sa kamay na para bang hinubog para sa pag-iisa. Kahit sa mga lugar sa lungsod, ang piraso ng landas na sira sa mga naglalakad sa umaga o ang sira nang rehas sa gilid ng liwasan ay maaaring mag-alok ng parehong pakiramdam ng nakalapat na presensiya. Ang mga bagay na ito, hinipo ng panahon at layunin, ay lumilikha ng maliit na bilog ng kamalayan, gaya ng parol ng Ermitanyo sa dilim.
Upang iabot ang pakiramdam na ito ngayon, maglakad nang mag-isa nang sandali sa pamilyar na landas, pansinin ang lupa sa ilalim ninyo. Balutin ang tanghalian sa tela sa halip na manipis na supot at damhin ang pagkakaiba ng tekstura sa inyong kamay. Bago dumilim, walisin ang bahagi ng inyong tahanan gamit ang walis na kamay at pansinin ang banayad na tunog nito. Kumuha ng sandali upang hawakan ang bagay na nakakita ng maraming taon—kutsarang kahoy, aklat na may talukop na katad, minamahal na supot—at hayaang humimlay ang inyong mga isip malapit sa kasalukuyan.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay kulay katad.
Lucky Color: Tan — #D2B48CHayaan ninyong maging parol ang pag-iisa; hayaan ninyong hawakan kayo nang matatag ng tahimik na gawain.