Makitid ang landas, at tumataas ang alikabok kung saan idinidiin ng tungkod ang lupa. Umuugoy ang parol, gumuguhit ng maliit na bilog ng katiyakan sa dilim. Kahit ang mas mataas na lupa, binalot ng katahimikan, ay hindi walang laman, kundi puno ng siksik na hininga ng mga bukid na hindi pa naaani. Mag-isa, nagpapatuloy ang Ermitanyo, palayo sa ingay at sa kiskisan ng mga tao, patungo sa tanaw kung saan umaalingawngaw ang bawat hakbang sa sarili niyang mga tainga at ang tunog ay nagiging hungkag tungo sa hangin na dumadausdos sa mga tangkay.
Ang mataas na daan na ito ay minamarkahan hindi ng bato, ni ng kisap ng dumadaang mga kariton, kundi ng mababang alon ng mga tumutubo. Naaalala ng Ermitanyo ang mga sinaunang kapatagan, kung saan tumuntong ang mga manlalakbay mula sa isang nayon patungo sa isa pa sa mga dagat ng matataas na damo—bago ang mga punso, bago ang riles. Ang lupa mismo ay minsang hinubog ng malambot at matigas na hipo ng butil: pagkain, salapi, pangakong inimbak para sa malalamig na buwan. Ito ang gulugod ng mga lambak ng ilog, ang dahilan kung bakit nagsiksikan ang mga pamayanan sa paglipas ng panahon, at ang paggawa ng mga panahon ay minarkahan ng pagtitipon ng mga bigkis.
Sa tahimik na umaga bago humipo ang anumang karit, bumabagsak ang hamog sa mga balbas ng pananim. Isang ulo, pinindot sa pagitan ng mga daliri, ay nagsasalita ng mga siklong mas matanda kaysa sa salita. May pag-iisa sa bukid bago umakyat ang araw, kapag ang tanging saksi ay ang ritmikong bulong ng hangin laban sa hindi mabilang na tangkay. Malayo sa apuyan, malayo sa ingay ng mga kalye, nasusumpungan ng Ermitanyo ang kahulugan sa matiyagang paghihintay na ito. Maliit ang parol na dala niya, ngunit sapat; ang liwanag nito ay kapareho ng kumikislap sa mga hanay na handa nang anihin, kapareho ng minsang gumabay sa mga monghe habang kinokopya ang karunungan sa pergaminong yari sa dayami at hibla.
Sa ilalim ng mga balabal na iniikot mula sa ani ng halaman, minsang gumugol ang mga pigura sa abadia at monasteryo ng maraming taglamig sa pagninilay. Sa katahimikan ng mga klaustro, ang balat ng tinapay, pinunit mula sa magaspang na tinapay na pinatuyo ng araw, ay parehong kabuhayan at sagisag—paalala na ang pinakapayak na mga bagay ay kayang tumagal kaysa sa ingay ng umiikot na mga taon. Kumakain din nang kaunti ang Ermitanyo, nagtitiwala na ang tumutubo sa katahimikan ay magpapakain sa katawan at isip. Ang nag-iisang pagkain ay hindi parusa, kundi kilos ng pag-iingat. Paraan ito ng pagsubaybay sa linya sa pagitan ng pangangailangan at sapat, sa pagitan ng gumagala na gutom at ng mabagal na kapunuan ng pasasalamat.
Dumarating at umaalis ang mga bagyo, ngunit nananatili ang lupa, naghihintay sa maingat na kamay na nakaaalam kung kailan putulin at kailan mag-iwan ng sulok para sa mga mamumulot. Sa mga lumang kuwento, ang butil ay hindi lamang pananim kundi espiritu—sagisag ng pagtitiyaga, katatagan, at karunungan upang maunawaan ang ritmo ng lupa. Ang Ermitanyo, naglalakad nang mag-isa, ay isinasapuso ang mga aral na ito. Nakikinig siya sa tunog ng ulan laban sa bubong ng kamalig, sa kirit ng gilingan, sa buntong-hininga ng mga sakong nakahimlay sa katapusan ng ani. Bawat isa ay paanyaya sa pag-iisa, pagkakataong ilapit nang kaunti ang bilog ng liwanag, bantayan ito ng pansin.
Ngayon, maaari ninyong masahin ang masa sa sariling mga kamay, damhin kung paano nagiging pampalusog ang magaspang na harina at tubig. Maaari kayong maglakad sa katahimikan sa walang lamang daan, hayaang umalingawngaw ang bawat hakbang sa inyong isip. Maaari kayong mamitas ng bigkis ng tuyong damo para sa inyong hapag, o magbasa ng lumang aklat sa pinakatahimik na sulok ng inyong tahanan, alalahanin kung paano tumagal ang maliliit na liwanag kahit sa pinakamahabang gabi.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay kulay trigo.
Lucky Color: Wheat — #F5DEB3Dalhin ninyo ang tahimik na ani.
Nawa’y maging mayaman ang inyong pag-iisa.