Isang pigura ang nakatayo sa mataas na daan ng bundok, tungkod sa kamay, parol na hawak malapit sa dibdib. Makitid ang landas sa ilalim ng paa, matalas ang hangin, at tahimik ang mundo sa ibaba. Ang kumikinang sa lampara ay hindi nilayon upang magliyab palabas, kundi upang liwanagan ang maliit at tiyak na bilog sa paligid ng mga paa ng manlalakbay. Hindi kumakaway ang Ermitanyo sa mga tao o tumatawag sa kabila ng mga lambak; hawak niya ang kayamanang para sa tahimik, para sa sandali sa pagitan ng isang hininga at ng susunod.
Sa isang lugar, sa malalalim na silid ng lupa, may metal na nasusumpungan sa mga ugat na mas manipis kaysa sa apoy ng kandila. Hinuhugot ito sa matigas na bato, hinuhugasan at sinasala ng kamay, at, noong sinaunang mga araw, inilalapit sa puso ng mga hari at reyna. Yumuyuko ang mga Paraon sa bukas nilang mga kaban at nasusumpungan ang pangako ng pagtitiis sa bihirang mga barya at singsing na ito. Ang singsing ng kasal, isinusuot sa daliri sa katahimikan ng simbahan, ay may parehong bigat: tanda ng bagay na hindi kumukupas sa hangin, kahit lumipas ang mga dekada. Sa pag-iisa ng Ermitanyo, ang ganitong bagay ay hindi tanda ng yaman kundi ng panata at layunin, pribadong hudyat ng mga halagang pinananatiling hindi natitinag kapag bagyo ang mundo.
Sa matataas na libis kung saan tumatagos ang hangin, nakatayo nang mag-isa ang isang tangkay ng trigo, ang mga hinog na butil ay yumuyuko sa sariling kapunuan. Sa mga bukid sa panahon ng ani, tinitipon ng mga mang-aani ang mga ulo na ito at ginigiik, at ang naiiwan ay sumasalo sa huling sinag ng hapon. Sa sinaunang mito, hinipo ni Midas ang kanyang minahal, at naging bagay itong tumatagal, ngunit mag-isa rin—bawat bagay ay inihiwalay sa mundo. Ang parol ng Ermitanyo, gaya ng hipo ni Midas, ay paalala na hindi lahat ng kayamanan ay para ipakita; ang ilan ay nilayon upang liwanagan ang iisang landas, dalhin sa katahimikan.
Sa mga lumang lungsod, dating naglakbay ang mga mangangalakal na may mga supot na tinahi sa loob ng kanilang mga balabal, tinahi ng kamay, ang laman ay maingat na binabantayan sa mahabang gabi sa daan. Binili ng mga barya sa loob ang ligtas na daanan, pagkain sa tahimik na bahay-tuluyan, o ang paraan upang magpadala ng salita sa tahanan. Sa mga monasteryo, kumikinang ang mga nilawanag na manuskrito sa maingat na palamuti, bawat detalye ay maselan at nakalaan sa mga nagtagal sa pahina. Isang kalis na ipinasa mula kamay patungo sa kamay sa maliit na bilog bago magmadaling-araw, ang ibabaw ay pinurol ng hipo, ay may kuwento ng maraming buhay na tinipon sa iisang sisidlan. Hindi ito mga kayamanan ng ingay, kundi ng pag-iisa: mga bagay na para sa maliit na abot ng liwanag ng parol, para sa nagbabantay habang natutulog ang mundo.
Sa ilang huling hapon, bumubuka ang langit at tinatamaan ang mga bukid ng biglaang kislap, na para bang pinipigil ng araw mismo ang hininga. May mga sandali kapag nakatayo ang isang tao sa bintana at ang mundo sa kabila ng salamin ay tila panandaliang nagbago, bawat dahon ng dayami o gilid ng dahon ay nagniningning bago lumubog ang araw. Sa mga minutong iyon, ang tahimik na gawain ng paggawa ng tinapay, pag-aayos ng singsing, o pagbubukas ng relicario ng pamilya ay nagiging ritwal ng pagtitiyaga at pag-aalaga. Ang aral ng Ermitanyo ay alagaan ang malapit, dalhin ang parol sa sukat na mga hakbang, at pahalagahan ang init na nagmumula sa loob.
Ngayon, maaaring pakintabin ng isang tao ang minamahal na singsing, maghurno ng tinapay sa matiyagang mga kamay, o ilabas ang lumang tasa ng pamilya at dahan-dahang ikutin sa palad, alalahanin ang mga kuwento nito. Maaaring piliing maglakad sa tahimik na landas sa hapon, kasama lamang ang tunog ng mga hakbang at ang matatag na ginhawa ng isang maliit at tumatagal na bagay sa bulsa.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay ginto.
Lucky Color: Gold — #FFD700Ito ay araw upang pahalagahan ang tahimik na mahalaga.
Hayaan ninyong manatiling malapit sa inyong kamay ang liwanag.